Νηπενθή

Κεφάλαιο 8

Πρέπει να είχαν περάσει περισσότερα από δέκα λεπτά που η Rose καθόταν και κοιτούσε το τοπίο έξω από το παράθυρο της.

Φορούσε μια νυχτικιά και μια λεπτή ζακέτα ενώ καθόταν στην πολυθρόνα του δωματίου της σιωπηλή να κοιτά έξω.

Ο πατέρας της μπήκε στο δωμάτιο με το ακουστικό του τηλεφώνου στο χέρι του.Έτσι όπως την είδε -σκυθρωπή-  διστασε να μιλήσει.

Τελικά ειπε:"Είναι η μητέρα σου στο τηλέφωνο.Θελει να σου μιλησει."

Η Rose πήρε μια βαθιά ανάσα και είπε πιο σίγουρη από ποτέ:"Δεν θέλω όμως εγώ."

Σιωπή απλώθηκε στο δωμάτιο.

"Rose-"ο πατέρας της ψέλλισε μετά από λίγο, έδειχνε φανερά την δυσαρέσκεια του.

"Είπα δεν θέλω"επανέλαβε ήρεμα η Rose και για καλή της τύχη αυτή την φορά ο πατέρας της την άκουσε.

Αποχώρησε από το δωμάτιο της μιλώντας ταυτόχρονα χαμηλόφωνα στο τηλέφωνο με την σύζυγό του.

Δεν πέρασαν πάνω από δύο λεπτά και ο Harold επέστρεψε στο δωμάτιο της για να την ρωτήσει αν θα πάει στο σχολείο.

"Πάμε εκδρομή"απάντησε η Rose και συνέχισε να κοιτάει έξω, τον δρόμο.

"Και γιατί δεν πας και εσύ;"απόρησε ο πατέρας της.Στεκοταν στο κούφωμα της ξύλινης πόρτας.

Φορούσε μια ποδιά κηπουρικής και η Rose κατάλαβε πως το πρωινό θα το αφιέρωνε όλο στον κήπο.

"Με ποιόν να κάνω παρέα;Θα είμαι μόνη μου"κούνησε αδιάφορα τους ώμους της η νεαρή κοπέλα.

Πήρε την χτένα και άρχισε να βουρτσίζει τα μαλλιά της.

"Ο συμμαθητής σου, ο Στίβεν δεν θα είναι εκεί;"Ο πατέρας της πλησίασε δύο βήματα και έκατσε στο κρεββάτι της κόρης του.

"Δεν είμαι σίγουρη.Τελος πάντων δεν έχω όρεξη για εκδρομή οπότε θα μείνω σπίτι.Τοσο ενοχλητική σου είναι η παρουσία μου;"ρωτησε η Rose, ο τόνος της σαρκαστικός.Το ύφος της το ίδιο.

"Τι λες παιδί μου;Εγώ απλώς αναρωτιέμαι γιατί δεν έχεις παρέα.Μια φίλη να συζητάς, η φιλία είναι πολύ καλό πράγμα να ξέρεις.Και θλίβομαι έτσι μοναχική και αποκομμένη που είσαι από όλους"δεν κοίταξε το πρόσωπο του πατέρα της.Φοβοταν πως αν το κάνει θα την έπιαναν τα κλάματα σε τέτοια συναισθηματική φόρτιση που βρισκόταν τις τελευταίες δύο μέρες.

"Ήταν δική μου επιλογή και είμαι καλά και χωρίς φίλους."

Αν μη τι άλλο η μητέρα της είχε φροντίσει καλά να της μεταφέρει την ψυχολογία της.