Mad Hatter •Peter Parker•

P.7

Doğru arkadaş eşleşmesi için koridorlarda formlar satılıyordu. Havada başıboş dolaşan bir balonla oynamaya başladım.

"Doldurmayı düşünüyor musun?"

"Sanmıyorum Marlene."

"Hadi ama Meredith. Kimin senin eşin çıkacağını merak etmiyor musun?"

"Hayır, Marlene." Beni geçip gitti. Tamam, biraz sinir bozucu davranıyor olabilirdim. Gönlünü almak için koşup yanına vardım.

"Tamam, hadi dolduralım şu formları. En fazla ne olabilir ki?" Anında gülümseyerek kolumdan çekiştirmeye başladı. Şu formu dolduruyorsunuz ve sizin cevaplarınıza en uygun kişi sizin eşiniz oluyor. Cidden benim eşim var mı diye düşünmeden edemedim. Formlarımızı doldurup kızlara verdik. Zilin çalmasıyla sınıflara dağıldık. Peter koluna yapışan kâğıtlardan kurtulmaya çalışarak yanıma oturdu.

"Her yerdeler, kurtulamıyorum. Kim bunları doldurur ki?" Bazılarını kolundan kurtardım.

"Ben ve Marlene doldururuz."

"Öyle demek istememiştim yani-"

"Aslında haklısın ama bunu sadece eğlence amacıyla yapıyorum. Şu aptal form benim eşimi bulabilir mi?" Kafasını sallayarak onayladı. Ardından kâğıdı incelemeye başladı.
           xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

"Şu olabilir mi?"

"Hayır o fazla kızıl." Marlene hızla kafasını sallamaya başladı.

"Marlene form fiziksel uyumunuza bakmıyor." Gülerek yemekhanedeki çocukları birbirimize gösteriyorduk.

"Peki ya Peter. Sence formda bana çıkar mı?" Ciddi bir şekilde sormuştu ve bu beni nedensizce rahatsız etmişti. Onu aniden sormasıyla şaşırarak cevap verdim.

"B-bana formları saçma bulduğunu söylemişti eminim doldurmamıştır." Masaya eğildi.

"Eğer doldurmuş olsaydı?" Neden bu kadar ilgileniyordu?

"Bilmiyorum Marlene. Hem neden bu kadar merak ediyorsun?"

"Meredith Lilly Martin." Arkamdan seslenen kişiye döndüm.

"Eşim sensin." Rahatsızca yerimde kıpırdanıp Marlene'e baktım. O da bana aynı şekilde bakıyordu.