one bite can change it all

the return

We zaten achterin het restaurant. Toen we binnen kwamen hadden veel meisjes hun hoofd omgedraaid. Het verbaasde me niks Eric , James en Scott zagen er goed uit. Omdat ik niet vaak sushi at en dus ook niet wist wat ik moest bestellen, bestelde Candice haar favoriete eten ook voor mij. ik voelde me meteen thuis bij deze mensen, het leek wel alsof ik hun al mijn hele leven kende. Ik geef toe in het begin voelde ik me niet zo op mijn gemak, maar sinds we in het restaurant waren was dat allemaal verandert. Scott was erg grappig en eric speelde de hoofdrol in al zijn grappen. Ik had verwacht dat Eric daar boos om zou worden, maar tot mijn verbazing lachte hij zelf ook om de grappen. Terwijl hij op school iedereen een kwaadaardige blik toewierp en als je te ver ging kon je zelfs een klap verwachten. Het eten wat ik van de ober kreeg was heerlijk. Candice had een goede keus voor gemaakt en ik keek haar dankbaar aan. Tot mijn verbazing was Mila een van de luidruchtigste van ons allemaal, dit had ik niet verwacht toen ik haar voor het eerst had gezien in de keuken. Ze had er zo verlegen bijgestaan maar daar was dus niets van waar. We hadden het gelukkig helemaal niet meer over die middag. Natuurlijk kwam het aanstaande voetbal toernooi ook aan bod. Candice stelde voor om met zijn alle te gaan. Ik stemde meteen in, het leek me super gezellig en ik wist zeker dat mijn vriendinnen Candice en Mila zouden mogen.

            Het was rond een uur of tien toen de hoofdpijn begon. Ik had net wat slokken wijn genomen toen de stekende pijn mijn hoofd vulde. ‘ik heb even wat frisse lucht nodig’ zei ik. ‘gaat het’ vroeg James. Ik knikte. ‘ja alles gaat goed ik heb het alleen een beetje benauwd door de warmte’ loog ik. Ik wilde niet vertellen dat de pijn steeds sterker werd en ik wilde ook niet dat ze dachten dat ik zo’n drama queen was. Ik liep snel naar de ingang van het restaurant. De frisse lucht deed me meteen goed en de pijn werd al wat minder. Naast het restaurant was een klein plantsoentje met wat bankjes. Ik plofte op een van de bankjes neer en liet mijn hoofd in mijn armen vallen. Zo bleef ik een tijdje zitten totdat de pijn bijna weg was. Opeens voelde ik het bankje een beetje inzakken, het teken dat er iemand naast was komen zitten. ‘gaat het weer’ vroeg een bekende stem. Ik keek op en zag Eric naast me zitten. Ik knikte. ‘ja het gaat wel weer’ antwoorden ik .  ‘weet je het zeker’ vroeg hij. ‘je zag anders erg bleek binnen’. ‘ik weet het zeker’ lachte ik. ‘zullen we weer naar binnen gaan’ stelde ik voor. ‘ik blijf liever hier nog even met je zitten’ zei hij. ‘ooh’ floepte eruit. Hij keek me vragend aan ‘of wil je dat liever niet?’ vroeg hij. ‘nee , ik wil best nog wel even buiten blijven’ antwoorden ik snel. ‘en wat vind je van mijn vrienden’ vroeg hij opeens. ‘ik vind ze super aardig’ zei ik ‘ik geef toe in het begin had ik dat niet gedacht. Ik vond ze in het begin een beetje verwaand eruitzien, maar daar kom ik nu helemaal op terug’ antwoorden ik snel. Hij lachte, een warme lach die rillingen over mijn rug liet lopen. ‘dat hebben wel meer mensen, maar als je eenmaal met ze hebt gepraat en je ze beter leert kennen, zijn het de beste vrienden die je je kan voorstellen.’ zei hij. ‘beschouw je ze meer als vrienden dan je vrienden op school’ de vraag was opeens bij me opgekomen en ik hoopte dat hij niet boos werd. Maar hij bleef lachen. ‘eigenlijk wel ja, dat komt waarschijnlijk omdat we allemaal wolven zijn en daardoor begrijpen we elkaar ook zo goed. Ik vind mijn vrienden op school ook aardig , maar het voelt altijd alsof ik niet eerlijk tegen ze ben als ik met hun omga’. Ik knikte ‘dat kan ik me best voorstellen’ zei ik.

