Πέντε Χρόνια Μετά.
Η Margaret Everdeen, εκείνη στο δάσος, είχε χαθεί, είχε πεθάνει εκείνη την νύχτα στο δάσος. Πλέον ήμουν ένας στρατιώτης και συγκεκριμένα επαγγελματίας δολοφόνος. Μέχρι στιγμής είχα πάει σε 14 αποστολές και οι 14 είχαν μεγάλη επιτυχία. Πολλοί με θεωρούσαν το αστέρι της Werewolf District, άλλοι με φοβόντουσαν, κανείς δεν περίμενε πως αυτό το αδύναμο κοριτσάκι θα γίνει αυτό που είμαι εγώ σήμερα, ούτε εγώ η ίδια.
Άσχετα όμως με την επιτυχία μου στην Werewolf District, είχα επιτέλους μία οικογένεια. Η Jessica ως Alpha ήταν ότι πιο κοντινό είχα σαν μητέρα, με βοήθησε πολύ αυτά τα 5 χρόνια. Ο Derek ο Beta ήταν πολύ δύσκολος άνθρωπος στην αρχή, πάω στοίχημα πως είχε ορκιστεί να μου βγάλει το λάδι, και το κατάφερε, όμως στο τέλος κέρδισα την εμπιστοσύνη του και την φιλία του. Ο Jeremy ο Gamma ήταν σαν αδερφός μου, με φρόντισε περισσότερο από όλους, με πήρε στο δωμάτιο του όταν έμαθε ότι θα με έβαζαν στον ίδιο τομέα με τον Jasper -δεν έχει κάτι, απλά είναι λίγο, πολύ σκληρός-.
Σχετικά με την Werewolf District, το μέρος δεν ήταν καθόλου φιλόξενο, το μόνο χρώμα που κυριαρχούσε μέσα στο κτήριο ήταν το ασπρο και το γκρι τίποτα άλλο. Το πρόγραμμα ήταν πολύ σκληρό, αν και το είχα συνηθίσει πλέον. Στις πέντε το πρωί τρέξιμο στο στάδιο, στις εφτά ατομική αξιολόγιση στα όπλα, στις δέκα προπόνηση με τον Derek στην πάλη, στις 12 κυνήγι σαν λύκος, στις δύο μεσημεριανό στις τρεις ήταν ώρα απασχόλησης, στις πέντε πηγαίναμε στον Peter για ενημέρωσει στον νέο εξοπλισμό, στις εννιά μαθήματα πρώτων βοηθειών και στις έντεκα πηγαίναμε για ύπνο. Αυτό κάθε μέρα για 5 χρόνια.
Σήμερα η μέρα για κάποιον περίεργο λόγο πέρασε πολύ γρήγορα και ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου κοιτάζοντας το ταβάνι, δεν μου κολλούσε με τίποτα ύπνος.
«Ακόμα ξύπνια βλέπω..» μουρμούρισε ο Jeremy όταν μπήκε μέσα στο δωμάτιο και έκλεισε το φως.
«Ναι, δεν μπορώ να κοιμηθώ..» του είπα χωρίς να τον κοιτάξω.
«Τι έγινε μικρό; Σε πείραξε κανείς;» με ρώτησε και έκατσε δίπλα μου.
«Λες να μην μπορούσα να το χειριστώ αν κάποιος προσπαθούσε να κάνει κάτι;» τον ρώτησα δήθεν θυγμένη.
«Μπα, θα σε είχαν πάει ήδη στην Jessica είμαι σίγουρος..» μου είπε χαχανίζοντας.
«Απλά, δεν μου κολλάει ύπνος...» του είπα άτονα.
«Θέλεις να κοιμηθώ μαζί σου; Όπως παλιά;» με ρώτησε και τότε κατέβασα το βλέμμα μου στο δικό του.
«Ναι, σε παρακαλώ..» του είπα και έκανα στην άκρη για να ξαπλώσει μαζί μου.
«Ώρες ώρες μου φαίνεται πως δεν μεγάλωσες καθόλου...» μου είπε κρατώντας με στην αγκαλιά του.
«Καμιά φορά χρειάζομαι και εγώ λίγη τρυφερότητα δεν είμαι μηχανή..» μουρμούρισα κλείνοντας τα μάτια μου.
Για το πότε με πήρε ο ύπνος, ούτε εγώ το κατάλαβα, με τον Jeremy δίπλα μου, χαλάρωσα αμέσως, μου βγήκε όλη η κούραση.
