Taming the Darkness (Series 3)

CHAPTER FOUR

Mabuti na lang at suot pa rin niya ang damit kahapon. She also found her back pack in the living room. Ngunit bago siya lumabas ay nagtungo siya pabalik sa kusina para kumuha ng kutsilyo at isinukbit sa gilid ng kaniyang bag. She have to defend herself kahit na pa wala siyang kaalam-alam sa pakikipaglaban.

She went for the door and thank God that there's no one blocking her way yet. Mukhang wala pang nakakapansin nang bigla niyang pagkawala. She run through the backyard. Rinig na rinig niya ang maingay na labanan mula sa harapan ng bahay. Ngunit ganoon na lang ang panlulumo niya nang masilayan ang mataas na pader. Paano ba niya aakyatin iyon? She looked around and saw a tree with its branches hanging just right over the top of the wall. Walang pagdadalawang isip na inakyat niya iyon kahit na pa nanginginig ang mga binti at braso niya.

"I can do this," pangungumbinsi niya sa sarili habang nakatingin sa sanga na dapat niyang tawirin para makapunta sa pader. Her heart throbbed in fear. She's terrified of heights. Huminga siya nang malalim at hindi tumingin sa baba. Unti-unti niyang ginapang ang sanga. Nang makarating sa pader ay maingat siyang lumipat doon at ganoon na lamang ang nerbiyos niya nang makita kung gaano kataas ang dapat niyang talunin. "Bahala na. Between those guys and this one, I'll choose this."

Umayos siya sa pagkakaupo at unti-unting lumambitin sa pader. Humugot siya nang malalim na hininga bago bumitaw. Mahinang daing ang pinakawalan niya nang bumagsak siya sa lupa. Her whole body hurts but there's no time to check for injuries. She needs to run away from here. Buo ang loob na tinahak niya ang kakahuyan. Ni hindi niya alam kung nasaan na ba siya, kung saan ba siya dinala ng lalaking iyon. Nakakaramdam man siya ng takot ay binilisan niya ang paglalakad kahit na pa paika-ika siya.

Sino ba ang Billius na iyon? Obvious na obvious na hindi lang ito isang pangkaraniwang estudyante, na hindi ito basta-basta isang president ng student council. Base on what he said earlier, he was once the one in charge. And why the hell would his father looked for her? Ni hindi nga niya kilala ang mga taong ito, ni hindi rin niya alam kung normal na tao lang ba ang mga ito. She continued to go on. She could still remember the huge fight. Rinig na rinig niya maging ang mga ungol at pag-angil na tanging mababangis na hayop lamang ang makakagawa. Kaya kahit nahihirapang maglakad ay pilit niyang tinakbo ang kakahuyan bago pa man maisip ng mga ito na nawawala siya.

Malayo-layo na rin ang nalalakad niya nang mapansing dumidilim na ang paligid. How long has it been? Nagpatuloy lamang siya. Kumikirot-kirot pa rin ang mga buto-buto niya dahil sa pagbagsak niya kanina. Mukhang napilayan din siya dahil hindi niya maitapak nang maayos ang kanang paa. Dumako ang tingin niya sa isang napakataas na puno na sampung beses ang lapad sa katawan niya. Tumingin siya sa iba pang mga puno. She felt a sudden deja vu.

"What is this? Bakit parang nangyari na ito dati?" Hinawakan niya ang puno at tumitig doon. Pilit inaalam kung ano iyong kumakalabit sa likod ng kaniyang isipan. And before she know it, she was brought to another memory that she's unfamiliar of.

**

The golden orb-like-sun is finally done for the day as it began to set like the real setting sun, to give way to the incoming night. Its reddish orange streaks showered on the area that it hovers on, draping the place with a mixture of black and red carpet, causing the woods surrounding the long highway to look even more eerie as it is on a day light. Tinatawag nila itong artificial sun. It hovers in a considerable height enough to give light to a certain place from morning to afternoon like what the real sun did thousands of years ago. Ngunit hindi nito kayang bigyan ng liwanag ang buong mundo kagaya ng araw noong panahong normal pa ang lahat. Nakapakaganda sanang panoorin ang pagbaba ng araw, kung hindi lang dahil sa katotohanang hindi na ito ang mundong kilala ng mga tao, long before the chaos began.

The shadows of the incoming darkness came out as a knot of snakes from the forest, slowly slithering out of hiding, crawling, dominating the entire surroundings as it covered the whole place. The darkness begin to win the battle as it escaped swiftly from hiding in the forest. Sa pag-itan ng kakahuyang iyon ay ang isang makitid na kalsada, only enough for a single vehicle to cross. And kalsadang iyon ang daan patungo sa susunod na bayan na siyang pinakaiiwasan ng lahat. It's because at the end of this road, is the entrance to the real outside world. But that's not what made this place somewhat interesting, it is on the small moving form dragging itself away from the opposite way of the road, a young, blackhaired girl, running, or more like stumbling on the rough and uneven path.