            Zo zaten we nog een tijdje. We hadden het over school en over onze vrienden. Toen we net waren opgestaan om weer naar binnen te gaan voelde ik het. Het brandende gevoel was minder dan de eerste keer dat ik het had gevoeld ,maar het was er nog steeds. Ik voelde me wankelen op mijn benen en Eric sloeg snel zijn arm om mijn heen, voordat ik viel. Hij zette me snel terug op de bank en trok mijn t-shirt opzij. Waarschijnlijk kon hij de pijn van me af voelen stralen. Ik keek voorzichtig naar de plek op mijn schouder en zag dat het net als vorige keer weer was opgezwollen. Ik voelde het bloed weer uit de wond lopen. De pijn werd steeds erger en het zou niet lang meer duren voor zijn stem zijn weg naar mijn hoofd zou vinden. ik voelde de angst mij lichaam vullen. Opeens had ik het ook koud en ik voelde mijn lichaam trillen. Eric trok zijn jas uit die hij op de weg naar buiten blijkbaar had aangetrokken, en sloeg hem om me heen. ‘laten we gaan’ zei hij. Ik knikte. ‘denk je dat je weer kan staan’ vroeg hij. ‘ik weet niet’ fluisterde ik ‘maar laten we het maar proberen’. Hij knikte en sloeg zijn arm om mijn schouder heen om me omhoog te hijsen. Toen ik met beide benen op de grond stond , voelde ik de pijn erger worden. Eric had vast mijn uitdrukking zien veranderen en tilde me toen plotseling op. Waarschijnlijk had hij ook wel begrepen dat het me niet lukte om terug te lopen naar de auto. Terwijl we naar de auto liepen voelde ik mensen naar ons staren, maar het kon me niks schelen. Ik was blij toen we eindelijk bij de auto waren. Voorzichtig legde Eric me op de achterbank neer. Voordat hij ook in de auto stapte hoorde ik hem met iemand bellen. Waarschijnlijk was het Scott, omdat dit zijn auto was. Toen hij klaar was ,stapte hij ook in. ‘waar gaan we heen’ vroeg ik , terwijl Eric de auto de snelweg opdraaide. ‘Terug naar Peter’ antwoorden hij. Daar was ik blij om, ergens diep vanbinnen had ik gedacht dat Eric me gewoon bij mij huis zou dumpen. Maar deze Eric die ik vandaag had leren kennen , zou dat niet doen.

            We waren nog maar tien minuten onderweg , toen ik hem mijn brein in voelde glijden. ‘waar ben je’ zei hij. Ik probeerde hem uit mijn hoofd te blokkeren, maar hij was te sterk. ‘ WAAR BEN JE , KOM NU NAAR ME TOE’ . ‘nee’ riep ik. Ik had niet door dat ik dat hard op had gezegd. ‘wat is er aan de hand’ vroeg Eric. Maar zijn stem was ergens ver op de achtergrond. Het enige wat ik hoorde was hem. Ik voelde dat hij zijn macht op me uitoefende . Ik voelde mijn keel samenknijpen, het enige wat ik nog kon uitbrengen waren piep geluiden. Eric moest waarschijnlijk de auto op de vluchtstrook hebben geparkeerd, want opeens voelde ik zijn warme lichaam tegen mijn rug. Hij trok me bij hem op schoot, het paste makkelijk omdat Scott een grote jeap had. Hij trok me tegen zich aan. ‘wat wil hij’ vroeg hij. Maar het enige wat ik kon uitbrengen waren de piep geluiden. Mijn keel voelde nog steeds dichtgeknepen en de druk die hij op me uitoefende was nog niet verdwenen. Eric hield me een tijdje vast en liet me toen weer van zijn schoot afglijden. Hij stapte de auto weer uit . een paar seconde later hoorde ik hem met ernstige stem met iemand overleggen. Ik kon niet horen met wie hij praatte maar ik gokte Peter. Toen hij klaar was stapte hij de auto weer in en reed hij met een noodvaart de snelweg op. Ik hoorde in de verte wat auto’s toeteren , maar het leek Eric weinig te schelen. Hij begon door het getoeter alleen nog maar harder te rijden.

  ‘KOM NU NAAR ME TOE OF ER ZULLEN GEVOLGEN ZIJN EN DIE ZUL JE NIET FIJN VINDEN’. ‘KOM NU !!’ deze woorden bleven zich herhalen op de hele weg terug. Ik hoorde niks anders meer dan zijn dwingende toon. Mijn hele lichaam stond strak van de spanning. Ik wist dat ik hem uiteindelijk zou zien en dan zou ik niet blij zijn met de gevolgen. Waarschijnlijk had ik ook nog gegild want soms zag ik vanuit mijn ooghoeken  Eric zijn hoofd omdraaien, of ik voelde zijn hand op mijn been.

            Ik voelde een warm lichaam tegen mijn gezicht ook voelde ik dat iemand me vasthield. Ik was waarschijnlijk even buiten westen geraakt want ik kon me niet herinneren dat iemand me had opgetild. Toen begon het opeens tot me door te dringen. Het was net zoals die eerste nacht. Ik probeerde me los te rukken maar de armen hielden me stevig vast. ‘rustig maar, alles komt goed’ zei iemand. Ik kon de stem eerst niet goed plaatsen, maar herkende hem toen. Het was Peter. Ik voelde dat mijn lichaam weer rustig werd. Ik hoorde naast ons nog een paar voetstappen, waarschijnlijk van Eric of de vriendin van Peter. Ik voelde dat hij nog steeds ergens in mijn hoofd was , maar hij hield zich rustig, op de achtergrond om later weer toe te slaan. En toen voelde ik mezelf weer wegdrijven, wegdrijven in het donker en ik wist niet wanneer en waar ik er weer zou uitkomen.

 heey sorry dat ik zo lang niet iets heb geplaatst maar ik had het erg druk met school. maar ik ben nu eindelijk klaar met mn toetsen dus zal ik weer vaker een nieuw hoofdstuk updaten. laat me weten wat jullie van dit hoofdstuk vonden en please vote xx