Το επόμενο πρωί με ξύπνησε το δυνατό χτύπημα του Derek στην πόρτα, όπως και κάθε πρωί. Μόλις γύρισα για να δω που είχε πάει ο Jeremy, είχε ήδη φύγει. Σηκώθηκα, φόρεσα την στολή μου και πήγα κατευθείαν στο στάδιο. Εκεί ήταν όλοι, στην Werewolf District ζούσαν περίπου 900.000 λυκάνθρωποι. Το πρόγραμμα τους είναι χωρισμένο σύμφωνα με τις ηλικίες και εγώ είμαι στα εικοσιενάχρονα.
«Πρώτη πρώτη Everdeen...» μου είπε ο Mark μόλις με είδε, πολύ πειραχτήρι, αλλά καταβάθος με λάτρευε, το έκρυβε πολύ καλά όμως.
«Ξέρεις την αγάπη μου για το τρέξιμο..» του είπα μπαίνοντας στην θέση μου.
«Ναι κάτι είχα καταλάβει..» μου είπε και καλά ενοχλημένος.
Μόλις ξεκινήσαμε το τρέξιμο, ένιωσα πάλι αυτό το έντονο συναίσθημα μέσα μου, πως είμαι παντοδύναμη, πως τίποτα δεν μπορεί να με σταματήσει, το καλό με το να είσαι ένας λευκός λύκος είναι πως είσαι πιο δυνατός από όλους τους υπόλοιπους. Οι λευκοί λύκοι ήταν πολύ σπάνιοι, υπάρχουν ελάχιστοι στον πλανήτη και εγώ είχα την τύχη να είμαι ένας από αυτούς αν και κανείς από την οικογένεια μου δεν ήταν ένας από αυτούς. Στην πραγματικότητα οι λευκοί λύκοι ήταν γεννημένοι ηγέτες, αλλά το ξεκαθάρισα από την αρχή ότι δεν έχω αυτή την προδιάθεση να ηγηθώ κάποια αγέλη ή κάποια ομάδα της Werewolf District.
Καθώς τελείωνα τον πρώτο γύρο, είδα στο τέρμα τον Derek, αναρωτιέμαι ποιον περίμενε. Όταν με είδε μου έκανε νόημα να τον ακολουθήσω.
«ΠΙΟ ΓΡΉΓΟΡΑ EVERDEEN ΑΥΤΆ ΣΟΥ ΈΧΩ ΜΆΘΕΙ;» μου φώναξε με ένα χαμόγελο όταν επιτέλους τον έφτασα.
«Ξέρεις πως με εκνευρίζει να με παίρνεις από την προπόνηση, τι έγινε πάλι;» τον ρώτησα καθώς μπαίναμε μέσα στο κτήριο.
«Σε ζήτησε η Jessica..» μου είπε χαμηλόφωνα καθώς αρχίσαμε να ανεβαίνουμε πάνω στο γραφείο της. Δεν χτύπησε καν την πόρτα, απλά μπήκαμε. Ήταν και άλλοι εκεί. Ο Jeremy, o Mark, ο Jasper, η Nina, o Robert και από ότι κατάλαβα και ο Derek θα έμενε.
«Τώρα που είμαστε όλοι μαζί, θέλω να σας ανακοινώσω μία αποστολή.» είπε η Jessica με σοβαρό ύφος.
«Μία αγέλη στο New Jersey ζήτησε την βοήθεια μας, οι βρυκόλακες έχουν αρχίσει να τους πλησιάζουν επικίνδυνα και είναι λιγότεροι. Φεύγετε αύριο στις εφτά το πρωί.» μας είπε όλοι έφυγαν από το γραφείο, όλοι εκτός από εμένα.
«Θέλεις κάτι γλυκιά μου;» με ρώτησε μόλς με είδε να κάθομαι στην καρέκλα.
«Για την ακρίβεια ναι..» της απάντησα και εκει έστρεψε όλη την προσοχή της πάνω μου.
«Σε ποια αγέλη θα πάμε;» την ρώτησα έχοντας ένα άσχημο προαίσθημα.
«Στην Moon Shadow...» μου είπε και ένιωσα το αίμα μου να παγώνει.
«Margaret γλυκιά μου είσαι καλά;» με ρώτησε ανήσυχα καθώς έβλεπε ότι δεν μιλάω.
