[book1]
«Το ξέρω πως με θες» μου λέει με αυτή την κολακευτική φωνή καθώς με πλησιάζει ακόμα περισσότερο , δεν ξέρει τι λέει ειναι μεθυσμένος , δεν του έχω δωσει κανένα δικαίωμα να το νομίζει αυτό
Εκτός ότι τον κοιτάς επίμονα κάθε φορά
Αυτός δεν με...
Αν είσαι από Αθήνα έχω μια ερώτηση Είμαι η μόνη που δεν έχει δώσει δεκάρα για τους σεισμούς και εκεί που όλοι τρέχουν έξω από το σπίτι συνεχιζω ότι στο καλό έκανα σαν τίποτα το συνηθισμένο ; ΟΧΙ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ
Oops! Questa immagine non segue le nostre linee guida sui contenuti. Per continuare la pubblicazione, provare a rimuoverlo o caricare un altro.
_____________
Έχω μείνει εδώ και κανα μισάωρο στο αμάξι περιμένοντας τον Αλεξ μέχρι που το παίρνω απόφαση να πάω να δω που είναι . Ανεβαίνω τις σκάλες μέχρι που βλέπω ότι δεν υπάρχει κανείς εκεί . Φωνάζω δυο τρεις φορές το όνομα του αλλά καμία απάντηση
«Δεν είναι ώρα για πλάκες»ξανά φωνάζω αλλά και πάλι . Μόλις κατέβω τις σκάλες βλέπω στο σκοτάδι ένα νεαρό γεμάτο στα αίματα
ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΜΗΝΕΙΝΑΙΑΥΤΟΣΜΗΝΕΙΝΑΙΑΥΤΟΣΜΗΝΕΙΝΑΙΑΥΤΟΟΟΧΙΙΙΙΓΑΜΩ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ
«Αλεξξξξξξ» τσιρίζω ενώ τρέχω κοντά του «τι έγινε» τον ρωτάω τρομοκρατημένη . Δεν μου απαντάει , με τα χίλια ζόρια έχει τις αισθήσεις του «τι να κάνω τι να κάνω» λέω τρέμοντας μέχρι που νιώθω το χέρι του στο δικό μου
«Είμαι καλά»καταφέρνει να πει
«Όχι δεν είσαι» λέω αδύναμα ενώ δάκρυα πέφτουν στα μάγουλα μου «πρέπει να κάνω κάτι» λέω στον εαυτό μου καθαρίζοντας το μυαλό μου να σκεφτώ κάτι « ναι ναι θα πάμε στο αμάξι , θα οδηγήσω εγώ» λέω αυθόρμητα αλλά το ξανά σκέφτομαι « δεν ξερωωω να οδηγάω» απελπισία απλά απελπισία « σωστά ! Το κινητό μου .. θα πάρω ασθενοφόρο» είμαι έτοιμη να πληκτρολογίσω τον αριθμό αλλά ο Αλεξ αρπάζει το κινητό από τα χέρια μου
«Όχι!» Μου λέει ενώ προσπαθεί να σηκωθεί
«Πονάς ! Σταματά !»
«Ηρέμησε είμαι καλά» με ηρεμήζει ενώ σκουπίζει τα δάκρυα μου «πάμε σε ένα ενοικιαζόμενο δωμάτιο , έχει εδώ κοντά» παίρνω το χέρι του πάνω στον ώμο μου και τοποθετώ το χέρι μου στην πλάτη του
