Tattooed (Harry Styles fanfiction)

Chapter 18

Κεφάλαιο 18ο- Δεν θα μου πεις να περάσω;

Γύρισα στο σπίτι και κλείστηκα αμέσως στο δωμάτιο μου. Πως θα κατάφερνα να γράψω κάτι τέτοιο; Θα έπρεπε σαφώς να πάρω πρώτα την άδεια του. Δεν θα μου επέτρεπε ποτέ να γράψω για εκείνον.. μόλις πριν λίγες εβδομάδες γνωριστήκαμε και μετά βίας τον ξέρω.. Έπειτα, ήταν και το άλλο. Έπρεπε να μου πει πράγματα για αυτόν, για τη ζωή του. Θα γινόταν ποτέ αυτό; Είμαι σίγουρη πως είχε πολύ ενδιαφέρον η ζωή του. Αν και μονάχα 19 χρονών όπως μου είπε, ξέρω πολύ καλά ότι θα είχε πολλά να μου διηγηθεί. Και πρώτα απ’ όλα για τα ταττουαζ του. Για τους ανθρώπους που δεν γνωρίζουν από ταττουαζ, μπορεί να το περάσουν έτσι, όμως αυτοί που πραγματικά γνωρίζουν για αυτό το ανεξίτηλο μελάνι που μένει πάνω στο δέρμα σου για πάντα, ξέρει πως σημαίνουν πολλά για αυτόν που τα κάνει!

...
Το απόγευμα πήγα στην βιβλιοθήκη με την Rose. Της είπα για την συζήτηση μου με την Perrie και την αναγκαστική συνεργασία μας στα καλλιτεχνικά που τελικά δεν αποδείχτηκε και τόσο αναγκαστική, αφού φαινόταν πολύ συμπαθής και ομολιτική. Σκάσαμε στα γέλια όταν συνειδητοποιήσαμε ότι στο επόμενο μάθημα η Ashley με την Sam θα αναγκάζονταν να συνεργαστούν, αφού η εργασία που μας είχε ανατεθεί να κάνουμε με την Perrie έπιανε δύο μαθήματα.
Δεν τόλμησα να της πω για την ιδέα που είχα νωρίτερα σχετικά με το βιβλίο. Έτσι κι αλλιώς, κανείς δεν γνώριζε πως ήθελα να γίνω συγγραφέας. Μόνο ο Nick το ήξερε. Θυμάμαι το πρόσωπο του όταν του το είχα ανακοινώσει. Είχε την ίδια ακριβώς αντίδραση με αυτή που είχε και ο Harry! O Harry.. ναι τώρα το γνώριζε και ο Harry. Αλήθεια γιατί του το είπα; Θα μπορούσα κάλιστα να του πω ψέματα ή πολύ απλά ότι δεν έχω αποφασίσει ακόμα.
***

