The Proposal (Completed)

Chapter Twenty Five

Thank You
Dedicated to GinaCaraig

Kinakabukasan nadischarged na si Karrie but doctors advise she needs to rest. Ayaw pa nga sana pumayag ni Owen para mas makapagpahinga daw siya but she insisted to go home.

Mas gugustuhin pa niyang manatili sa bahay kaysa sa ospital. Feeling niya lalo siyang nagkakasakit kapag tumagal pa siya doon.

Dinalaw rin nila si Johnson na nasa ICU habang inoobserbahan pa. Successful ang operation dito pero kailangan pa munang manatili sa ICU para makasigurado bago ilipat sa recovery room.

Nakausap niya ang mga magulang nito. Humingi siya ng tawad sa nangyari hindi naman ito nagalit sa kanya bagkus ay ito pa ang humingi ng dispensa sa ginawa ng anak nila sa kanya kaya sila nagkahiwalay.

Malungkot ang mga ito sa paghihiwalay nila at kung gugustuhin nais pa rin naman nitong magkabalikan sila pero maayos naman niyang ipinaliwanag na malabo na at lalo na magkakaanak na siya kay Owen. But still nagpasalamat pa rin ang mga ito sa kanya.

Balak ng mga ito dalhin si Johnson sa states once na makalabas ito ng ICU para doon na daw magpagaling.

"Are you sure you're okay?" Ani Owen sa kanya. Nakaayos na siya habang inaantay ni Owen para makaalis na ng ospital.

She smiled at him. "Yes hon..." She assured hi.

"Damn, why it feel so goods everytime you call me hon?" Tila kinikilig na usal nito while grinning form ear to ear.

"You're being cheesy Mr. Smith." Aniya at bahagyang kinurot ang matangos nitong ilong.

"Because I'm awesome, and handsome!" She rolled her eyes. May pagkamahangin talaga ito but she love him though.

Napalingon silang dalawa ni Owen sa pinto ng hospital ng bumukas iyon. She was stilled for the unexpected visitor.

"What the hell are you doing here?!" Dumagundong ang boses ni Owen sa apat na sulok ng kuwarto. Agad itong pumuwesto sa harapan niya para matakpan siya at maprotektahan.

"I came in peace." Her voice is trembling. Umalis siya sa likuran ni Owen na ikinagulat naman nung huli. Walang rason para matakot siya dito.

"What do you want?" Seryosong tanong niya. She have the feeling may sasabihin itong mahalaga.

"I wanna say sorry for what I did." panimula nito. She could see the fear and regrets in her eyes. But she don't want to believe it, mamaya niloloko lang sila nito.

"For what? For trying to kill me? Are you that desperate, huh? Are you here to check if I'm still alive or not? Well sorry to disappoint you seeing me here alive in front of you." She smirked. There's a sarcasm in her voice and anger starts filling her veins. But she's trying to  calm herself lalo na si Owen na matalim ang mga matang nakatingin sa panauhin.

"No. No. No. It's not me who did that." Umiiling iling pa ito. She even started to cry. ''Please believe me, I am here to ask for your forgiveness dahil sa mga nagawa kong panggugulo sa inyo. For trying to ruined your relationship. But not here for trying to kill you few days ago. It's not me. I swear to God. Hindi ko kayang gawin 'yon. If you need me to beg I will. Maniwala lang kayo sa 'kin. Paniwalaan niyo lang ako." Pagmamakaawa nito. They were both shocked when she kneeled in front of them habang umiiyak.

Nakaramdam naman siya ng awa. Ramdam niya ang sinseridad sa bawat salitang binitawan nito. But seeing her kneeled hindi niya inaasahan 'yon.

"You don't have to do that, tumayo ka na please." Aniya sa malumanay na tinig.