Νηπενθή

Κεφάλαιο 19

Ήταν η πρώτη φορά που η Rose έμπαινε στο δωμάτιο του Λουκ και γενικώς στο σπίτι του.Δεν θα είχε περάσει αρκετός καιρός από την πρώτη συνάντηση που είχαν στο νεκροταφείο ως ζευγάρι παρ'όλα αυτά η σχέση τους δεν είχε καταφέρει να εξελιχθεί σε σημείο που να μην υφίσταται πλέον η τυπική ευγένεια.

"Πως αισθάνεσαι την πρώτη μέρα των διακοπών;"ρώτησε ο Λουκ καθώς μπήκε μέσα στο δωμάτιο με ένα ποτήρι νερό στα χέρια του.Το άφησε στο κομοδίνο δίπλα στο κρεββάτι που καθόταν η Rose.Κάθισε και εκείνος δίπλα της.

"Όχι τόσο ωραία.Μελαγχολικά θα έλεγα.Ειμαι από τους ανθρώπους που οι γιορτές και ιδιαίτερα τα Χριστούγεννα μου προκαλούν μελαγχολία"εξήγησε σκεπτική εκείνη και ο Λουκ την άκουγε σιωπηλός.Είχε παρατηρήσει και ο ίδιος πως η Rosaline το τελευταίο διάστημα δεν ήταν καλά και θεωρούσε πως έπρεπε να της συμπαρασταθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο σε αυτό που την απασχολούσε αλλά ο ίδιος δεν ήξερε ποιος ήταν ο καλύτερος δυνατός τρόπος και για ένα πράγμα ήταν σίγουρος° πως αν αυτή η συμπαράσταση απαιτούσε να βγει από
Την ασπίδα που είχε χτίσει τόσα χρόνια θα δυσκολευόταν πολύ να το κάνει.

"Κλαίει το μωρό μέσα σου;"επανέλαβε τα λόγια που του είχε πει εκείνη κάποτε και άγγιξε τρυφερά το χέρι της.Η Rose είχε κατεβάσει το κεφάλι της σε μια προσπάθεια να μην πει όλα αυτά που είχε στο μυαλό της, ωστόσο, ένιωθε την Γη να τραντάζεται κάτω από τα πόδια της όταν ο Λουκ της έπιασε το χέρι.

"Κλαίει πολύ και το χειρότερο είναι πως δεν ξέρω πως να το ηρεμήσω."

"Και πριν καιρό πάλι δεν ήξερες τον τρόπο.Αλλαξε κάτι μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα;"

"Η αβεβαιότητα μου για το αν είμαι ικανή να σε κρατήσω κοντά μου"ηθελε να πει αλλα το έπνιξε βαθιά μέσα της ακόμη και αν γνώριζε πως όσα έπνιγε κάποια στιγμή θα ερχόντουσαν στην επιφάνεια.Ευχόταν αυτή η στιγμή να αργήσει να έρθει.

"Μην ανησυχείς είναι οι μέρες που έρχονται και μου προκαλούν μελαγχολία.Δεν είναι τίποτα"έσπευσε να καθησυχάσει τον Λουκ που άρχιζε να δίνει περισσότερο σημασία στο πρόβλημα της Rose από ότι ήθελε η ίδια να δώσει.Την κοίταξε εξεταστικά και θεώρησε πως η αποφυγή της οπτικής επαφής από την πλευρά της έκρυβε υποχθόνια μηνύματα που εκείνος δεν μπορούσε να αποκωδικοποιήσει ακόμη.

"Σίγουρα;"

"Ναι"απάντησε εκείνη.Και ύστερα πρόσθεσε:"Η μαμά ούτε φέτος θα είναι σπίτι να γιορτάσουμε όλοι μαζί.Με λυπεί πραγματικά αυτό αλλά με θυμώνει ταυτόχρονα.Ειναι στο χέρι της να γίνει καλύτερα και να επιστρέψει σε εμάς δεν νομίζεις;"κοίταξε το ήρεμο παρ'όλα αυτά ικετευτικο βλέμμα της.Ωστε αυτό απασχολούσε την Rosaline συλλογίστηκε.Καταβαθος χάρηκε που για πρώτη φορά δεν αποτελούσε εκείνος πρόβλημα στο μυαλό της κοπέλας.