Νηπενθή

Κεφάλαιο 16

Η Rosaline δεν μίλαγε, δεν ήξερε τι να πει.Της φαινόντουσαν όλα, ξένα° ανοίκιες λέξεις έβγαιναν από το στόμα του Λουκ και η ίδια δεν ήξερε πως να τις αντιμετωπίσει.Ο Λουκ είχε στολίσει τον εαυτό του ως άτολμο και δειλό πιο πριν.

"Αυτος ατολμος;Αυτα τα δύο δεν πρέπει να είναι μαζί στην ίδια πρόταση.Δεν ακούγεται σωστό"συλλογίστηκε πανικόβλητη.

"Λουκ, τ-τι λες;"ρώτησε από αμηχανία.Ο Λουκ την κοίταξε αποδοκιμαστικά, σαν να μην περίμενε αυτού του είδους την ανταπόκριση° κυρίως σαν να μην την ήθελε.

"Νομίζω πως ήμουν κατανοητός"απαντησε σοβαρά στην απορία της Rose.

"Ώστε, ολο αυτό το διάστημα με έσερνες πίσω σου χωρίς την παραμικρή πρόθεση να ξεφύγεις."

"Απίστευτο"πρόσθεσε η κοπέλα και κοίταξε την θάλασσα μπροστά της.Αφησε έναν ήχο γέλιου να βγει από το στόμα της.Εμειναν και οι δύο σιωπηλοί, σαν να τους εγκατέλειψαν οι λέξεις και κα μην ήξεραν με ποιόν άλλο τρόπο να επικοινωνήσουν.Οταν ο Λουκ απέκτησε την αυτοκυριαρχία του είπε:"Περίμενω ακόμη να ανταποκριθείς με τρόπο που θα μπορέσω να καταλάβω τα συναισθήματα σου προς το πρόσωπο μου."

Η Rose γύρισε και τον κοίταξε με έναν ακαθόριστο βλέμμα στο ύφος της.Πήρε μια βαθιά ανάσα και σίγουρη για αυτό που θέλει να κάνει, παραμέρισε την απόσταση μεταξύ τους τυλίγοντας τα χέρια της γύρω από το κορμί του αγαπημένου της.

"Μετά από αυτό δεν μου μένει τίποτα να πω"ψέλλισε ικανοποιημένη.Η Rose που στα δεκαεφτά της χρόνια ελάχιστες φορές ένιωθε χαρούμενη, και αυτό υπό αντίξοες συνθήκες, επί τέλους μπορούσε να αισθάνεται έτσι χωρίς να είναι και ταυτόχρονα φαντασμένη.

"Εδώ λοιπόν βρισκόταν ότι αναζητούσα.Πόσα χρόνια θλίψης θα μπορούσα να γλυτώσω αν γινόταν αυτό νωρίτερα;"μονολογούσε μεθυσμένη από χαρά.

Ο Λουκ χαμογέλασε.Αισθανόταν πως απαντούσε με ένα σαστισμένο χαμόγελο σε μια τόσο ύπουλη απειλή.Η απειλή ήταν η Rosaline° ή μάλλον η απειλή ήταν οι απαιτήσεις της Rosaline.Ένιωσε πως πνιγόταν ετσι άτσαλα όμως τον αγκάλιαζε η κοπέλα του.Αραγε, μπορούσε να την λέει έτσι τώρα;

Τα χέρια της έμοιαζαν σαν δύο σκονισμένες δαγκάνες ενός χρόνου που πάλευε να τον βγάλει από την σπηλιά του.Και ο Λουκ το ήθελε πολύ αυτό, αλλά του φάνηκε βάρβαρο να γίνει αυτή η έξοδος τώρα χωρίς ο ίδιος να έχει βουληθεί κάτι τέτοιο.Παρ'ολα αυτά, την άφησε να τον αγκαλιάσει χωρίς να πει τίποτα.Πως γινόταν αυτό;Την μια στιγμή να είναι ευτυχισμένος και την άλλη απλώς να..να νιώθει χαμένος° να θέλει να φύγει και να μείνει μόνος του.Αναλογίστηκε πως ίσως άρχισε κάτι που δεν ήταν ικανός να το ελέγξει.Τα συναισθήματα της Rosaline ήταν χείμαρρος τόσα χρόνια που ήταν απωθημένα και κρυμμένα.