one bite can change it all

he gets what he wants

Ik word wakker en het enige wat ik zie is duisternis. Maar nadat ik mijn ogen wat langer openhoud beginnen zich vormen van de duisternis te onderscheiden. Ik bevind me in een kamer en nadat ik een paar keer goed om me heen kijk merk ik dat ik me in een slaapkamer bevind. Ik lig in een kingsize bed met wel tien kussens erop voor mijn gevoel. Ik kan me niet veel meer herinneren van de voorafgaande gebeurtenissen. Het enige wat me is bijgebleven is de stem die maar door mijn hoofd blijft spoken en het gezicht van Peter. Voorzichtig ga ik rechtop zitten, bang dat mijn hoofdpijn weer terug zou keren. Aan de andere kant van de kamer zie ik een deur, waarschijnlijk de deur van de badkamer. Dat hoop ik in ieder geval. Ik voel het gestolde bloed nog steeds op mijn schouder een heup zitten. Voorzichtig stap ik uit bed en loop richting de deur. Ik had het goed geraden , achter de deur bevind zich een prachtige badkamer. Hij bestaat uit een bad en een grote douche, met aan de linkerwand een grote spiegel waar je jezelf helemaal in kan zien. Ik kijk in de spiegel en schrik van het beeld wat ik voor me zie. Onder mijn ogen bevinden zich grote zwarte cirkels, mijn haar is een pluizenbol en het lijkt wel alsof iemand mijn schouder eens goed onder handen heeft genomen. Na een tijdje realiseer ik me dat ik een lang zwart t-shirt draag. Ik weet zeker dat ik die vanochtend niet heb aangetrokken. Maar ik blijf er niet te lang bij stil staan, het enige waar ik nu naar verlang is een lekkere warme douche. Ik loop weer terug naar de slaapkamer om te kijken of ik ergens een handdoek en schone kleren kan vinden. Gelukkig zie ik dat er op de stoel in de hoek van de kamer schoon ondergoed, een spijkerbroek en een hemdje liggen. In één van de lades van de linnekast die ook in de slaapkamer staat vind ik een stapel met handdoeken en washandjes.  Ik neem de kleren mee terug de badkamer in en zet de douche op de warmste stand. Ik kleed me snel uit en stap onder de warme straal. De wonden beginnen meteen te branden maar na een tijdje stopt het gelukkig en begin ik te genieten van het warme water op mijn huid. In de rechterhoek van de douche is ook een rekje bevestigt met verschillende soorten shampoo en sop. Voor mijn gevoel heb ik mezelf wel tien keer ingesopt , het duurt gewoon erg lang om het vuil van mijn huid af te krijgen, maar uiteindelijk lukt het me om alles weg te krijgen. Als ik eindelijk klaar ben bind ik de grote handdoek om mijn lichaam heen. Nadat ik me voor het grootste deel heb afgedroogt loop ik naar de wastafel toe om mijn tanden te poetsen. Nadat ik eindelijk het gevoel heb dat ik helemaal schoon ben trek ik de schone kleren aan. Ik loop terug de kamer in en plof neer op het enorme bed. Al mijn gewrichten doen pijn door de spanning die ik eerder die avond heb gevoeld. Hoe laat zal het eigenlijk zijn, vraag ik me opeens af. Ik kijk de kamer rond en na een tijdje valt mijn oog op een klok, hij hangt naast de linnenkast. Het is twee uur in ochtend. Ik voel dat ik geen behoefte meer heb om te slapen en besluit om het balkon op te gaan, die aan mijn kamer grenst. Misschien doet de avondlucht me wel goed.  Als ik de balkondeuren opentrek  word ik begroet door een heerlijke avond bries. Maar met die bries komt ook wat anders mee. Het is de stem. Hij vult mijn hoofd en ik kan er niks tegen doen. 'Kom, kom nu naar me toe en misschien zal ik je vergeven. KOM NU'. Mijn benen beginnen net als de eerste nacht uit zichzelf te bewegen. Ik voel dat mijn benen zich in de richting van de deur bewegen. Ik doe geen moeite om de balkondeuren achter me dicht te doen. De deur van mijn slaapkamer trek ik wel dicht, ik wil niet dat ze zich meteen zorgen begonnen te maken.  Maar mijn onderbewustzijn wil dat juist wel, die wil dat ze zich zorgen zullen gaan maken, me tegen houden. Maar het voelt alsof ik me in een trance bevind . Geruisloos loop ik de gang door. Ik heb geen idee waar ik me in de villa bevind totdat de  een trap zie die aan de hal beneden grenst. Ik kijk waakzaam om me heen, klaar om weg te duiken als er iemand aan komt, maar er komt gelukkig niemand. Ik loop stilletjes de trap af, sommige treden kraaken lichtjes en even ben ik bang dat iemand me heeft gehoord, maar er komt gelukkig niemand. Ik besluit om door de achterdeur naar buiten te gaan. Ik kan me niet meer goed herinneren waar de keuken is , maar mijn instinct neemt het van me over en wijst me precies de goede kant op. In de aankomst hal sla ik rechtsaf de keuken in.