Supernatural War

Chapter 11

    Όταν άνοιξα τα μάτια μου, ήμουν μούσκεμα στον ιδρώτα, έτρεμα ολόκληρη, ήταν απλά όνειρο, φυσικά και ήταν απλά ένα όνειρο.Το ίδιο όνειρο. Δεν υπάρχουν λυκάνθρωποι. Τι τρελό! Άναψα το φως δίπλα μου και κοίταξα τριγύρω στο δωμάτιο μου, έχοντας την αίσθηση πως κάποιος με παρακολουθεί. Κοίταξα το ρολόι μου αλλά, ήταν ακόμα πολύ νωρίς για να πάω για δουλειά και σήμερα είχα και μία συνέντευξη για δουλειά σε έναν εκδοτικό οίκο.
    Ξάπλωσα πάλι στο κρεβάτι, αλλά ο ύπνος δεν με ξαναπήρε. Στο μυαλό μου ερχόταν συνέχεια αυτός ο Jeremy και ο Thomas από το όνειρο μου, τα συναισθήματα ήταν τόσο έντονα, λες και όλα αυτά που ονειρεύτηκα όντως τα έζησα.

«Γιατί δεν κοιμάσαι;» άκουσα την Gabriela να μουρμουρίζει από το δίπλα κρεβάτι.

«Είδα ένα τρελό όνειρο..» της είπα ξεφυσώντας.

«Πέσε κοιμήσου, έχουμε να ξυπνήσουμε νωρίς, θα τα πούμε αύριο..» μου είπε και μετά από πολύ προσπάθεια κατάφερα να κοιμηθώ.

   Όταν ξύπνησε και πάλι το ξυπνητήρι είχε πάει 7 το πρωί, έπρεπε να πάω πρώτα στο μαγαζί που δούλευα ως σερβιτόρα και μετά να πάω στην συνέντευξη. Το Seattle το πρωί, είναι τόσο ήσυχο, όλοι κοιμούνται εκτός από αυτούς που πηγαίνουν στην δουλειά φυσικά.

«Καλημέρα Gab...» της είπα καθώς μου έδωσε μία κούπα καφέ.

«Καλημέρα και σε σένα. Κοιμήθηκες τελικά;» με ρώτησε και κούνησα το κεφάλι μου καταφατικά.

«Και τι ήταν τέλος πάντων αυτό το όνειρο;» με ρώτησε.

      Αφού της είπα όλη την ιστορία με κοίταξε σοκαρισμένη και ενθουσιασμένη ταυτόχρονα.

«Έχεις πολλή φαντασία, φίλη μου..» μου είπε και εγώ χαχάνισα.

«Πάμε να ετοιμαστούμε, πάλι θα μας φωνάζει ο Loucas.» της είπα αφήνοντας την κούπα μου στο τραπέζι και πήγα να ετοιμαστώ.

    Στην καφετέρια που δουλεύουμε, το Gray Sky, πρέπει να φοράμε συγκεκριμένα ρούχα, όπως και στις περισσότερες καφετέριες, μία μαύρη κοντή φούστα με ένα λευκό πουκάμισο, φλατ παπούτσια και να έχουμε πάντα τα μαλλιά μαζεμένα. Δεν είχα θέμα με την στολή, αλλά με τα σχόλια που μας άφηναν οι πελάτες και οι περαστικοί.
    Μόλις ετοιμαστήκαμε κατεβήκαμε κάτω και ξεκινήσαμε για το Gray Sky, ακόμα δεν μπορούσα να καταλάβω τα ωράρια γιατί 8 το πρωί; Για ποιόν λόγο; Όλοι μετά τις 10 έρχονται για καφέ. Γιατί; Μόλις φτάσαμε, η Zoe κατέβαζε τις καρέκλες από τα τραπέζια.