"Λουκ;"αναρωτήθηκε η Rose μόλις τον είδε να τον έχει πάρει ο ύπνος στην ξύλινη καρέκλα της.Είχε μόλις ξυπνήσει και το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να τον ψάξει° όταν διαπίστωσε πως δεν βρισκόταν κοντά της όπως πίστευε και όπως ήταν και την τελευταία στιγμή πριν κλείσει τα μάτια της και την πάρει ο ύπνος πανικοβλήθηκε.Δεν άργησε να ησυχάσει όταν σηκώθηκε όρθια και τον είδε ακριβώς μπροστά της.Τον πλησίασε και άρχισε να τον σκουντάει ελαφρώς.
Εκείνος δεν άργησε να ξυπνήσει και όταν το έκανε τρεμόπαιξε με τις βλεφαρίδες των ματιών του για να συνηθίσει το φως που έλουζε το δωμάτιο.
"Που βρίσκομαι;"έβαλε τα χέρια του μπροστά στα μάτια του για να τα προστατέψει από το φως του ήλιου.
"Στο δωμάτιο μου"απαντησε η Rose.
"Rosaline"αναφώνησε ο Λουκ απλώς και μόνο για να πει κάτι.Παρατήρησε πως ήταν καθισμένος στην καρέκλα και η Rosaline δίπλα του.Εσφιξε τα χέρια του στο ξύλο εκνευρισμένος με τον εαυτό του.
"Επρεπε να ξυπνήσω νωρίτερα ανάθεμα"συλλογίστηκε.
Η αναμενόμενη ερώτηση της κοπέλας δίπλα του δεν άργησε να ειπωθεί:"Γιατί βρίσκεσαι εδώ;Είχα την εντύπωση πως κοιμόμασταν μαζί όλο το βράδυ και ξυπνάω και σε βρίσκω ξαπλωμένο στην καρέκλα.Θα πονάς τόσο πολύ, είναι αρκετά άβολη"ο Λουκ δεν ήξερε τι να πρωτοπει.
Να απολογηθεί, να αρνηθεί τις κατηγορίες ή να ισχυριστεί πως η καρέκλα ήταν άβολη;
"Έπρεπε να αποχωρήσει κάποιος από το κρεββάτι για να κοιμηθεί ο άλλος άνετα και επέλεξα να είμαι εγώ αυτός° εσύ έτσι και αλλιώς κοιμόσουν ήδη οπότε έγειρα λίγο εδώ.Και δεν είναι τόσο άβολη όσο πιστεύεις."
"Αντιθετα, κοιμήθηκα πιο γρήγορα αφού με κουνούσε μπρος-πίσω συνεχώς.Ωραια καρέκλα και καλή επιλογή για να την βάλεις στο γραφείο σου"φλυάρησε αρκετά προκειμένου να κάνει την Rosaline να ξεχαστεί και να μην σκεφτεί παραπάνω.Και φαίνεται πως τα κατάφερε αφού η Rose τον πίστεψε και άρχισε να μιλάει και αυτή με την σειρά της για την καρέκλα.Ένιωσε άσχημα που την κορόιδεψε αλλά θα ένιωθε ακόμη πιο άσχημα αν της έλεγε την αλήθεια.
"Ήταν η καρέκλα που συνήθιζε να κάθεται ο παππούς μου.Την βγάζαμε στην αυλή τα καλοκαίρια, όταν ήμουν μικρή, και αφού με κρατούσε στην αγκαλιά του με νανούριζε εκεί.Επέστρεψαν στην Τσεχία πριν λίγα χρόνια αλλά η καρέκλα έμεινε εδώ και είναι αρκετά καλή στο να με κάνει να ξεχνάω ότι διαβάζω όταν κάθομαι σε αυτή.Μου δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι ξεκουράζομαι."
YOU ARE READING
Νηπενθή
Teen Fiction"Σε είχα πλάσει στο μυαλό μου, με αυτό τον τρόπο που τέτοια παραπτώματα δεν ήταν επιτρεπτά Rosaline."