«Είναι η παλιά μου αγέλη..» της είπα τελικά, μόλις μπόρεσα να βρω και πάλι την φωνή μου.
«Δεν το ήξερα, ειλικρίνα. Αν νομίζεις πως δεν θα τα καταφέρεις μπορώ να βάλω κάποια άλλη στην θέση σου δεν είσαι υποχρεωμένη να πας, ξέρω πολύ καλά τι σου έκαναν και γιατί έφυγες...» μου είπε απαλά.
«Όχι, θα πάω...είναι δουλειά μου..» της απάντησα και εκείνη μου χαμογέλασε ικανοποιημένη.
«Και ζήτησαν να πληρωθείτε όλοι σας. Μιλάμε για 8 χιλιάδες Mag..» μου είπε έκπληκτη αλλά εγώ δεν έδωσα σημασία στο ποσό δεν με ένοιαζε.
«Αν κάτι συμβεί, οτιδήποτε, σε παρακαλώ επικοινώνησε μαζί μου Θα στείλω κάποιους να σε φέρουν πίσω..» μου είπε τρυφερά.
«Σας το υπόσχομαι..» της είπα και σηκώθηκα για να φύγω.
«Μπορείς να μην πας στην προπόνηση αν θες, πήγαινε να ξεκουραστείς και να ετοιμάσεις τα πράγματα σου.» μου είπε λίγο πριν βγω από το γραφείο.
«Όπως επιθυμείτε..» της είπα και έκλεισα την πόρτα πίσω μου.
Να επιστρέψω από τώρα στο δωμάτιο είναι αδύνατον, δεν έχω τίποτα να κάνω, έτσι αποφάσισα να πάω στον Peter, τόσο πρωί ποτέ δεν είχε μάθημα, και αυτός ήταν που θα μας έδινε τα όπλα για την αποστολή.
Μόλις με είδε στην πόρτα μου χαμογέλασε και μου έκανε νόημα να μπω μέσα. Ο Peter είναι πολύ καλός άνθρωπος, είναι 35 χρονών από ότι έχω καταλάβει και πολύ πολύ όμορφος, μόνο που όσο όμορφος τόσο πιο έξυπνος είναι.
«Καλημέρα Margaret, υποθέτω σε ενημέρωσαν για την αποστολή..» μου είπε γεμάτος ενθουσιασμό.
«Ναι μου το είπαν..» του είπα με ένα ψεύτικο χαμόγελο στο πρόσωπο μου.
«Σου έχω μία έκπληξη..» μου είπε και μου έκλεισε τα μάτια με τα χέρια του.
«Το ξέρεις πως μισώ τις εκπλήξεις Peter..» του είπα καθώς με πήγαινε κάπου.
«Αυτή θα την λατρέψεις..» μου είπε και πήρε τα χέρια του από τα μάτια μου.
Μου πήρε λίγη ώρα να βρω τι ήταν η έκπληξη, όταν παρατήρησα ένα πράγμα μπροστά μου που έμοιαζε με λαβή πόρτας. Το πήρα στο χέρι μου και το επεξεργάστηκα.
«Ωωωω, Peter ξεπέρασες τον εαυτό σου αυτή την φορά, και το πόμολο στο δωμάτιο μου έχει χαλάσει εδώ και μία εβδομάδα που το ήξερες;» τον ρώτησα και εκείνος έσκασε στα γέλια.
«Δεν είναι πόμολο. Πάτα το κουμπί..» μου είπε απαλά.
Έψαξα να βρω το κουμπί και τελικά ήταν ακριβώς κάτω από το δάχτυλο μου, το πάτησα όπως μου είπε και οι άκρες του από αυτό το πράγμα που κρατούσα πετάχτηκαν κάτι φωτεινά άκρα, καθώς το κοιτούσα έκπληκτη κατάλαβα πως έιναι ένα τόξο.
«100% αδαμάντιο, άφθαρτο. Υπακούει μόνο εσένα, κανένας δεν μπορεί να το χρησιμοποιήσει εκτός απο εσένα, ακούει μόνο την φωνή σου και έχει αποθηκευμένο το αποτύπωμα σου. Με αυτό τον ειδικό φακό μπορεί και καταλαβαίνει το στόχο του, έχοντας 99,9% επιτυχία να τον πετύχει.» μου είπε και μου έδωσε ένα γυάλινο κουτάκι.
Ο φακός δεν ήταν πολύ διαφορετικός από τους φακούς επαφής των θνητών απλά έκανε μία τελείως διαφορετική δουλειά.
