ΝΑΙ ΚΑΛΑ [2]

2.2

<<Μυρτώ, το κινητό σου χτυπάει>> <<Ποιός ειναι;>> ρωτησα την Ιωάννα καθώς μου το εδωσε <<Ο Μιχάλης>>

<<Θέλω να μείνεις ψύχραιμη>> ακούστηκε η τρομαγμένη του φωνή απο την άλλη άκρη του ακοθστικού μόλις του απάντησα << τι εγινε Μιχάλη; Ολα καλα; Με τρομάζεις!>>

<<Δεν ειναι σοβαρά τα πράγματα, αλλά πιστεύω πως πρέπει να ξερεις;>> <<Μιχάλη ασε τους πρλογους και πες! Έπαθε κάτι η Ελπίδα;>> άρχισα να ιδρωνω και η καρδιά μου άρχισε να χτυπά πιο δυνατά από το κανονικο

<<Είμαστε στο νοσοκομείο->> αυτό ήταν, είπε αυτό που φοβόμουν να ακούσω, δεν άκουσα την συνέχεια καθώς το κινητό μου έπεσε από τα χέρια. Έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου.

<<Μυρτώ! Τι εγινε;>> ρώτησε η Ιωάννα <<Η ελπίδα, είναι στο νοσοκομείο>> <<Τι επεθε;>> <<Δεν- δεν ξερω>> <<δεν σου είπε ο Μιχάλης;>> <<Πρέπει να πάω Θεσσαλονίκη>> είπα αναστατωμενη και χωρίς να σκεφτώ τι κάνω έβγαλα την ποδιά μου

<<Μυρτώ όλα καλα;>> ρώτησε η Στεφανια <<Ποια είναι η ελπιδα;>> συνέχισε αλλά δεν είχα το κουράγιο να της εξηγήσω τωρα <<Πρέπει να φύγω! Πρέπει να πάω Θεσσαλονίκη, πάω στο ΚΤΕΛ>> αρχισα να λέω πανικόβλητη

<<Το τελευταίο λεωφορείο, έφυγε πριν μια ώρα, πως θα πας;>> <<ΙΩΑΝΝΑ ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΆΖΕΙ ΠΩΣ ΘΑ ΠΆΩ, ΤΟ ΜΌΝΟ ΠΟΥ ΜΕ ΝΟΙΆΖΕΙ ΕΊΝΑΙ ΝΑ ΠΑΩ ΚΟΝΤΆ ΤΗΣ!>> ειπα χωρίς να ελέγξω την φωνή μου και χωρίς να σκεφτώ τι είπα

<<Ελα, πάμε! Θα σε πάμε Εμείς!>> ακούστηκε η φωνή της Στεφανιας

<<ΒΑΓΓΕΛΗ! ΣΉΚΩ! ΠΆΜΕ!>> φώναξε στον άγνωστο νεαρό και αυτός ήρθε κοντά μας με τα πράγματα του

<<Ευχαριστώ!>> τους κοίταξα και τους δύο και πήγαμε στο αμάξι.

(...)

1 μισή ώρα και φτάσαμε. Τόσο γρήγορα. Φτάσαμε στο νοσοκομείο και πήγα να βγάλω το κινητό μου από την τσέπη μου αλλά δεν υπήρχε πουθενά.

<<Σου έπεσε και δεν το πήρες>> είπε η Στεφανια και σταμάτησα να ψάχνω. Πως θα μάθω εγώ τώρα που ειναι;

<<μπορώ να χρησιμοποιήσω το δικό σου;>> <<Φυσικα>> είπε και μου έδωσε το κινητό της και πληκτρολόγισα το τηλέφωνο του Μιχάλη

<<Παρακακω;>> ακούστηκε η φωνή του από την άλλη γραμμή του ακουστικού

<<Που ειστε;>> ρώτησα χωρίς να χάσω χρόνο