Taming the Darkness (Series 3)

CHAPTER THREE

Sunod-sunod na putok ng baril ang umalingawngaw sa lugar na iyon na halos magpabingi sa kaniya.

"Damn it!" Billius cursed and grabbed her by the arm before dragging her to get inside his car.

Hindi na nakapalag pa si Zenaia lalo na at tuloy-tuloy ang pagpapaputok ng baril sa kanila ng mga kungsinuman. Zenaia was covering her ears in fear while Billius strapped her on her seat. Saka nito pinaharurot ang sasakyan paalis doon. Napakapit siya sa hawakan dahil sa biglang pagliko ng kotse. She looked wildly outside and saw two white cars driving after them. Kitang-kita niya ang mga armadong lalaki na patuloy sa pagpapaulan ng bala sa kanila.

A good thing is, the bullets didn't seem to penetrate Billius's car. She could already guessed that it is bulletproof.

"What the heck is happening?! Who are those guys?! Why are they shooting at us?!" Sunod-sunod na pasigaw niyang tanong nang makabalik sa katinuan. Tiningnan niya si Billius na abalang nagmamaneho palayo roon. Seryoso pa rin ang anyo nito ngunit kitang-kita niya ang galit sa mga mata nito.

"They're someone that we can't call as good guys, they're after your life."

"What?!"

Tama ba siya ng narinig?

He glanced at her for a second before returning his gaze back on the road.

"That's the reason why you didn't have a choice but to stick up with me," sagot nito at lalo pang binilisan ang pagpapatakbo sa kotse.

Nahigit niya ang hininga at napakapit lalo. She wasn't used to this! Riding on a stranger's car with bad guys shooting at them! Kailan ba nagsimulang gumulo ang buhay niya?

"At bakit gusto nila akong patayin?" Lakas-loob na niyang tanong.

Wala siyang clue, literal. Kaya gusto niyang malaman. Isa lang naman siyang hamak na ulila, kaya bakit naman may mga taong gugustuhin siyang mamatay? E kabago-bago pa nga lang niya sa lugar na iyon

"You'll know soon. But right now, we need to get out of their track and hide for awhile. It's not safe to go back."

Tumango na lamang siya. Ano pa bang choice ang meron siya? Ni wala nga siyang clue kung bakit may mga gustong pumatay sa kaniya. At wala rin siyang clue kung bakit alam iyon ni Billius o kung bakit inililigtas siya nito ngayon.

Not a moment after, nagawa na nilang mailigaw ang mga humahabol sa kanila. Tumingin si Zenaia sa labas. Gabi na at madilim na ang paligid. She could hear the noise coming from the crickets. Liblib ang lugar at napapaligiran ng mga matataas na damo at mga puno ang kalsadang tinatahak nila. Lalo siyang nakaramdam ng takot. Tama ba talagang sumama siya sa lalaking ito? Hindi kaya ito talaga ang masamang tao sa kuwentong ito?

"Calm down, I'm not gonna eat you," sabi nito bagay na nagpakilabot sa kaniya. Mukhang nabasa nito ang takbo ng isip niya.

Sumiksik siya sa gilid ng kotse papalayo rito. He's still focused on the road. Hindi niya alam kung saan siya nito balak dalhin, pero mahigit isang oras na silang bumibiyahe sa liblib na lugar na iyon.

"C-Can't we just go t-to the police?" mahina niyang suhestiyon. She gazed at him, his expression was dim.

"We can't. We're too far away from the city. Pero nasabihan ko na sila Cedric kung saan nila tayo puwedeng puntahan bukas," sagot nito. She didn't like how calm he is. Parang walang nangyaring barilan sa paraan ng pag-akto nito.

"Saan ba tayo pupunta?" Kinakabahang tanong niya.

He met her gaze and smirked, causing her heart to race inside her chest, once again. "Somewhere no one will ever find us."