Mad Hatter •Peter Parker•

P.13

"Bu mu yani? Bu yüzden mi böyle yaptın?" Bu çocuk sabrımı taşırıyordu artık. O kadar öfkeliydim ki kulaklarım uğuldamaya başlamıştı. Ağzımdan yanlış bir kelime çıkmasından korkuyordum.

"Ben ne yapmışım bilmiyorum. Daha açık ol Parker çünkü bu konuşma canımı sıkmaya başladı." Ellerini ceketinin cebinden çıkarıp sallamaya başladı.

"Sizi sarılırken gördüm Meredith." Gerçekten o Marlene'e gittiği için mi böyle yaptığımı düşünüyordu?

"Arkadaşımla arama girmeni istemiyorum. Hem Marlene'le hem de benimle olamazsın. Ayrıca Harry bana maçı kazandıkları için sarılmıştı başka bir sebebi yok ama senin bu şekilde düşündüğüne inanamıyorum." Omzuna çarpıp giderken

"Lütfen..." Dedi. "Lütfen gitme." Sesi çok kırgın çıkıyordu. Dönmek istedim ama beni de çok kırmıştı.

Canavar "Beni sevmeyebilirsin ama beni bırakıp gitmeyeceğine dair söz vermelisin." Demiş. Her günü birbirine benzeyerek üç ay geçmiş.

"Senin için gelmiştim ama seni Harryle sarılırken görünce çok sinirlendim. Özür dilerim, böyle olsun istememiştim." Eğer bana sormuş olsaydı, her şeyi anlatırdım. Böyle olmamış olurdu. Daha fazla konuşmak istemediğim için dönüp ona sarıldım. Kafamı göğsüne yasladığımda kendimi eşini bulmuş bir yapboz parçası gibi hissediyordum. Konuşmuş olsaydık yine tartışacaktık. O yüzden ikimiz de bir şey demeden birbirimize sarılmaya devam ettik. Korktuğum şeyin başıma geldiğini biliyordum. Huzurumu bozan şey Peter'ın açılan çenesiydi. Tanrım, bu çocuk konuşmuyorken o kadar iyiydi ki. Zaten ne oluyorsa o konuşurken oluyordu.

"Seni bir daha kırmayacağım Meredith. Bunu hiç istemiyorum." Neden bana mutluluk ve sevgi sözü verdikten sonra elimde yalnızca acı ve hüsran kalacakmış gibi hissediyordum? Bu dediklerine inanmayı çok isterdim fakat bunun ilk kırgınlığım olmayacağını o kadar iyi biliyordum ki. Telefonum titremeye başladığında ondan ayrıldım. Tabii ya! Marlene'i içerde bırakmıştım.

Marlene:
- Nerwye kasybpldun?

Meredith:
- Bahçedeyimm.

Marlene:
- Kutlşma yapıkacak. Acelw ettrttt!!

Kutlamaya gidip ikinci bir Harry - Peter çatışmasına zemin hazırlayamazdım ama Marlene'i de yalnız bırakamazdım. En azından o buna asla izin vermezdi. Çıkmaza girmiş olmanın siniriyle nefesimi dışarı üfledim.

"Ne oldu?" Güzel soru...

"I-ıı kutlama için Marlene çağırıyor."

"Ha, ne güzel." Gerginliği hissedebiliyordum. Eğer o benzini dökerse ben de ipi ateşleyecektim.

"Sen de gelsene? Zaten çok fazla kalmayız. Bu tür şeyleri sevmiyorum, sadece Marlene için." Onu davet etmekten başka çarem yoktu. Hem beni kırmayacağını daha az önce söylemişti. Başka bir tatsızlık çıkamazdı öyle değil mi?

Selamm! Hikayede eksik gördüğünüz veya beğenmediğiniz şeyleri yorumlarda belirtirseniz çok makbule geçerr.