Tattooed (Harry Styles fanfiction)

Chapter 50

Κεφάλαιο 50ο- Στην πραγματικότητα μέσα μου σπάραζα

Η πόρτα του δωματίου χτύπησε διακόπτοντας την συζήτηση μου με την Rose. Ήταν μεσημέρι πια. Η προηγούμενη μέρα άνηκε στο παρελθόν.. Νωρίς το πρωί με ξύπνησε ο Harry και με προσοχή, χωρίς να μας καταλάβει κάποιος καθηγητής πήγε ο καθένας στο δωμάτιο του..

Όταν πρωτομπήκα μέσα ο Loui ήταν με το μποξεράκι. Αν δεν ένιωθα τόσο χάλια θα μπορούσα να ξεσπάσω στα γέλια και να κοροϊδέψω την Rose.. Σίγουρα πέρασαν ένα άγριο βράδυ οι δυό τους..
Από την άλλη το θέμα με τον Harry δεν είχε ξεκαθαρίσει. Δεν είμαι σίγουρη για το αν πρέπει να είμαστε ξανά μαζί. Έγινε και αυτό που έγινε στο κλαμπ. Δεν ξέρω τι θα κάνω αν τον ξανά δω με άλλη κοπέλα. Απο την άλλη, τον χρειαζόμουν τόσο πολύ το χτεσινό βράδυ κι αυτός ήταν εκεί. Πρόθυμος να με ακούσει και να με παρηγορήσει...
Όταν γυρίσαμε στα δωμάτια μας λοιπόν, διηγήθηκα τα πάντα στην Rose. Σε λίγη ώρα έπρεπε να συγκεντρωθούμε στην είσοδο του ξενοδοχείου για μια προγραμματισμένη εκπαιδευτική συνάντηση. Ο Harry μου υποσχέθηκε πως θα ερχόταν να με πάρει πριν κατέβουμε μαζί κάτω..
Όταν άνοιξε την πόρτα η Rose εγώ έπαιρνα την τσάντα μου. Ήταν μαζί με τον Loui, ο οποίος μας έριξε ένα στραβό χαμόγελο και πλησίασε την Rose. Προφανώς δεν είχε ιδέα για το τι είχε γίνει. Τα μάτια του Harry καρφώθηκαν πάνω μου, ψάχνοντας για κάποιο φανερό μου συναίσθημα.. Βγήκα πρώτη έξω μαζί του, αφήνοντας τους άλλους δύο λίγο πιο πίσω.
Αμέσως με φίλησε στο μέτωπο και μου έπιασε το χέρι, ξεκινώντας να προχωράμε.
«Πως είσαι;» με ρώτησε βραχνά.
«Τι μπορεί να έχει αλλάξει στο διάστημα των τεσσάρων ορών που επέστρεψα στο δωμάτιο μου;» προσπάθησα να τον ειρωνευτώ αλλά ακούστηκε περισσότερο με απελπισμένη αποτυχία.
Τι σκατά μου συμβαίνει; Δεν είμαι εγώ αυτή...
***

Στην ξενάγηση δεν παρακολούθησα ούτε δευτερόλεπτο. Ο Kyle δεν εμφανίστηκε ποτέ. Το μυαλό μου ήταν όλη την ώρα στο τι μπορεί να έκανε και γιατί δεν ήρθε. Δείλιασε; Φοβήθηκε μήπως του πετάξω στα μούτρα ξανά στην κοροϊδία που μου έριξε; Δεν ξέρω... Νιώθω το μυαλό μου ένα κουβάρι. Ο Harry δεν με άφησε λεπτό, κάτι που εκτίμησα τόσο πολύ.. Μετά από κάποια ώρα ο Loui έφυγε για να βρει τα υπόλοιπα αγόρια με τα τατουαζ και η Rose κάθισε με την Ashley και τα κορίτσια.
***

