ΝΑΙ ΚΑΛΑ [2]

2.9

ΜΥΡΤΟΥΣ POV

Τον έχω συγχωρέσει; Αυτό το ερώτημα κυριαρχούσε στο μυαλό μου μέχρι να με πάρει ο ύπνος.

Το πρωί άνοιξα τα μάτια μου και βρισκόμουν στην αγκαλιά του. Μου είχαν λείψει αυτά τα βράδια. Αυτά τα βράδια που κοιμόμουνα στην αγκαλιά του.

Σηκώθηκα από κοντά του και πήγα να κάνω ένα μπάνιο. Όταν βγήκα πήγα στην κουζίνα όπου και αυτός ήταν εκεί.

<<Καλημέρα>> <<Καλημέρα>> <<τι λες να πάμε μια βολτα σήμερα;>> με ρωτησε <<Χρήστο>> ειπα διστακτικά <<καλύτερα όχι>> ολοκλήρωσα την πρότασή μου. Τον είδα να απογοητεύεται λίγο. <<το πρότεινα για να συζητήσουμε κάποια πράγματα>> συνέχισε δικαιολογώντας την βόλτα <<δεν έχουμε τι να συζητήσουμε. εμείς οι δύο έχουμε τελειώσει εδώ και 11 χρόνια και το ξέρεις πολύ καλά>> του ειπα με μια ηρεμη φωνη <<Μυρτώ>> ήρθε κοντά μου <<μην το κάνεις πιο δύσκολο>> του είπα και εφυγα Απο τη κουζίνα με προορισμό μου, το σαλόνι.

Έκατσα στο καναπέ βυθισμένη στις σκέψεις μου μέχρι που ήρθε. <<καλύτερα να φύγω>> <<ναι>> ήταν το μόνο που είπα. Η πόρτα άνοιξε και έφυγε. Μήπως έκανα λάθος; Μήπως του μίλησα απότομα; Γαμωτο. Χωρίς να σκεφτώ άνοιξα την πόρτα. Κάλεσα το ασανσέρ αλλά επειδή δεν ερχόταν άρχισα να κατεβαίνω δύο δύο γρήγορα τις σκάλες. Τον έφτασα λίγο πριν κλείσει την εξώπορτα.

<<ΠΕΡΊΜΕΝΕ!>> του φώναξε και γύρισε να με κοιτάξει με ένα χαμόγελο. Τον πλησίασα λαχανιασμένη και μπήκα στην αγκαλιά του. <<δεν θέλω να φυγεις>> του είπα την αληθεια μετά από λίγο. <<δεν θα φύγω μωρό μου>> μωρό μου. Μου είχε λείψει να με λέει έτσι είναι η αλήθεια. Γενικά μου έχει λείψει. <<πάμε εκείνη την βόλτα που μου έλεγες;>> τον ρώτησα και έγνεψε. <<Περίμενε να παω να κλειδωσω>>του ειπα και ανέβηκα γρήγορα τις σκάλες. Πήρα τα κλειδιά και κλείδωσαν την πόρτα που πριν είχα αφήσει ανοιχτή.

<<που πάμε;>> <<οδηγώ εγω>> του χαμογέλασα και μπήκα στην θέση του οδηγού. Οδήγησα μέχρι το σημείο που πήγαινε το αμάξι και σταματήσαμε. <<τι είναι εδω;>> με ρωτησε καθως παρατηρουσε το χωρο γυρω της <<σςς>> του ειπα καθως βγήκαμε από το αμάξι, κλείδωσα και του έδωσα τα κλειδιά. Τον έπιασα απο το χέρι οδηγοντας τον εκεί που ηθελα. <<δεν είναι τελεια>> ρώτησα ενώ έβλεπα το τοπίο γύρω μου <<μμ>> μου απαντησε και κάτσαμε στο γρασίδι και κοιτούσαμε την θεα που απλωνόταν μπροστά μας.