one bite can change it all

don't look at me like that

Als ik de deur van de kleedkamer openduw zijn de meeste meiden uit mijn klas er al. Nikki en ik leggen onze spullen op de enige lege plek in het midden van een bank, niet een plek waar ik zat op te wachten. Gelukkig heb ik een lang T-shirt meegenomen met een hoge nek die al mijn wonden perfect bedekt. Ik pak snel mijn kleding uit mijn tas en loop richting de wc's. Gelukkig lijkt niemand door dat ik met mijn kleding naar de wc toe loop. Ik kleed me snel om en keer daarna weer terug naar Nikki. Zodra ze me ziet kijkt ze me verbaast aan. 'Waarom heb je je nou in de wc omgekleed dat had je toch ook gewoon hier kunnen doen?' Ik twijfel even wat ik tegen haar moet zeggen. 'Ik dacht dat ik heel erg was doorgelekt en ik wilde liever niet dat iemand het misschien zou zien.' Een veilige en geloofwaardige smoes. Nikki heeft het vaak snel door als ik lieg maar zo te zien heeft ze dit keer geen zin om te vragen hoe het echt zit waar ik blij mee ben. 'Laten we maar naar buiten gaan, de meeste mensen zijn al op het veld en anders wordt Marko waarschijnlijk pissig.' Voordat ik wat kan antwoorden trekt ze me al mee naar binnen toe. Doordat ik me onbewust veel zorgen heb gemaakt om deze les keert opeens de pijn in mijn wonden lichtjes terug. Ik grijp snel naar mijn middel, maar het lijkt niemand te zijn opgevallen dat een vlaag van pijn op mijn gezicht is verschenen. Ik probeer de pijn weer snel naar de achtergrond te werken en ga samen met Nikki aan de zijlaan van het sportveld staan. Na een paar minuten van wachten in de kou komt Marko eindelijk naar buiten. Na mijn mening heeft hij iets angstaanjagend over zich heen hangen. Hij heeft inktzwart haar en zulke bruine ogen dat ze net zo goed zwart hadden kunnen zijn. Zijn gespierde armen zijn bedekt met vreemde tatoeages. Niemand weet wat de vreemde tekens op zijn armen betekenen en hij heeft ook nooit de behoefte gehad om ze aan ons te vertellen. Het angstaanjagende aan Marko is zijn blik, alsof hij iets over je weet wat jij zelf niet weet. Zodra iedereen aan de zijlaan staat begint hij met praten. 'Omdat het voetbalseizoen weer begint over een paar weken zullen we vandaag op dit veld spelen om alvast in de stemming te komen.' De jongens beginnen natuurlijk meteen de juichen maar bijna alle meiden blijven stil. Als ik mijn hoop op een rustige gymles had ingesteld dan is die nu helemaal de grond in gestampt. De meeste voetbal lessen gaan er hard aan toe vooral is je in een team zit met een schoolvoetballer. Ik kijk naar Nikki en aan haar gezicht te zien heeft ze er net zo weinig zin in als mij. We houden allebei niet van voetbal en vooral niet in de kou. Net als gister staat er een ijzige wind die hard langs mijn blote benen scheert. Zodra de jongens zijn gestopt met juichen begint Marko aan het verdelen van de teams. Gelukkig zit ik niet samen met Eric in het team, ik heb namelijk gemerkt in vorige lessen dat hij slecht tegen slechte spelers kan, waar ik dus onder val. Jammer genoeg zit ik niet bij Nikki in het team maar wel met een paar andere aardige meiden uit mijn klas zoals Alice en Andrea. Ons team is gelukkig niet hopeloos want Luke en Brian twee topspelers uit ons voetbal team zijn in ons team geplaatst. We krijgen een paar minuten om onze opstelling te bepalen. Al gouw komen we tot de conclusie dat de meiden de bal moeten tegenhouden als hij in hun buurt komt en dan regelen de jongens de rest. Ik stem meteen in met het plan en kies voor een plek ergens achterin het veld waar de bal waarschijnlijk niet vaak komt.

