Tattooed (Harry Styles fanfiction)

Chapter 49

Κεφάλαιο 49ο- Απλά εκείνοι οι κόπανοι που σε έριξαν στην πισίνα έπρεπε να πληρώσουν!

Harry’s POV

Κάθομαι σ’ αυτό το καταραμένο δωμάτιο εδώ και πόση ώρα σκεπτόμενος πως σκατά δέχτηκα να παρευρεθώ σ’ αυτή την καταραμένη εκδρομή! Υπομονή Harry δεν είναι και τίποτα το σπουδαίο έτσι; Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να βλέπεις το κορίτσι που αγαπάς να σε αγνοεί και να είναι όλη την ώρα με ένα ηλίθιο μαλάκα που σύντομα θα αποδειχτεί σκάρτος.. Κάτι τρέχει μ’ αυτόν. Το έχω πει πάνω από εκατό φορές, αλλά δεν με ακούει. Όπως και να έχει δεν θα χάσω την ευκαιρία να του χαρίσω ακόμα ένα μαύρο μάτι..
Τα αγόρια είναι κάτω αλλά δεν έχω όρεξη να πάω. Ειδικά μετά την συνάντηση που είχα μαζί της στον διάδρομο. Σίγουρα πήγαινε σε εκείνον.. Στο δωμάτιο του; Όχι, όχι δεν πρέπει να το σκέφτομαι αυτό! Πριν προλάβω να το καταλάβω βαράω με δύναμη τον τοίχο, κάνοντας το χέρι μου να πονέσει περισσότερο ύστερα από το ξύλο που έδωσα σ’ εκείνους τους μαλάκες..
Ακούγεται ένας γδούπος έξω από την πόρτα που με τρομάζει. Κι έπειτα κάποιος την χτυπάει με μανία. Ακούω την φωνή της. Κλαίει.
«Harry! Harry άνοιξε!» φωνάζει
Τρέχω στην πόρτα και ανοίγοντας την, την κοιτάω ανήσυχα. Τα μάτια της είναι κόκκινα και ανασαίνει βαριά. Ποιος σκατά την πειράξει γαμώτο;
«Τι συνέβη;» προσπαθώ να φανώ ήρεμος.
Δεν μου απαντάει. Αυτόματα χύνεται στην αγκαλιά μου, κι επιτέλους αισθάνομαι ότι αναπνέω ξανά. Την σφίγγω δυνατά, προσπαθώντας να την προστατέψω. Της ψιθυρίζω να ηρεμήσει αλλά στον αντίποδα εκείνη συνεχίζει να κλαίει και σώμα της τραντάζεται ολόκληρο..
Κλείνω την πόρτα με το ένα χέρι και μας οδηγώ στο κρεβάτι. Ξαπλώνουμε μαζί και συνεχίζοντας να την κρατάω την φιλάω στο κεφάλι και της μιλάω γλυκά.
Θεέ μου, δεν ξέρω πως να αντιδράσω.. Τι έγινε; Τι έχει συμβεί;
Το δεξί μου χέρι γλιστράει στην πλάτη της και την χαϊδεύει κατά μήκος της σπονδυλικής της στήλης..
...
Ίσως μια ώρα αργότερα την νιώθω ήρεμη. Κοιτάω το πρόσωπο της και καταλαβαίνω πως την έχει πάρει ο ύπνος. Κλείνω κι εγώ τα μάτια μου και αποκοιμιέμαι ήρεμος μετά από μέρες.
...
Ξυπνάω από τον ήχο της πόρτας που ανοίγει. Το δωμάτιο είναι κάπως σκοτεινό. Τι ώρα πήγε;
Διακρίνω τον Loui να έρχεται «Φύγε» του κάνω νόημα.
Εκείνος αναγνωρίζει την Valerie στην αγκαλιά μου και μισοχαμογελάει. Έπειτα με κοιτάει ξανά «Που να πάω; Ξέρεις τι ώρα είναι;»
Τον κοιτάω ερωτηματικά
«Είναι δέκα. Οι καθηγητές μας έστειλαν για ύπνο σαν μωρά πάλι!» λέει
Δέκα; Πότε πήγε δέκα η ώρα; Πόσες ώρες κοιμόμαστε τέλος πάντων;
Η Valerie φαίνεται να ξυπνάει. Τα χάνω για λίγα δευτερόλεπτα. Στην συνέχεια στρέφομαι ξανά στον Loui «Πάνε στο δωμάτιο της, ξέρεις με ποια μένει έτσι;» τον κοιτάω πονηρά.
Τα μάτια του γουρλώνουν «Γελοίε!» μου λέει κοροϊδευτικά αλλά τον βλέπω να φεύγει..
Την ίδια στιγμή που η πόρτα κλείνει η Valerie ξυπνάει.