Γύρισα στο σπίτι λίγο πριν τις οκτώ το απόγευμα. Αισθανόμουν κουρασμένη. Μόλις μπήκα μέσα τα μάτια μου έπιασαν τη μαμά μου να φοράει το παλτό της.
«Που πας;» την ρώτησα.
«Μας κάλεσε η Elena στο σπίτι της. Ο πατέρας σου θα είναι σε λίγο εδώ να με πάει. Μήπως θέλεις να έρθεις;»
«Ο-όχι, όχι.. ευχαριστώ.. Εεε έχω λίγο διάβασμα οπότε λέω να κάτσω μέσα!» είπα ψέματα
«Αν απλά δεν θέλεις να δεις τον γιο της μπορείς να το πεις χρυσό μου» μου έκλεισε το μάτι κοροϊδευτικά.
Η μητέρα μου ήξερε πως ο Harry ήταν ο γιος της Elena, εκείνος που με είχε πάει στο ιατρείο τη μέρα που λιποθύμησα και πως... δεν είχαμε τις καλύτερες σχέσεις. Αρχικά δεν τον είχε αναγνωρίσει όταν ήμασταν στο σπίτι τους, αλλά μετά συνέδεσε τα πράγματα.
«Όχι μαμά δεν είναι αυτό! Εξάλλου με τον Harry τα βρήκαμε!»
«Μπα; Πως έγινε αυτό; Εσύ ορκιζόσουν πως δεν θα του ξανά μιλούσες ποτέ!»
Ναι, το ξέρω.. απλά με έσωσε από έναν σίγουρου βιασμό και αυτό μετράει πολύ. Τουλάχιστον σε μένα... σκέφτηκα.
«Απλά είπαμε να μη μαλώνουμε σαν μωρά και να τραβήξει ο καθένας τον δρόμο του» είπα κάνοντας την αδιάφορη.
Κι άλλα ψέματα Valerie. Που θα πάει αυτή η κατάσταση;
«Μάλιστα. Τέλος πάντων, εγώ φεύγω, να προσέχεις θα τα πούμε το βράδυ. Μπορεί να αργήσουμε!» είπε και φιλώντας με στο μέτωπο βγήκε έξω.
Έμεινα να κοιτάω την πόρτα χωρίς λόγο για μερικά λεπτά. Τι θα έκανα τώρα; Δεν είχα διάβασμα για την επόμενη μέρα... 
Αποφάσισα να κατεβάσω και να δω καμιά ταινία στο DVD. Καιρό είχα να δω έτσι χαλαρά κάποια ταινία. Έβαλα τις αγαπημένες μου γκρι πιτζάμες και παίρνοντας ένα σακουλάκι πατατάκια ξεκίνησα να ψάχνω για το ποια ταινία θα έβλεπα. Αποφάσισα να δω το the Host της Stephenie Meyer. Αν και την έχω δει άπειρες φορές αυτή την ταινία, δεν θα την βαρεθώ ποτέ!
...
Καθώς είχε απομείνει περίπου μισή ώρα μέχρι το τέλος της ταινίας το κουδούνι της πόρτας μου χτύπησε. Το βλέμμα μου στράφηκε αμέσως πάνω της. Ποιος να ήταν; Οι γονείς μου έχουν κλειδιά. Πφφ, Ashley! Σκέφτηκα. Με δύο μεγάλες δρασκελιές βρέθηκα στην πόρτα και με μια κίνηση την άνοιξα διάπλατα, έτοιμη να κοροϊδέψω την ξαδέλφη μου.
Αντί για εκείνην όμως αντίκρισα δύο σμαραγδί μάτια να με κοιτούν ζεστά. Το στόμα μου άνοιξε για ακόμα μια φορά. Πρέπει να το κόψω αυτό το κακό συνήθειο!
«H-Harry;» τραύλισα «Τι κάνεις εδώ;»
Με κοίταξε χαμογελώντας. Το διασκέδαζε «Δεν θα μου πεις να περάσω;» ρώτησε.
«Πέρασε, πέρασε...» είπα και έκανα στην άκρη για να μπει.
Με κοίταξε από πάνω ως κάτω πριν μιλήσει «Ωραίες πιτζάμες» 
«Δεν ήξερα να φορέσω την τουαλέτα μου για να σε υποδεχτώ!» Γέλασε στραβά.
Να πάρει, αν το ήξερα δεν θα φορούσα τις καταραμένες πιτζάμες μου «Ενοχλώ;» ρώτησε ξανά καθώς περνούσαμε προς το σαλόνι.
«Ταινία έβλεπα...τ-τι κάνεις εδώ;»
«Ποια ταινία;» απέφυγε την ερώτηση μου
«Harry!» τον μάλωσα.
Γέλασε «Εντάξει, πήγα σπίτι, είδα τους γονείς σου εκεί, η μητέρα σου μου είπε ότι είσαι σπίτι και είπα να περάσω...»
Α ρε μαμά!
«Για να περάσει η ώρα...» προσπάθησα να μιμηθώ τα λόγια του.
Τον είδα να παγώνει για λίγα δευτερόλεπτα. Έπειτα ξερόβηξε «Δεν μου είπες τι βλέπεις»
«The Host» είπα τον τίτλο της ταινίας 
«Δεν την έχω δει...»
«Θες να την βάλω από την αρχή να την δούμε;» προσπάθησα να φανώ ευγενική.
«Δεν σε πειράζει;» γούρλωσε κάπως τα μάτια.
«Την έχω δει πάνω από δέκα φορές, δεν θα με πείραζε ακόμα μία!»
«Τόσο πολύ σου αρέσει;»
«Είναι μια από τις αγαπημένες μου.. απλά σε προειδοποιώ, είναι αισθηματική!»