Tattooed (Harry Styles fanfiction)

Chapter 4

Κεφάλαιο 4ο- Ποιος ορίζει ότι κάποιος πρέπει να πεθάνει;

Αφού άκουσα τα επικριτικά σχόλια της Ashley για το αγόρι με τα ταττουαζ ενώ με γυρνούσε σπίτι, στο τέλος της διαδρομής με φίλησε σταυρωτά και πριν μπω στο σπίτι μου, πρόσθεσε «Απλά πραγματικά ανησυχώ για σένα Val. Αυτά τα αγόρια δεν έχουν την καλύτερη φήμη και... είδα πως κοιτούσες τον Harry την ώρα του μεσημεριανού»

Το δέρμα μου τσιτώθηκε. Άνοιξα το στόμα μου για να δικαιολογηθώ, μα πραγματικά δεν είχα τι να πω «Εγώ-» ξεκίνησα αλλά με διέκοψε.
«Το Καλοκαίρι, ένα απόγευμα καθώς γυρνούσα από το γυμναστήριο, τρία τετράγωνα πιο πέρα από το σχολείο στην οδό Str.Down είδα κάτι περίεργες κινήσεις...»
«Δηλαδή;»
«Δεν είδα καθαρά, αλλά ήταν σίγουρα οι πέντε τους και μαλώναν με κάπιους άλλους. Κάποιος από αυτούς έβγαλε όπλο Val… τρόμαξα! Δεν έμεινα για να δω τι θα γίνει...»
«Σε είδαν;» τα χείλη μου κουνήθηκαν μηχανικά
«Όχι, δεν νομίζω... Αν με είχαν δει προφανώς δεν θα με είχαν αφήσει να φύγω» έκανε μια παύση «... Θα μπορούσα να πάω στην αστυνομία αλλά κόλωσα! Απλά πρόσεχε Valerie»
«Εντάξει, μην ανησυχείς» την αγκάλιασα
«Περάσατε μεγάλο σοκ με τον χαμό του Nick, δεν νομίζω ότι θέλεις οι γονείς σου-»
Την διέκοψα «Εντάξει, κατάλαβα! Θα τα πούμε αύριο Ashley» και σχεδόν τρέχοντας μπήκα στο σπίτι μου.
***
Αργά το απόγευμα, αποφάσισα να βγω στη γειτονιά για τρέξιμο. Φόρεσα τα αθλητικά μου, άρπαξα κλειδιά και το iphone μου και βγήκα. Ήταν σχεδόν νύχτα αλλά δεν είχα πρόβλημα. Ήθελα να βγω λίγο έξω για να δω την περιοχή και να σκεφτώ. Να σκεφτώ όλα αυτά που έγιναν σήμερα. Γιατί να φοβάται τόσο η Ashley; Και βασικα τι την κάνει να πιστεύει ότι κάτι τρέχει με το παιδί με τα ταττουάζ; Εντάξει, με έπιασε να τον κοιτάζω.. Είναι εξερετικά όμορφος, μα μέχρι εκεί. Προφανώς και είμαστε δύο διαφορετικοί χαρακτήρες..
'Ναι αλλά κι εκείνος σε κοιτούσε' ψιθύρισε μια μικρή φωνούλα μέσα μου.
Έδιωξα αυτές τις σκέψεις καθώς είδα ένα γνωστό ξανθό κεφάλι λίγα μέτρα μακριά μου.
«Rose» φώναξα την κοπέλα που μου είχε συστήσει την προηγούμενη μέρα στο μεσημεριανό η Ashley, προσεύχοντας να είπα το σωστό όνομα. Η όμορφη κοπέλα γύρισε. Ξεφύσησα με ανακούφιση.