«Επίσης στο φακό υπάρχει αισθητήρας που ελέγχει την κίνηση γύρω σου και βλέπει τα αδύναμα σημεία του αντιπάλου σου. Έξυπνο ε;» με ρώτησε και εξαφανίστηκε πάλι από δίπλα μου. Όταν επέστρεψε πάλι κρατούσε μία αγκαλιά βέλη.
«Αυτά με το μπλε φτερό είναι εκρηκτικά, από την στιγμή που θα βρουν τον στόχο τους σκάνε και δεν αφήνουν τίποτα όρθιο. Αυτό με το κόκκινο φτερό είναι δηλητηριώδη. Μόλις χτυπήσουν σάρκα μέσα σε 70 δευτερόλεπτα το θύμα είναι νεκρό. Και τέλος αυτά με το μαύρο φτερό είναι ποτισμένα με αίμα νεκρού, δεν ξέρω τι θα αντιμετωπίσεις εκεί έξω.» μου είπε και μου τα έδωσε.
«Δεν έχω τι να πω Peter, πραγματικά, είσαι διάνοια..» του είπα και τον αγκάλιασα σφιχτά.
«Απλά θέλω να γυρίσεις πίσω ζωντανή Everdeen.» μου είπε και του χαμογέλασα.
«Τα υπόλοιπα όπλα σου θα στα δώσω αύριο όταν θα είναι και οι υπόλοιποι εδώ καθώς θα σας πω και πως να τα τοποθετήσετε αλλά και που, ξέρω ότι ξέρεις, αλλά οφείλω να τα πω και πάλι..» μου είπε και εγώ του έκλεισα το μάτι ενώ ακόμα χαμογελούσα.
«Πήγαινε στην Abigail τώρα, θέλει να σου δώσει την στολή σου..» μου είπε και έφυγα τρέχοντας για τον τομέα ένδυσης στο υπόγειο.
«Margaret, σε περίμενα..» μου είπε η Abigail μόλις με είδε.
«Ο Peter μου είπε να έρθω.» της είπα χαμογελαστή.
«Ναι, ξέρω με ενημέρωσε πως έρχεσαι..» μου είπε και με άρπαξε από το χέρι και με πήγε πιο βαθιά στην αίθουσα.
«Δεν είναι τίποτα φανταχτερό, απλώς λίγο πιο καλό από πριν..» μου είπε και μου την έδωσε για να την φορέσω.
Ήταν ολόμαυρη ολόσωμη στολή, το γιλέκο γύρω από το σώμα μου ήταν και αυτό φτιαγμένο από αδαμάντιο απλά ήταν βαμμένο μαύρο, δερμάτινο μαύρο jacket και μαύρες αρβύλες. Σε αυτή την στολή υπάρχουν διάφορες κρυφές θήκες για όπλα μαχαίρια και άλλα όπλα αλλά το καλύτερο είναι πως μπορώ να αλλάξω σε λύκο χωρίς να πάθει κάτι.
«Είναι τέλεια, ευχαριστώ πολύ..» της είπα και την αγκάλιασα.
«Τώρα πήγαινε να ετοιμαστείς και να ξεκουραστείς γιατί αύριο σε περιμένει μεγάλο ταξίδι και κουραστικό..» μου είπε και εγώ απλά κούνησα το κεφάλι μου και έκανα αυτό που μου είπε.
Με αυτά και με εκείνα ξέχασα εντελώς το ότι πήγαινα πάλι στην παλιά μου αγέλη αλλά μόλις βρέθηκα και πάλι μόνη μου στο δωμάτιο οι σκέψεις πάλι άρχισαν να με τρώνε. Πριν πεντε χρόνια είχα γλιτώσει από αυτούς και τώρα επέστρεφα και πάλι. Ειρωνία ε; Με την διαφορά όμως πως τότε ήμουν αδύναμη και αβοήθητη, τώρα δεν χρειάζομαι την βοήθεια κανενός. Και θα τους το αποδείξω αυτό.
YOU ARE READING
Supernatural War
RomanceΣε νεαρή ηλικία η Margaret Everdeen βιώνει τον θάνατο τον γονιών της από βρυκόλακες. Όλα αλλάζουν εκείνη την μέρα, χάνει τους φίλους της, τον αδερφό της, τα πάντα. Όταν όμως μεγαλώνει τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα όταν το ταίρι της ο Thomas B...
