A YEAR LATER
“Nasan ka na ba?” asked Krissy on the phone.
We’re at Baguio. May bibilhin kasi kaming libro para sa subjects namin. Magwi-withdraw lang daw siya. Pero heto na naman kami. Ang tagal tagal niya. At lagi talaga siya sumasabit! Kung hindi ko lang talaga kaibigan to, baka binenta ko na sa mga koreano!
“Saan?” tanong ko.
“Sa jellybeans! My bag akong nakita! Punta ka dito, dali.”
“Saang floor na ba yan? Okay. Papunta na ako.”
Paakyat na ako sa escalator ng biglang natisod ako. I was expecting to fall on the floor, but I didn’t. Somebody caught me. Instead, I fell into a body. Ang bango. It smells so familiar. Saan ko na nga ba naamoy yon? Ah, forget it. Umayos na ako so I can say thank you the one who caught me from falling. Hinarap ko siya. DEYMN! Ang tangkad. Tiningala ko pa talaga para makita ko ang mukha niya. And for the love of God, I saw the man I never thought I will see again. Not like this. Namiss ko siya. Paano ba naman kasi. Sa sobrang hectic ng sched naming this sem wala na taaga akong time lumandi. HIHIHI. Pero ngayong nakita ko ulit siya, parang bumlik yong dating sigla ko.
Naaalala pa kaya niya ako?
“You know, we should stop meeting like this.” He smiled at me. Oh, that smile again. I missd it too.
“Yeah.”yon na lang ang nasabi ko.
“kumusta ka na?” Lord! I love you.
“Mabuti.” Kasi nakita na naman kita. “Ikaw?”
“Heto, namamsyal dito sa Baguio. I’m with my friends actually.”
“Kasama mo sila TR?”ngumisi ako, kasi naalala ko si suplado.
“Yeah.” Natawa rin si Sinta. My,my,my will you look at him.
“Baka pag nakita niya ako, tapunan din niya ako ng soda.”
“Di naman siguro.” Nakangiting sagot niya. “Nasa Burnham park sila. Nauna na lang ako dito. Are you from here? ”
“Nope. I’m from La Union. ‘’
“Namamasyal ka din?”
“No, may binili lang kaming book ng best friend ko.”
“oh, so pauwi ka na? yayain pa sana kita for a cup of coffee or something.” He looked at me with a puppy eyes.
OH MAHY GHAD! How can you say no to this man. Pero nakakahiya. He’s still a stranger. I was about to answer him kaso dumating si friendship.
“Ang tagal mo. I bought it already.” Tukoy ni krissy sa bag na nakita niya. She looked at the man infront of me. I saw her eyes widened for awhile. Pero nahiya siguro ito kaya nagpaka-demure na lang. Bilib talaga ako sa babaeng to. Kaya naman I’m proud shes my bestfriend. “Hi!” bati niya kay sinta. “I’m yeng’s best friend.”
“Hi.” Bati din ni Russel sa kanya.
“Uuwi na ba tayo?”tanong ko sa kanya.
“Ah, meron pa pala akong bibilhin sa my national bookstore.” Sagot niya. Hihihi. I love you, friendship! “Do you know this guy?” kunwaring tanong niya sa akin.
“Sort of.” Sagot ko sabay tingin kay Sinta.
“Will it be okay if you accompany her for a while? Medyo matagal kasi ako sa pupuntahan ko eh.” She asked my Russel.
“Actually, I wanna take her out for a coffee.” Walang kagatol gatol na sagot ni Sinta. Shet! Ang haba ng hair ko!
“Oh. Okay then.” She grinned at me.
“Wag mayadong matagal!” pahabol ko sa kanya. As much as I love to have coffee with him, kailangan ko ding umuwi ng maaga.
So we went to Starbucks. We talked a lot about everything. I never thought I could be this comfortable with a man. Not to mention crush ko pa. Masarap siyang kakwentuhan. Pero nung una medyo nailang ako. Kasi I caught him once or twice staring at me. Na-co-conscious tuloy ako. Hihihi. Never pa talaga akong lumabas kasama ang isang lalaki. Now I know the feeling. For a popular basketball player for his university, in manila pa ha, he acts like everybody else. Napaka-humble at napakabait. Such a true-blue gentleman. Kaya naman nacrush-an ko siya e. but what’s so unbelievable is that, he entertains me. E, sino ba ako? I’m just a probinsyana na naliligaw sa Star City. Tapos naaalala pa niya ako. Weird.
Tinignan ko ang watch ko. It’s 4 pm. We need to go home. Asan na kaya si friendship. Tinext ko siya.
Asan ka na?
Tapos na kayo? Puntahan mo ko dito sa national bookstore. J
Okay.
“Uhm, paano, I have to go na. Malayo pa kasi ang uuwian namin e.”
“Right. Ihahatid na kita sa kaibigan mo. ”
“Wag na. hintayin mo na lang dito sila TR. Thanks ulit!” paalam ko na sa kanya.
“Wait, can I have your number? We’re friends naman di ba?” he smiled at me.
“Sige na nga. As if nman my time ka pa para makipagtext. ” sabi ko sa kanya.
“I’ll find time.” He looked at me straight to the eyes. Lord, please. Patigilin niyo na ang lalaking to sa kakatingin sa akin ng ganyan.
“Whatever.” I gave him my no. then hinatid niya ako sa labas ng coffee shop.
“Ingat, Yeng.” He waved at me. Oh man! My name sounds so special coming from his lips. Though I’ts not my real name it sounded so good. kinikilig na naman ako. Hihihihi....
we started out with a simple cup of coffee
then you look at me like i'm the only person your eyes can see.
can this be real,
can we make it real?
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
YENG!