«Valerie, τι κάνεις; Πως και έξω τέτοια ώρα; Πρόλαβες να μάθεις την περιοχή;» με βομβάρδισε στις ερωτήσεις.
Χαμογέλασα. Αυτή η κοπέλα φαίνεται πραγματικά καλός άνθρωπος. «Βγήκα για τρέξιμο, δεν χάθηκα. Εσύ; Τι κάνεις;» ρώτησα.
Ξεκινήσαμε να περπατάμε μαζί.
«Ω ήμουν στη βιβλιοθήκη»
«Σου αρέσει να διαβάζεις βιβλία;»
«Πλάκα κάνεις; Είναι η ζωή μου!» αναφώνησε.
«Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο σε νιώθω! Έχει βιβλιοθήκη εδώ κοντά; Που ακριβώς;»
«Δεν είναι πολύ μακριά, μπορούμε να πάμε μαζί κάποια στιγμή αν θες»
«Ναι φυσικά!» της απάντησα. 
Πέρασαν δύο τρια λεπτά αμηχανίας όταν με ρώτησε «Λοιπόν, πως είδες το σχολείο μας; Πήγε καλά η πρώτη σου μέρα;»
«Α, ναι μια χαρα...» έκανα μια παύση «Ξέρεις... γιατί τόσος ντόρος γύρω από εκείνα τα αγόρια στο μεσημεριανό;»
Το πρόσωπο της κατσούφιασε κάπως. «Εννοείς τους πέντε παίδαρους με τα ταττουαζ και τα πιρσινγκ;»
Έγνευσα καταφαρικά.
«Κοίτα, μπορώ να σου έχω εμπιστοσύνη;» κούνησα το κεφάλι μου εννοώντας ναι.
«Ωραία, άκου... πέρσι σε έναν σχολικό χορό φασώθηκα με τον Louis, έναν από αυτούς...»
«Τον καστανό με τα γαλάζια μάτια;»
Χαχάνισε «Τους έμαθες βλέπω ε; ... Τέλοσπάντων, τα κορίτσια εκτός από την Cara ξέρουν ότι απλά φασωθήκαμε... Όμως στην πραγματικότητα μετα από εκείνη τη νύχτα ξανά συναντηθήκαμε. Είχαμε κάτι σαν ελεύθερο δεσμό για περίπου ένα μήνα και όσο να πεις έμαθα κάποια πράγματα παρα πάνω για αυτούς»
«Δηλαδή; Βασικά πως, εσύ και αυτός; Θέλω να πω-»
«Ναι ξέρω τι εννοείς, προφανώς δεν ταιριάζουμε καθόλου. Απλά εκείνο το βράδυ ήμασταν μεθυσμένοι, όμως ξέρεις το καλό σεξ δεν ξεχνιέται...» χαμογέλασε κάπως ντροπαλα και έπειτα συνέχισε «Η αλήθεια είναι πως κάνουν διακίνηση ναρκωτικών αλλά δεν κάνουν χρήση. Απλά πουλάνε.. Ουσιαστικά το κάνουν για χρήματα. Και ξέρεις δεν είναι τόσο κακοί όσο φαίνονται.. τουλάχιστον οι τέσσερεις από αυτούς που γνώρισα κάπως καλύτερα. Ξέρεις ο Harry, αυτός με τις μπούκλες είναι αρκετά κλειστός και γενικά δεν είχα μιλήσει παρα μόνο δύο φορές μαζί του νομίζω.. Μπορεί να είναι σνομπ, ή να μη με πήγαινε δεν ξέρω...»
«Και πως τελείωσε;»
«Χαχα απλά τελείωσε, δεν ξέρω. Μετά ήρθαν οι διακοπές του καλοκαιριού κι εγώ έφυγα με τους γονείς μου στο Παρίσι και από τότε δεν έχουμε ξανά μιλήσει!» ...
...