Γυρνώντας πίσω στο ξενοδοχείο ήταν πλέον βράδυ σχεδόν. Καθώς λοιπόν καθόμασταν η πλειοψηφία του σχολείου στο μπαρ της πισίνας ακούγοντας μουσική και χορεύοντας είπα στα κορίτσια πως έπρεπε να πάω στο μπάνιο. Στην πραγματικότητα ήθελα μερικά λεπτά μόνη μου. Ο Harry δεν ήταν στον χώρο. Τελευταία φορά τον είχα δει πριν δύο ώρες περίπου αφού τον έβαλα να μου ορκιστεί ότι δεν θα πήγαινε να βρει τον Kyle και να παίξει ξύλο. Χαχάνισα στην εικόνα του προσώπου του Harry όταν του το είπα. Βάζω στοίχημα πως ήδη το είχε σχεδιάσει...
Πηγαίνοντας προς το μπάνιο λοιπόν, ένιωσα το αίμα μου να βράζει και μια κρίση θάρρους να με πλημμυρίζει. Ήθελα να πάω στο δωμάτιο του και να τα σπάσω όλα απαιτώντας τις εξηγήσεις που όφειλε να μου δώσει.
Κι όντως αυτό θα έκανα, όμως φτάνοντας έξω από την πόρτα του τα πόδια μου κόπηκαν και δείλιασα. Παρόλα αυτά είχα ήδη χτυπήσει την πόρτα. Μα κανείς δεν μου άνοιξε και από μέσα δεν ακουγόταν ο παρά μικρός θόρυβος..
Τι σκατά;
«Val;» άκουσα μια οικία φωνή να λέει το όνομα μου ερωτηματικά.
Ήταν ο Kyle. Γύρισα για να τον κοιτάξω στα μάτια. Φαινόταν κουρασμένος. Μαύροι κύκλοι ήταν σχηματισμένοι κάτω από τα μάτια του. Δεν πρέπει να είχε καταφέρει να κοιμηθεί.. Έπιασα τον εαυτό μου να τον λείπατε για μερικά δευτερόλεπτα πριν θυμηθώ ξανά πως με είχε κοροϊδέψει, μαχαιρόνοντας με πισώπλακα και λέγοντας μου μόνο ψέματα.
Καθάρισα τη φωνή μου πριν του μιλήσω «Πρώτον, Valerie για σένα. Έχασες το δικαίωμα να με αποκαλείς όπως με φωνάζουν οι φίλοι μου!» είπα με θάρρος.
Κατέβασε κεφάλι.
Ήταν υπερβολικό; Σκατά! ... Όχι, όχι Valerie είναι ότι χρειαζόταν!
«Τέλος πάντων, πρέπει να μιλήσουμε νομίζω. Μου οφείλεις ορισμένες εξηγήσεις νομίζω» του είπα κοφτά.
«Είμαι πρόθυμος να σου πω τα πάντα» έκανε ένα βήμα μπροστά «Έλα να μπούμε μέσα καλύτερα... έχω να σου πω τόσα πολλά...»
Δεν μίλησα. Μονάχα τον κοιτούσα, φαινόταν πραγματικά πολύ χάλια.
Ω Kyle... γιατί να τα κάνεις όλα αυτά διάολε;
Περάσαμε μέσα και στάθηκα όρθια με τα χέρια σταυρωμένα περιμένοντας να μιλήσει.
«Κάθισε» ψιθύρισε.
«Είμαι καλά!» προσπάθησα να φανώ αυταρχική και δυνατή.
Στην πραγματικότητα μέσα μου σπάραζα.
«Όπως θέλεις...» είπε ενώ εκείνος έκατσε στην άκρη του κρεβατιού «Που-που ήσουν χτες όλη μέρα; Σε έψαχνα σε όλο το ξενοδοχείο, φοβήθηκα μη κάνεις καμία τρέλα πριν σου εξηγήσω...»
Στριφογύρισα τα μάτια μου.
«Χαίρομαι που ήρθες να με βρεις τώρα.. πραγματικά πρέπει να μάθεις!»
«Ακούω!»
Με κοίταξε μελαγχολικά «Θα σου πω μια μικρή ιστορία...» πήρε μια βαθιά εισπνοή «θυμάσαι την Jennifer;» με ρώτησε.
Jennifer; Τι μου θύμιζε αυτό το όνομα;
Τον κοίταξα ερωτηματικά.
«Ο αδελφός σου, ο Nick, τα είχε με μια κοπέλα που την λέγαν Jennifer λίγους μήνες πριν πεθάνει...»
Την θυμάμαι... Μελαχρινή με υπέροχα γαλάζια μάτια. Την συμπαθούσα θυμάμαι.. μα είχαν χωρίσει σωστά; Ο Nick την χώρισε...
«Τέσσερις! Τέσσερις μήνες. Αλλά δεν καταλαβαίνω που κολλάει αυτό. Ο Nick την χώρισε έτσι; Κάτι τέτοιο μου είχε πει..» αναστέναξα «Την συμπαθούσα...»
«Αυτό σε έκανε να πιστέψεις, ποτέ δεν την χώρισε!» τα μάτια του με κοιτούσαν μέσα στα μάτια. Φαινόταν ηλικρινής, αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω πως συνδυάζονταν όλα αυτά.
«Εκείνη τον χώρισε;»
«Τίποτα από τα δύο Val…Valerie… συγγνώμη» 
«Τότε τι έγινε;»
Πήρα ακόμα μια βαθιά ανάσα πριν συνεχίσει την 'μικρή του ιστορία' όπως την αποκάλεσε...