Saat gece on iki; karanlığı süsleyen yıldızlar teker teker kayıp gök yüzünü terketti. Ay'ın parlayan ışığı, gecenin zifiri karanlığına yenik düştü bu gece,bir rüzgar esti; incedenn, inceyee, insanın düşüncelerini alıp götürmek istercesine. Sanki gecenin karanlığı; ay ışığını bastırıp kendi karanlığında kalmak istedi bu gece, kaydırdı üzerindeki yıldızları gücünün yettiğince,kaldı işte bu gece gökyüzü kendi karanlığında.Bastırdı kendi karanlığıyla Ay'ın ışığını, fırlattı tüm yıldızlarını. Tercih etti parlayan yıldızlara karşı, kendi karanlığını
ŞİMDİ OKUDUĞUN
Bir Son Bahar
PoetryYarınıma saatler kadar yakın, bu günümü yaşayamayacak kadar yorgun, dünlerime ulaşamayacak kadar'da imkansızlardayım