Valerie’s POV
Νιώθω να ζεσταίνομαι και ανακάθομαι στη θέση μου. Κάτι είναι γύρω μου. Κάποιος με κρατάει; ... Ακούω θόρυβο και ανοίγω τα μάτια μου. Τα πάντα γύρω είναι κάπως σκοτεινά. Έχει νυχτώσει.. Αναγνωρίζω δύο πανέμορφα σμαραγδί μάτια και τότε θυμάμαι τι έγινε και πως βρέθηκα εδώ.
ο Kyle!
«Harry;» λέω και μου παίρνει κάποια δευτερόλεπτα για να καταλάβω πως αυτή η μισοπεθαμένη φωνή που μόλις ακούστηκε ήμουν εγώ.
Το πρόσωπο του χαλαρώνει «Val, θέλεις να μου πεις τι έχει συμβεί;» 
Μου μιλάει τόσο ήρεμα.
Ανακάθομαι ξανά αλλά δεν φεύγω από την αγκαλιά του. Νιώθω όμορφα εκεί, ήσυχα, ασφαλής!
«Ο Kyle..και ο Nick...» προσπαθώ να εξηγήσω αλλά οι λέξεις δεν βγαίνουν με σειρά από τα χείλη μου.
Φαίνεται να μη καταλαβαίνει. Λογικό!
Πάει να μετακινηθεί ή κάτι τέτοιο για να με κοιτάξει καλύτερα, αλλά αυτό έχει ως αποτέλεσμα να με αφήσει από την αγκαλιά του.
«Όχι, μη μ’ αφήνεις!» ακούγομαι απελπισμένη
Τα μάτια του γουρλώνουν κάπως και χαμογελάει αχνά. Χαίρεται το ξέρω... Τον ξέρω καλά. Αποφασίζω να παρατείνω την χαρά του. Ξέρω ότι μ’ αγαπάει. Μου το έχει δείξει και τώρα είμαι ευγνώμων που είναι εδώ μαζί μου.
«Κράτα με, σε παρακαλώ» του λέω.
«Δεν είχα σκοπό να σε αφήσω!» μου λέει σοβαρά και κουρνιάζω ξανά στην αγκαλιά του.
Γρήγορα όμως συνηδειτοποιώ τι γίνεται «Τι ώρα είναι; Πόση ώρα είμαι εδω; Πρέπει να φύγ-»
Με σταματάει «Όλα είναι κανονισμένα. Θα μείνεις εδώ μαζί μου για απόψε.. και η ώρα είναι δέκα το βράδυ!» μου ανακοινώνει.
«Δέκα;»
Γελάει με την αντίδραση μου «Ναι» ανασαίνει «Βασικά... Val...» δειλιάζει.
Τον κοιτάω στα μάτια. Εκείνος με κοιτάει ήδη.
«Θέλεις να μείνεις εδώ μαζί μου απόψε;» ρωτάει και η φωνή του τρέμει.
Τον κοιτάω χωρίς να πω τίποτα για λίγο κι έπειτα απλώς γνέφω και βλέπω χαρά στο πρόσωπο του.
«Εντάξει, τώρα θες να μου πεις τι έχει συμβεί γιατί κοντεύω να τρελαθώ;»
Αναστενάζω «Εντάξει...» και ξεκινάω να του λέω όλα όσα έγιναν από την στιγμή που πήγα στο δωμάτιο του Kyle πριν λίγες ώρες..
Στο τέλος έχει μείνει με τον στόμα ανοιχτό. Ξεκινάει να πει κάτι λίγες φορές αλλά σταματάει.
«Καταλαβαίνεις τώρα γιατί έκανα σαν τρελή;»
«Το ήξερα πως κάτι παιζόταν μαζί του γαμώτο! .. Όμως, από την μία δεν μπορώ να σου κρύψω την χαρά μου που έφυγες αμέσως από εκεί, αλλά από την άλλη δεν ήθελες να ακούσεις τι είχε να σου πει;»
