Penchant
Ep _17
"အယ္ရာ ? "
နႈတ္ဆိတ္သြားေသာ ကိုရွင္း ။ ယွက္ထားသည့္ ကိုရွင္း၏ လက္ႏွစ္ဖက္က ခပ္တင္းတင္း ျဖစ္သြားသည္ ။ ဘာမွ မရွိသည့္ ၾကမ္းျပင္ကို ေတြေတြႀကီး ေငးၾကည့္ေနၿပီး နႈတ္ခမ္းေတြ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ဟလာသည္ ။
"အင္း "
"တကယ္လား ! ဒါဆို ... ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ စကားေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာျဖစ္တဲ့ ခင္မ်ားက ကိုရွင္း ျဖစ္ေနတာလား ? "
တအံ့တၾသ ေမးေနေသာ ေထာပတ္သီးေလးကို ဘယ္လို ရွင္းျပရမွန္း မသိ ။ တမင္တကာ လိမ္ညာခဲ့ျခင္းေတာ့ မဟုတ္ ။
"ကိုယ္ .... ကိုယ္ တမင္တကာ မသိေစခ်င္လို႔ ဖံုးကြယ္ခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး ... ဟို ဟိုေလ ကိုယ္က ... "
စိတ္ဆိုးသြားမည္ကို စိုးရိမ္မိၿပီး ေျပာမိေျပာရာ ေျပာေနမိသည္ ။ မႈိင္းေလးက ခုထိ အယ္ရာက ကြ်န္ေတာ္ ဆိုတာကို မယံုႏိုင္ေသးဟန္ျဖင့္ ။
"ဒါဆို .... ကိုရွင္းက ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အရင္ကတည္းက သိခဲ့တဲ့ အယ္ရာေပါ့ "
"ကိုယ္ေျပာခ်င္ေပမယ့္ ဘယ္ကေန ဘယ္လို စေျပာရမွန္း မသိတာနဲ႔ ... "
စကားေတာင္ မဆံုးေသး မႈိင္း က ထိုင္ေနရာက ထလာၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ အေပၚကို ဝုန္းကနဲ ခုန္အုပ္သည္ ။
"အ "
"အယ္ရာ့ကိုေတြ႕ခ်င္ေနတာ "
ေျပးဖက္လိုက္ျခင္း ျဖစ္ေသာ္လည္း ကြ်န္ေတာ္က ထိုင္ေနသည္မို႔ တကယ္တမ္းက် ေထာပတ္သီး ပိေနသလို ျဖစ္သြားသည္ ။ မႈိင္း စိတ္မဆိုးတာကို သိရေတာ့ နည္းနည္း ျပံဳးမိသည္ ။
"ကိုယ့္ကို စိတ္မဆိုးဘူးလား မႈိင္း "
ဖက္ထားရာက မ်က္ႏွာကို ခြာလိုက္ၿပီး ကိုရွင္းကို စိုက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ႏွစ္ဦးသား အၾကည့္ခ်င္းဆံုးေနရင္း တိတ္ဆိတ္မႈက ႀကီးစိုးသြားသည္ ။
ကိုရွင္းကို ဖက္ထားတာကို မလႊတ္ေပးမိသလို ကိုရွင္း ေပၚကလည္း
မဆင္းမိ ။ ကြ်န္ေတာ္ ျပဳတ္က်မွာ စိုးလို႔ ကိုရွင္းက ခါးကို ခပ္ဖြဖြေလး ထိန္းကိုင္ေပးသည္ ။
"မႈိင္း ? "
"အာ ဆိုးစရာလား ကြ်န္ေတာ္က အယ္ရာ့ fan ေလ အာ fan service ေပးဦး "
