Νηπενθή

Κεφάλαιο 4

Το πρωινό του Σαββάτου ήταν αρκετά ηλιόλουστο.Η Rose βέβαια δεν πρόλαβε να το χαρεί διότι ξόδεψε την περισσότερη ώρα της κάνοντας δουλειές και διαβάζοντας.Ο πατέρας της και η αδελφή της είχαν φύγει αρκετά νωρίς από το σπίτι° είχαν πάει επίσκεψη στην μητέρα της.

Αν και την περίμεναν συνήθως να πάνε μαζί, σήμερα δεν το εκανε.Η Rose ξύπνησε στις 8:00 και ο πατέρας της ήταν ήδη απών.

Είχε φτιάξει πρωινό και είχε στρώσει το κρεββάτι του αλλά το να συζητήσει μαζί της έπειτα από την χθεσινή αποκάλυψη ίσως του ήταν αρκετά δύσκολο.

Η ώρα είχε πάει κοντά 11:00 και η Rose καθόταν στον καναπέ του σαλονιού της αλλάζοντας κανάλια απαθής.Ο πατέρας της ενδεχομένως να καθόταν όσο πιο πολύ μπορούσε στην κλινική για να δει την μητέρα της.Επιπλεον, δεν μπορούσε να βασιστεί στην γκρίνια της Violet ώστε να επιστρέψουν νωρίς αφού της άρεσε κάθε φορά να επισκέπτεται την μαμά.

Πιθανώς να μην ερχόντουσαν και για μεσημεριανό.Η νεαρή κοπέλα με αργά βήματα κατευθύνθηκε προς το δωμάτιο της.Αλλαξε τις πυτζάμες της σε ένα τζιν και μια μπλούζα.

Φόρεσε τα παπούτσια της και παρατήρησε πως έξω φυσούσε για τα καλά.Καθως έφευγε από το σπίτι της πήρε μαζί της το μπουφάν της.

Περπάτησε μέχρι το νεκροταφείο της γειτονιάς της και όταν έφτασε πέρασε τα μνήματα και στάθηκε κάτω από ένα μεγάλο δέντρο που είχε σκιά και εμπόδιζε μεγάλο μέρος του αέρα.

Πριν χρόνια είχε διαβάσει πως ο αγαπημένος της συγγραφέας - ο Κάφκα- όταν ήταν μαθητής μετά το σχολείο πήγαινε και καθόταν για ώρες σε ένα μικρό και ήρεμο νεκροταφείο κοντά στο σπίτι του, στην Τσεχία.

Δεν έκανε τίποτα° απλα καθόταν και κοιτούσε τα 'σπίτια' των νεκρών και πιθανώς αναρωτιόταν πως θα ήταν αν είχε και αυτός για σπίτι ένα μνήμα.

Η Rose 14 χρονών τότε είχε επηρεαστεί βαθιά από αυτή την συνήθεια του αγαπημένου της συγγραφέα και αγχώδης εκείνη την περίοδο περισσότερο από ποτέ την επόμενη μέρα αυτού του αναγνώσματος ήρθε εδώ που βρίσκεται τώρα.Αισθανθηκε γαλήνη να διαπερνά την πόρτα της ψυχής της.

Ένιωθε πως εδώ έπρεπε να ανήκει και πουθενά αλλού.Οι νεκροί ήταν οικογένεια της και το νεκροταφείο το σπίτι της πλέον.

"Ψάχνεις κάτι;"άκουσε μια γνώριμη φωνή να την ρωτά.

Σήκωσε το κεφάλι της και είδε τον Λουκ να στέκεται όρθιος απέναντι της.