Her Gece

5. bölüm Gerçekler

Sizin için buraya bir şarkı bıraktım, dinleyebilirsiniz.

iyi okumalar.

5. Bölüm
Gerçekler

Aklımda dolanan iki soru vardı.

İris gerçekten kimdi?

Ve benim burada ne işim vardı?

Beni kolları ile sıkıca saran ve nefes almamı engelleyen adamı omuzlarından itmeye çalıştım, bakın sadece çalıştım diyorum çünkü adam o kadar ağır ki yerinden bir santim bile hareket etmedi.

"Aşkım, seni gerçekten çok özlemişim"

Eli ile saçımı geri savurarak burnunu boynuma yaklaştırdı ve derin bir nefes aldı.

"Günlerdir bu anı bekliyorum"

Ellerim ile omuzuna hızlıca vurarak yeniden geri itmeye çalıştım, benden ayrılması ile birkaç adım gerileyerek derin bir nefes aldım.

Karşımdaki adamın gözlerini bana dikmesi ile yutkundum ve ne diyeceğimi bilemeyerek ağzımı birkaç kez açıp kapattım.

Karşımda görmeyi beklediğim kişi bu adam değildi.

Herkesi beklerdim ama sabah kahvaltıda gördüğüm adamın şuan bu odada olmasını midem kaldıramazdı.

Her şeyi tahmin ederdim ama irisin kuzeni ile ilişki yaşamasını hayal dahi edemezdim.

Çünkü karşımda ki adam sabah kahvaltıda gördüğüm, irisin kuzeni toygar dan başkası değildi.

"Bir sorun mu var canım?"

O kadar şaşkındım ki, ne ağzımı açıp birkaç kelime konuşabiliyor ne de zihnimden geçen sözleri susturup gerçeği idrak edebiliyordum. Sadece büyük bir şaşkınlık içinde kalmıştım ve karşımdaki adamı afallatan da buydu, çünkü bunlar iristen beklenilecek hareketler değildi.

Derin bir nefes alarak kocaman açılmış gözlerimin üstüne iki elimi de bastırdım ve kafamı öne eğerek birkaç saniye duraksadım.

Ne demem gerektiğini gerçekten de bilmiyordum.

Beni dirseklerimden yakalayarak yüzümü yüzüne yaklaştırdı.

"iris sen iyi değilsin, sabah da normal değildin zaten.  Kendin gibi davranmıyorsun, Allah aşkına neyin var senin" dirseklerimi ondan kurtararak kendimi bir adım geri çektim ve ufak bir tebessüm yerleştirdim yüzüme.

"Sadece bu aralar kafam fazla karışık, kusura bakma lütfen verdiğim tepki yüzünden, sen öyle birden sarılınca afalladım" verdiğim cevapla birlikte rahatladı ve dudaklarının kenarında sinsi bir Gülümseme belirdi.

"Aslında birden sarılma konusunda benden daha çok iyisin, hatırlatırım ki sen sadece sarılmakla kalmıyor gömleğimi-"

Kurduğu cümle ile gözlerim irileşirken üç kere sesli bir şekilde öksürdüm ve cümlesinin yarıda kesilmesini sağladım. Edepsiz sözlerine verilecek bir cevap dahi bulamamıştım.

Ben acaba buraya hiç gelmese miydim?

Bana bir adım daha atarak tam dibime girdi ve parmaklarını irisin sarı saçlarından geçirerek derince yutkundu.

"Seninle aynı çatı altında yaşarken sana dokunamamak, teninin kokusunu hissedememek çok zor iris. Her gün yaseminin o tiksindiğim yüzünü görmek, sesine katlanmak çok zor, inanki çok zor ama buna tahammül etmek zorundayım ikimiz için"

Bir saniye ne saçmalıyordu bu, yasemin de kimdi?

Aklıma gelenler ile gözlerim irileşti, yoksa bu evli miydi?