Dangerous Enemy (TCB#2)

Kabanata 25

Susubukan

The sound of the falling leaves, the wind that whispering on my ears, and the sound of the glasses is all I can hear. I opened my eyes. At sa pagmulat ng aking mga mata, bumungad sa akin ang gawa sa kahoy na bubong. Nakita kong umaga na dahil sa nakabukas na bintana sa tabi ng aking hinihigaan. Unti unti akong bumangon at nakita ko ang isang matandang babae na nakaupo sa kama kung nasan ako ngayon.

"Hija maayos na ba ang pakiramdam mo?" She asked. I can't speak. Tinitigan ko lamang siya. I felt a little ache in the back of my head. She smiled at me. Her smile gives me assurance that I am in good hands. Nilibot ko ang paningin sa buong kwarto. I don't know how many weeks or days ang inilalagi ko dito. O kung dito ba talaga ako nakatira. I don't know myself. Everything I see is all unfamiliar. I don't know everything even my own name.

"Ang sabi ni Mang Erman, aayos na naman daw ang pakiramdam mo. Pasensiya na dahil hindi ka namin madala sa ospital, gipit kasi kami ngayon.." she said. She held my hands kaya napatingin ako sa kaniya.

I can't remember what happened. Sa bawat paggising ko siya ang nakikita ko. And she always saying that she just found me in the seashore unconscious. She keeps asking me about my identity and what happened to me but...I can't remember. Even my own self I can't recognize it. Kapag pinipilit kong isipin kung sino ba talaga ako, wala talaga akong maalala. Kahit ang pagsasalita ay nakalimutan ko na rin.

"Pasensiya na hija...may pakiramdam ako na galing ka sa aksidente at yun ang dahilan kung bakit wala kang maalala. Marahil ay nauntog ang ulo mo sa malubhang paraan. Dapat ay mapatingnan ka na dahil halos isang buwan ka ng tulala at hindi makapagsalita." She said.

Tumungo ako. Napapikit dahil sa sakit ng ulo na naramdaman. Kumirot ito sandali ngunit nawala din kalaunan. Sino ba ako? Saan ako nanggaling? Bakit...nangyari sa akin to? Katulad ba ng ibang tao ay may pamilya din ako?

"Maiwan muna kita dito, ihahanda ko lang ang almusal mo." She said before she left.

Bumaling ako sa bintana, natatanawan ko ang mga puno sa di kalayuan. Marahil ay nasa probinsiya ako? Dito ba ako nakatira sa lugar na ito? Siguro ay hindi malayo ang pinanggalingan ko dito dahil dito rin naman nila ako natagpuan. Pero paano kung hindi?

Gumalaw ako ng kaunti at nakaramdam ako ng kirot sa aking paa. Inalis ko ang kumot at nakita ko ang mga peklat sa aking paa. Kumunot ang noo ko habang pinagmamasdan ito. Dinampi ko ang aking kamay at hinawakan ang mga peklat.

Why have I have this bruises? Did I run too much? Bakit ako tumakbo? Meron ba akong tinatakbuhan noon? Is it accident? What if it's a crime? Napatigil ako sa pag iisip ng kumirot ang ulo ko. Hinawakan ko ito at naramdaman ang bandage sa aking ulo. Ganito lagi ang nangyayari kapag nag iisip ako ng malalim. Sumasakit ito, minsan pa ay matagal mawala.

Pumasok ulit ang matandang babae at inilapag ang lugaw sa mesa. I stared at it for a moment before I take it. Unti unti ko itong sinubo at nang nalasahan ay agad itong nagustuhan.

"Naaalala mo ba ang iyong pangalan?" Napatingin ako sa matanda. Hindi ko siya masagot. Bukod sa hindi ko magawang makapagsalita, hindi ko matandaan ang kahit ano sa pagkatao ko.

Ibinaba ko ang bowl ng maubos ito, napatingin ako sa matanda at nakitang nakatingin ito sa aking leeg. What is it?

"Ang ganda ng necklace mo neng, siguro ay paborito mo ang kulay green." She said while looking at the necklace. Napahawak ako sa pendant ng aking necklace. Kahit ito ay hindi ko maintindihan. Hindi ko matandaan kung sino ang nagbigay nito. Even my childhood and or even my family. O kung may pamilya pa ba ako. Damn it! It's so hard to be like this. Gusto kong maalala ang lahat. Bakit hindi ko naaalala ang lahat?

Tinanggal ko ito sa aking leeg at pinagmasdan namin ito. At napansin ko na may nakaukit na mga salita dito.

"Emerald Stone..." the old woman said. Napatingin ako sa kaniya. Dahil simula pagkagising ko, ngayon lang ako nakarinig ng mga salitang pamilyar sa aking pandinig. Nang naramdaman nung babae ang titig ko sa kaniya ay tumingin din siya sa akin.

"Yun siguro ang pangalan mo?" She said while smiling. Ngumiti din ako sa kaniya. Pinasasalamatan ko ang kabaitan ng babaeng ito. Even though she didn't know me she still offered herself to help, and I'm very thankful for her. Kung wala siya ay hindi ko na alam ang gagawin ko.

"A-Anong....pangalan...po...ninyo?" Halos pabulong kong tanong. Nanlaki ang mata niya ng marinig ang boses ko.

"Nakakapagsalita ka na!" Gulantang niyang sinabi. Napangiti ako dahil kahit ako ay hindi alam kung paano ako nakapagsalita.

"Ako si Luz Buena, tawagin mo na lang akong nanay Luz.." she said. She hugged me so tight after that, ganun din ako.

"Ang gaan gaan ng pakiramdam ko sayo...hayaan mo tutulungan kitang malampasan ang sakit na nararamdaman mo." She whispered.

And for unknown reason my tears flowed. I don't know why but her whispered made me at ease. I don't know what to do anymore, at susubukan kong maalala ang lahat. Susubukan kong kilalanin ang sarili. Susubukan kong magsimula muli kahit hindi ko alam kung paano. Susubukan ko. And I will not give up even when it hurts.