Τι;
«Τι να ακούσω; Τις ψεύτικες δικαιολογίες του; Πως όλο αυτόν τον καιρό με δούλευε; Harry μου παραδέχτηκε πως ήξερε από την αρχή ποια ήμουν! Παρίστανε τον φίλο μου. Του-του έλεγα να πάντα, τον εμπιστευόμουν, τον-»
Σταμάτησε το παραλήρημα μου κολλώντας τα χείλη του πάνω στα δικά μου. Δεν αντιστάθηκα. Δεν ήθελα να το κάνω. Το ένα μου χέρι πέρασε πίσω από το κεφάλι του χαϊδεύοντας αυτές τις μπούκλες που μου είχαν λείψει τόσο πολύ!.. Όταν η γλώσσα μου ήρθε σε επαφή με την δική του ένιωσα πως βρήκα κάτι που είχα χάσει εδώ και μέρες...
Τραβήχτηκα πρώτη, κοιτάζοντάς τον. Ανασήκωσα τα φρύδια μου.
«Έπρεπε να βρω έναν τρόπο να σε κάνω να σταματήσεις.. και απλά ήθελα να σου δείξω πόσο πολύ σ’αγαπάω!» παραδέχτηκε «Και θέλω να ξέρω αν μ’ αγαπάς ακόμα...»
Κοίταξα κάτω «Harry, δεν νομίζω πως είναι η ώρα για...»
«Εξακολουθείς να νιώθεις κάτι για μένα;» με ρώτησε.
«Ποτέ δεν σταμάτησα!» του είπα κοιτώντας τα χέρια μας..
Όμως για μια στιγμή, τι είναι το χέρι του; Πότε χτύπησε; Αυτό ήταν σημάδι από καβγά.
«Harry, τι έπαθε το χέρι σου;» είπα
Έδειξα να ταράζεται αποτραβώντας τον
«Δεν μπλέχτηκες σε καβγά σωστά;» ρώτησα.
Έξυσε το κεφάλι του και ξεφύσησε πριν μου απαντήσει «Απλά εκείνοι οι κόπανοι που σε έριξαν στην πισίνα έπρεπε να πληρώσουν!» παραδέχτηκε.
Αυτόματα τον κοίταξα στα μάτια.
«Τι-τι έκανες;» δεν μπορούσα να κρύψω το χαμόγελο από το πρόσωπο μου.
«Άξιζαν πολύ χειρότερα, από μερικές κλοτσιές» μου έκλεισε το μάτι κι εγώ χαχάνισα.
Σε λίγα δευτερόλεπτα σοβάρεψε ξανά όμως «Valerie σ’ αγαπάω. Θα σκοτώσω οποιονδήποτε σε πειράξει... Γαμώτο, σ’ αγαπάω τόσο πολύ! Το ξέρω ότι έχω κάνει τόσες πολλές μαλακίες αλλά τα συναισθήματα μου δεν αλλάζουν. Άφησε με να σου δείξω πόσο νοιάζομαι για σένα.. άφησε με να σου δείξω πόσο σ’ αγαπώ!» είπε.
Ίσως από τα καλύτερα λόγια που μου είπε ποτέ.
Μηχανικά και χωρίς να το σκεφτώ ένευσαν καταφατικά. Το πρόσωπο του έλαμψε κι έπειτα τα χείλη του ενώθηκαν ξανά με τα δικά μου και το βάρος του μετατοπίστηκε πάνω μου ενώ ξαπλώναμε κανονικά στο κρεβάτι, αφήνοντας τα σώματα μας να μιλήσουν, αφού οι ίδιοι αδυνατούσαμε να το κάνουμε.