Το βράδυ κοιμήθηκα σκεπτόμενη όλα αυτά που μου είπε η Rose. Ανταλλάξαμε κινητά και κανονίσαμε για την επόμενη μέρα να πάμε μαζί στην βιβλιοθήκη. Φαίνεται εντάξει τύπος, μα πως μου ανοίχτηκε τόσο εύκολα σε κάτι που δεν ξέρουν καν οι άλλες κοπέλες και η Ashley; Μήπως έπρεπε να της πω για τον Harry και όλο αυτό το περίεργο συναίσθημα, που μπορεί στην τελική να ήταν και ιδέα μου; Μήπως ήταν;
Στο τέλος αποκοιμήθηκα τελείως κουρασμένη, ονειρευόμενη σμαραγδί μάτια και σοκολά μπούκλες...
***
Την επόμενη μέρα, πηγαίνοντας στο σχολείο με την Ashley δεν της ανέφερα τίποτα από αυτά που προηγήθηκαν.
Την πρώτη ώρα είχα θρησκευτικά. Έλεος! Τσίριξε το υποσυνείδητο μου. Μπήκα στην τάξη σχεδόν πρώτη από όλους και κάθισα ένα θρανίο πριν το τελευταίο της αίθουσαν. Λίγο πριν τη μέση της ώρας η πόρτα άνοιξε χωρίς προειδοποίηση και γρήγορα ξεπρόβαλε ένα κεφάλι με υπέροχες μπούκλες. Ήταν εκείνος.
«Κύριε Styles, συγγνώμη που ξεκινήσαμε το μάθημα χωρίς εσάς» τον ειρωνεύτηκε ο καθηγητής.
Εκείνος του έριξε ένα άγριο βλέμμα και προχώρησε προς την αίθουσα. Ο Καγητής κάτι μουρμούρισε αλλά κανείς δεν τον άκουσε. Ο Harry τράβηξε την καρέκλα στο μπροστινό μου θρανίο που ήταν κενό και μου έριξε ένα βλέμμα πριν καθίσει. Αμέσως τσιτώθηκα και η καρδιά μου ξεκίνησε να πάλλεται σαν τρελή. Σχεδόν χύθηκε πάνω στην καρέκλα, τοποθετώντας τα χέρια του στο θρανίο βαριεστημένα.
Ο καθηγητής συνέχισε το μάθημα. Μετά από λίγο όμως καθώς συζητούσαμε, το θέμα ξέφυγε κάπως από το μάθημα και ο mr. Wimpey άρχισε να μιλάει για τη ζωή και το θάνατο.. Ωχ όχι, δεν έπρεπε να γίνει αυτό... Nick…
«Ο Θεός είναι μεγάλος παιδιά, μπορεί να κρατήσει στην αγκαλιά του όλους αυτούς που έχουν χαθεί..»
Όχι Valerie, δεν θα κλάψεις! Πάρε αναπνοές!
«Για όλα υπάρχει κάποιος λόγος... Ξέρεται κανείς δεν μπορεί να νικήσει το θάνατο... Οι άνθρωποι πεθαίνουν για κάποιο λόγο. Ίσως πρέπει να πεθάνουν. Τελειώνουν την αποστολή τους πάνω στη Γη και φεύγουν έτσι απότομα με το πως ήρθαν»
Τι;
«Πρέπει να πεθάνουν;» μίλησα πρωτού προλάβω να σταματήσω τα χείλη μου. Όλων η προσοχή στράφηκε πάνω μου. Ακόμα και το αγόρι με τις μπούκλες γύρισε λίγο το κεφάλι του.
«Συγγνώμη τι είπατε δεσποινής...;»
«Weasley, το επίθετο μου είναι Weasley»
«Ω ναι σωστά, η καινούργια μαθήτρια... λοιπόν τι είπατε;»
Πήρα μια βαθιά ανάσα. Ένιωσα ότι έπρεπε να υπερασπιστώ τον αδελφό μου. «Ρώτησα... πρέπει να πεθάνουν; Ποιος ορίζει ότι κάποιος πρέπει να πεθάνει;»
«Ο Θεος δεσποινής μου!»
«Χαζομάρες! Νέοι άνθρωποι και παιδιά πεθαίνουν κάθε μέρα χωρίς λόγο! Μου λέτε ότι εκπλήσωσαν τον σκοπό τους; Ποιο σκοπό; Με το να αφήσουν πίσω τους ξεριζωμένες οικογένειες και δυστηχία;» σχεδόν δάκρισα
«Καταρχάς χαμηθώστε τον τόνο της φωνής σας παρακαλώ! Βρίσκεσται σε μια τάξη» είπε καθώς χτυπούσε κουδούνι για διάλειμμα. Το βλέμμα μου έπεσε στον Harry, που με κοιτούσε με αινυγματισμό.
Σε δευτερόλεπτα μάζεψα τα πράγματα μου και πριν προλάβει να με δει κανείς να κλαίω βγήκα έξω καταρρέοντας συναισθηματικά.