Het spel is al een tijdje bezig en tot nu toe doet mijn team het niet echt goed. Het team van Eric heeft al vijf keer gescoord. Vier van de goals zijn natuurlijk gemaakt door de teamleider himself. Hij is typisch zo'n persoon die alles doet om te laten zien hoe goed hij is. Tot nu toe ben ik er nog niet in geslaagd om de bal te stoppen of weg te schieten mede omdat de bal nog niet eens mijn kant op is gekomen. Ik kan het spel goed zijn vanaf mijn plek. Natuurlijk heeft Eric weer de bal, het is me opgevallen dat hij helemaal niet overspeelt wat hem wat dodelijke blikken heeft opgeleverd van zijn teamgenoten. Omdat er toch niets te doen is voor mij kijk ik maar wat om me heen. Nikki heeft zo te zien ook niets te doen aan haar kan van het veld. Als ik me weer omdraai om te kijken waar de bal zich bevind zie ik opeens een gestalte op me afrennen. Door zijn snelheid zie ik eerst niet helemaal goed wie het is maar al snel zie ik dat het Eric is met de bal aan zijn voeten. Ik hoor verschillende teamgenoten naar me schreeuwen dat ik moet proberen hem tegen te houden. Gelukkig is de pijn weer helemaal verdwenen. Ik besluit om de kans te wagen ik kan mijn team nu niet teleurstellen nadat ik de hele wedstrijd niks heb gedaan. En vanuit mijn ooghoek zie ik Marko met een strakke blik naar me kijken. Ik besluit om op Eric af te rennen ook al is hij onze sterspeler ik ga het proberen. Maar zodra ik bij hem in de buurt kom wijkt hij snel uit naar links. Vastberaden zet ik de achtervolging in, ondanks dat ik niet van sport houd ben ik nog aardig snel en al gouw heb ik hem bijna ingehaald. Dit heeft hij blijkbaar niet zien aankomen, wat had hij gedacht dat ik niets kon. Doordat hij even zijn focus op de bal verliest grijp ik mijn kans en probeer de bal bij hem vandaan te schoppen. Tot mijn eigen verbazing lukt dit me ook nog, ik hoor mijn team aanmoedigingen naar me schreeuwen maar de stemmen lijken van ver te komen. Voor het eerst zit ik er helemaal in, als het me lukt om de bal weg te krijgen bij onze sterspeler misschien lukt het me dan ook om te scoren. Ik begin te sprinten terwijl ik de bal voor me uitschop. Zodra ik voor mijn gevoel dicht genoeg bij het doel ben waag ik de gok. Ik schiet de bal zo hard als ik kan richting het doel maar op dat zelfde moment voel ik opeens een harde klap tegen mijn rechterschouder. Het is dezelfde schouder als waar de wolf me gister heeft gebeten. Het lijkt wel alsof er een knop wordt omgeschakeld want de pijn in mijn schouder keert dubbel zo hard terug als de straks. Ik val gillend op het gras en terwijl ik op de grond lig voel ik dat mijn T-shirt ietwat omhoog is geschoven. Ik kan zien dat Eric zijn ogen langzaam naar mijn blote middel glijden, zodra hij het litteken ziet schiet er een geschrokken blik over zijn gezicht. De blik was zo kort dat het net leek of ik het me had ingebeeld. Snel trek ik mijn t-shirt naar beneden bang dat meer mensen het zullen zien. 'Het spijt me dat was niet de bedoeling,' fluistert Eric, zijn woorden klinken zo zacht dat ze meteen verdwijnen in het geluid van de harde wint. Hij helpt me voorzichtig overeind en terwijl ik probeer op te staan zie ik dat Nikki op me af komt gerent. Zodra ze Eric ziet geeft ze hem een paar dodelijke blikken. 'Had je nou echt niet beter uit je doppen kunnen kijken, arrogante lul.' 'Het spijt me,' en mat dat gezegd te hebben laat Eric me achter bij Nikki en Marko die ook net is aan komen lopen. 'Waar doet het pijn?' dit is de eerste keer dat hij bezorgt lijkt voor zo ver hij bezorgt kan kijken. 'Nergens,' lieg ik. 'Die gil van je zei anders wat heel anders.' Blijkbaar heeft mijn gil iets bij hem los gemaakt want dit vraagt hij normaal nooit. 'Het kwam waarschijnlijk gewoon door de schrik.' Zijn donkere ogen kijken me diep aan maar hij laat het er gelukkig bij zitten. De rest van de les mag ik op de bank zitten, Nikki moet tot haar tegenzin weer meedoen. Het liefst had ze bij me gebleven om er voor te zorgen dat alles goed met me gaat, maar ik verzeker haar dat ik nergens last van heb. Marko spreekt tot Nikki haar genoegen Eric flink toe. Ik hoor hem vaag zeggen dat als hij zo doorgaat hij het veld moet verlaten. Dit lijkt hij goed in zich te hebben opgenomen want de rest van de wedstrijd blijft hij op de achtergrond. Ik weet niet of ik het me inbeeld maar telkens als ik de kant van Eric opkijk ontwijkt hij mijn blik, maar zodra ik wegkijk lijkt het alsof zijn ogen in mijn huid branden.

Na een uur is de les eindelijk afgelopen. Een kwartier voor het einde van de les was ik al stiekem terug gelopen naar de kleedkamers. Nu er niemand anders is kan ik me rustig omkleden. De wonden zien er gelukkig nog hetzelfde uit, de klap heeft gelukkig geen sporen achtergelaten. Nadat ik mijn normale kleding weer aan heb wacht ik in de gang voor de kleedkamer op Nikki. Ik hoor aan mijn rechterkant de deur van de jongens kleedkamer opengaan. Als ik opkijk zie ik dat Eric achter de deur vandaan komt. We kijken elkaar kort aan, waarna hij snel zijn hoofd wegdraait en richting de parkeerplaats begint te lopen. Een minuut later komt Nikki ook de kleedkamer uit. Ze pakt me bij de hand en samen lopen we ook richting de parkeerplaats. 'Ik bedacht me net laten we vanavond wat leuks doen met zijn allen. We kunnen wat gaan eten in het centrum, je hebt wel iets leuks nodig nadat die debiel je als een gek op de grond ramde.' Ik ben het helemaal met haar eens ik kan wel wat leuks gebruiken vanavond. ' Klinkt als een goed plan. Hoe laat en waar?'

 heey ik hoop dat jullie mn verhaal leuk vinden dit was weer een beetje een opvul hoofdstuk . ik beloof dat er in de volgende hoofdstukken meer zal gebeuren . laat me please weten wat jullie ervan vinden en please vote xx