Tattooed (Harry Styles fanfiction)

Chapter 15

Κεφάλαιο 15ο- Τι τρέχει με την καινούργια;

Μπήκα πρώτη στην αίθουσα αφήνοντας τον Harry πίσω και κάθισα στη θέση μου. Μόλις έβγαλα το βιβλίο μου μπήκε κι εκείνος μέσα. Περπάτησε για να καθίσει στο θρανίο του, ακριβώς μπροστά μου. Είχαμε και οι δύο ένα χαζό χαμόγελο στα χείλη το οποίο δεν μπορούσα να δικαιολογήσω. 

Με ξάφνιασε όταν αντί να αφήσει την τσάντα του στο θρανίο του, την άφησε στην διπλανή θέση από εμένα. Τον κοίταξα ερωτηματικά. Στη συνέχεια τράβηξε την καρέκλα και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα καθόταν δίπλα μου, χυμένος κυριολεκτικά στην καρέκλα.
«Νομίζω πως έχεις θρανίο να κάτσεις» του είπα σκουντώντας τον.
«Επίσης υπάρχει και μια κενή θέση δίπλα σου» μου απάντησε «Ουπς, υπήρχε!»
Στριφογύρισα τα μάτια μου.
Δεν πρόλαβα να απαντήσω και η διευθύντρια μπήκε στην τάξη.
«Παιδιά περάστε ήσυχα έξω, ο mr. Wimpey μας ειδοποίησε ότι είναι άρρωστος και δεν θα μπορέσει να έρθει στο σχολείο σήμερα»
Όλοι ξεκίνησαν να ζητοκραυγάζουν καθώς μάζευαν τα πράγματά τους.
«Ελπίζω να ψόφησε» μουρμούρισε ο Harry πριν βγούμε από την τάξη.
Προχώρησα προς το ντουλάπι μου για να αλλάξω τα βιβλία της επόμενης ώρας. Τον άκουσα να με ακολουθεί. Γύρισα το κεφάλι μου και τον κοίταξα.
«Δεν έχεις κάτι άλλο να κάνεις από το να με ακολουθείς;» ρώτησα κοροϊδευτικά.
Χαμογέλασε στραβά «Όπως βλέπεις όχι» απάντησε.
Αουτς!
Πήγα να γυρίσω ξανά για να ανοίξω το ντουλάπι μου αλλά παραπάτησα και το βιβλίο των Θρησκευτικών μου έπεσε από το χέρι. Σκύψαμε και οι δύο ταυτόχρονα για να το πάρουμε.
Ντε-ζα-βου! Έτσι ακριβώς γνωριστήκαμε. Θυμόταν άραγε; Σηκωθήκαμε όρθιοι ταυτόχρονα και μου έδωσε το βιβλίο μου. 
«Ευχαριστώ» ψέλλισα.
...
Προχωρήσαμε προς το εξωτερικό του σχολείου.
«Λοιπόν Valerie Weasley, τι σε φέρνει τι σε φέρνει στο Holmer Chapel;» με ρώτησε.
Τον κοίταξα ερωτηματικά.
Εκείνος ανασήκωσε τους ώμους «Είπαμε νέα αρχή, πως θα γνωριστούμε αλλιώς;»
«Ναι σωστά!» είπα.
Περπατήσαμε ως τις κερκίδες του γηπέδου του ποδοσφαίρου και καθίσαμε κάπου στη μέση.
«Δεν είναι κάποιος σπουδαίος λόγος. Εγώ ζήτησα από τους γονείς μου να μετακομίσουμε κάπου μακριά από το Seattle ... Εκείνοι απλά διάλεξαν το μέρος»
«Και γιατί ήθελες να φύγεις από την μεγάλη πόλη;» τόνισε τις λέξεις μεγάλη πόλη κουνώντας τα χέρια του.
«Απλά ήθελα μια μεγάλη αλλαγή, μετά τον θάνατο του αδελφού μου...» έπαιξα με τα δάχτυλα μου αμήχανα.
«Τροχαίο;» ρώτησε
Valerie, άλλαξε θέμα! Άλλαξε το καταραμένο αυτό θέμα!
«Παίζουμε το παιχνίδι των δέκα ερωτήσεων;» χαχάνισα.
«Μπορείς να το πεις κι έτσι» απάντησε.
«Εντάξει, σειρά μου τότε..» ξεκίνησα «Τι λέει η μητέρα σου για τα ταττουαζ σου;»
Με κοίταξε λες και είπα κάτι αστείο.
