Dangerous Enemy (TCB#2)

Kabanata 44

Endlessly

Life? It's so important for every individual. Some always asked to have a long life to be with their love ones. But I can't understand why there are people who wants to end their life in their own hands? Napakasarap mabuhay. God gave it to you to act your life according to his will and not to throw it like it's just a trash. I will forever ask for a long life...I will always beg for my life, because it is the only way to see and to be with the people I love the most.

Unti unti kong minulat ang aking mata, white colors and bright light of the bulb meet my eyes. Napapikit ako doon ng mariin. Pero pinilit kong imulat ang aking mata. I tried to sit but I felt something painful on my stomach.

"Anak!" Narinig ko ang boses ni mommy na palapit sa akin. Bumaling ako sa kaniya, at doon ko lang na realize na nasa ospital ako. Niyakap ako ng mahigpit ni mommy. Si daddy naman ay mangiyak ngiyak na nakatingin sa akin.

"Salamat sa Diyos at gising ka na." Mom whispered. Ngumiti ako at humiwalay sa yakap, nilibot ko ang paningin at biglang nalungkot ng wala yung taong hinahanap ko.

"Mom...si Perseus?" I asked. Kinakabahan ako, umalis na ba siya? Tuluyan niya na ba akong iniwan?

"Mommy! Daddy! Si Perseus? Please I want to see him!" I cried, my tears are keep rolling down to my face. Halos hilahin ko na sina mommy at daddy sagutin lang ako.

"Anak...he's here while you're asleep but...he said that you might get mad if he stay long kaya umalis siya kanina.." dad said confused. Lalo akong naiyak.

"No! Dad call him! I want to see him please!" I said.

"Anak calm down, your dad will call Perseus okay?" Mom assured me.

I want to talk to him! Hindi ako makakapayag na aalis siya! Pinagmasdan ko si daddy na tinatawagan si Perseus. Huminga ako ng malalim.

"He's not answering his phone." Dad said. What? No! Lalo akong naiyak. Damn! Kasalanan ko ito eh! I made him leave!

"It's my fault!" I shouted. Lumapit sa akin si mommy at niyakap ako.

"Calm down Emerald please." Mom whispered. Lalo akong naiyak. Kung sana lang ay hindi ako naniwala kay Kaira! Kung sana lang ay hindi ako nagpadala sa galit ko! Kung sana lang ay hindi ko siya sinabihan ng masasakit na salita!

Maya maya lang ay bumukas ang pintuan pero hindi ko ito nilingon dahil sa pag iyak ko. Patuloy ang pag tulo ng aking luha habang ang puso ko ay sobrang bigat.

"Emerald.." natigil ako sa boses na iyon. I cannot be mistaken! It's Perseus! Mabilis akong lumingon dito at halos tumalon ako sa kasiyahan ng makita ko siyang seryoso at nakatingin sa akin!

"Perseus.." i called him and I don't know why I'm still crying! Lumapit siya sa akin at mabilis ko siyang niyakap ng mahigpit. Damn! I missed him so much! Niyakap niya din ako ng mahigpit.

Naramdaman kong lumabas si mommy at daddy sa kwarto kaya kami na lang dalawa ang nasa loob.

"I'm sorry....I'm sorry...I'm sorry...." I whispered while crying. He caressed my back, mas lalo akong naiyak, kahit ang dami kong nasabi sa kaniyang masasakit bumalik pa rin siya!

"Shhh...it's okay." He whispered back, humiwalay siya sa yakap at hinalikan ako sa noo. He wiped my tears away, I looked at him and he looks serious. Hinawakan ko siya sa kaniyang panga.

"I'm sorry for everything I'd said...I'm sorry for not trusting you...I'm sorry for lying to you..." i said. Bumaba ang tingin ko at ngayon ay ang hinawakan ko naman ay ang kamay niya, hindi pa rin ako makapaniwala na nasa harapan ko siya.

"I lied....it's only a lie that I didn't love you enough! Because the truth is....I love you very much! Mahal na mahal kita Perseus!" I said.

Hindi siya nagsalita, nanatili siyang seryoso. Damn it! Why is he not talking? Hindi ba siya naniniwala? Tumulo muli ang aking mga luha.

"You don't believe me?" I asked. He sighed for a long while. He kissed my forehead again, and then he caressed my hands gently.

"I believe you...I love you too Emerald...at wala binatbat ang mga nasabi mo noon sa kung gaano kita kamahal...ipagtulaka mo man ako....kalimutan mo man ako...patuloy pa din kitang mamahalin..." he said.

Hindi ko na napigilan ang damdamin ko, I hold his nape and kiss him deeply. Damn it! I love him very much! At hindi ako papayag na hindi ako ikakasal sa kaniya! Humiwalay ako sa halik at nakita ko na ang kaniyang ngisi, napabuntong hininga ako, gumagaan ang pakiramdam ko kapag nakangisi siya, hindi ako sanay kapag seryoso siya eh.

"I will marry you Emerald...not because we're having a baby it's because I love you-"

"What?" We're having a baby? Tama ba ang pagkakarinig ko. He give me a peck on my lips and then he smiled.

"You're pregnant Emerald...that's why I'm so angry to what happened to you! Magbabayad si Kaira sa lahat ng ginawa niya. She confessed everything that happened pati ang nangyari sayo four years ago. Hindi ko mapapatawad ang sarili kung may nangyaring masama sayo Emerald. She will pay.." he said.

Napatulala ako. I'm pregnant? Di nga? Oh my gosh? Magiging mommy na ako? Hindi ko malaman kung anong dapat kong maramdaman pero ramdam na ramdam ang kasiyahan ko!

"P-Paano mo nalaman na buntis ako?" I asked.

"Sinabi nung doctor na nag opera sayo. Mabuti na lang daw dahil hindi natamaan ng bala kung nasaan ang baby, but it's still dangerous kaya magiging maselan ang pagbubuntis mo..but don't worry I will take care of you from now on." He said.

Ngumiti ako at muli siyang hinagkan. This is all I'm asking for. A new life with the love of my life and out little one, from now on, no one can make my love for him be destroy. I will love him endlessly no matter what.