«Τι; Νομίζω ότι έκανα μια ερώτηση που πολλοι έχουν απορία!»
Αναστέναξε πριν απαντήσει «Δεν την ρώτησα καν, είμαι 19 οπότε δεν χρειάστηκα άδεια»
«19;»
«Έχω χάσει μια χρονιά, διάφορες μαλακίες ξες...»
«Αχα» ήταν το μόνο που μου ήρθε να πω. Πήρα μια βαθιά ανάσα πριν κάνω την επόμενη ερώτηση «Τι είπε η κοπέλα σου που μας είδε το Σάββατο;» ξεροκατάπια «αγκαλιά...»
«Η ποια;» έβηξε σαν να πνιγόταν «Η Sam δεν είναι η κοπέλα μου, για όνομα του Θεού!»
Ε;
«Απλά νόμισα...» ξεκίνησα.
«Απλά αράξαμε μια-δυο φορές μαζί»
Αράξατε; Πηδηχτήκατε θες να πεις; Ώστε έχουμε δύο καβάτζες. Την κοκκινομάλλα και η μελαχρινή που τους πέτυχα στην τουαλέτα.
Αποφάσισα να μη δώσω συνέχεια και άλλαξα θέμα «Διαβάζεις το The fault in our stars;» ρώτησα.
«Εμ... βασικά ναι...» ζορίστηκε για να απαντήσει.
«Είναι το αγαπημένο μου βιβλίο ή ένα από τα αγαπημένα μου τέλος πάντων... Ξέρεις το τέλος;»
«Το έχω διαβάσει ήδη μια φορά» μου είπε καθώς βολευόταν καλύτερα στη θέση του.
Άρα το ξανά διαβάζει τώρα;
«Λατρεύω τον Ογκάστους και τον τρόπο που βλέπει τη ζωή ενώ πολύ σύντομα θα πεθάνει...» ξεκίνησα να μιλάω για το βιβλίο πρωτού το συνηδειτοποιήσω.
«Είναι φοβερός τύπος, σε αντίθεση με την καριόλα την Χέιλιζ!»
«Σταμάτα να χρεισημοποιείς βρισιές σε κάθε σου πρόταση, έλεος!» ύψωσα τη φωνή μου «Γιατί καριόλα;»
«Γιατί; Γιατί πολύ απλά ενώ λέει ότι είναι ερωτευμένη μαζί του, όταν πεθαίνει δεν φαίνεται να πτοείτε ιδιαίτερα»
«Λες χαζομάρες... φυσικά και δεν το παίρνει τόσο απλά... Απλά ο καθένας έχει την δική του αντίδραση σε αυτές τις καταστάσεις!» ανταπέδωσα.
«Εσύ τι αντίδραση είχες;» άλλαξε πάλι το θέμα.
Γιατί τι κάνει αυτό;
«Γιατί θες να μάθεις τόσο πολύ για τον αδελφό μου;»
Άργησε να απαντήσει μερικά δευτερόλεπτα «Πρέπει να τον αγαπούσες πολύ...»
«Τον αγαπούσα περισσότερο και από τη ζωή μου!» τα μάτια μου δάκρυσαν, αλλά όχι δεν θα το επέτρεπα να κλάψω μπροστά του. «Μπορούμε απλά να αλλάξουμε θέμα;» τον παρακάλεσα.
Σήκωσε τα φρύδια του «Ότι θες!» είπε.
Γύρισα το κεφάλι μου και τον κοίταξα στα μάτια. Φορούσε πάλι αυτό το χαζό eye liner στα μάτια. Πανκ, το υποσυνείδητο μου έκρυψε έναν μικρό αναστεναγμό.
«Έχεις όμορφα μάτια, γιατί τα κρύβεις φορώντας eye liner;» ρώτησα καθώς το κουδούνι χτυπούσε.
Γρήγορα μαθητές άρχισαν να βγαίνουν στο προαύλιο. Αναγνώρισα τον καστανό με τα ταττουαζ, Liam αν θυμάμαι καλά να κοιτάει προς το μέρος μας.
«Θα σε δω τριγύρω Valerie» είπε ο Harry καθώς έφυγε και πήγαινε προς το μέρος του φίλου του. Ο Liam μου έριξε μια κλεφτή ματιά. Τον άκουσα να ρωτάει τον Harry «Τι τρέχει με την καινούργια;» εκείνος απάντησε «Τίποτα, για να περνάει η ώρα...» και έξυσε το κεφάλι του.
Αουτς ξανά! ... για να περνάει η ώρα;