Chapter 17

210 17 1
                                        

   Μόλις επιστρέψαμε μέσα στο μαγαζί, εκείνος με άφησε στο bar λέγοντας μου πως κάτι προέκυψε και θα με έβρισκε σε λίγο, έτσι κάθησα και εγώ μόνη μου εκεί πέρα και άρχισα να πίνω το δεύτερο ποτό μου, κερασμένο από τον barman. Δεν πέρασε πολύ ώρα, όταν το στομάχι μου άρχισε να διαμαρτύρεται καθώς το ποτό έκαιγε το μέσα μου αλλά το στομάχι μου ακόμα άδειο από φαγητό. Ίσα που πρόλαβα να φτάσω στο μπάνιο πριν βγάλω όλο τον εσωτερικό μου κόσμο. Ποτέ ξανά ποτό χωρίς να έχω φάει.
    Σηκώθηκα όρθια μόλις η κρίση εμετού μου πέρασε και αφού έκανα λίγες γαργάρες για να αλλάξω γεύση επέστρεψα στο bar. Μόλις έφτασα στο σκαμπό που καθόμουν ο Charles με περίμενε ήδη εκεί.

«Που ήσουν έφαγα τον κόσμο να σε βρω..» μου είπε ανήσυχος και εγώ εγώ του χαμογέλασα.

«Συγνώμη, πρέπει να φύγω...δεν νιώθω και πολυ καλά..» του είπα απαλά.

«Τι έγινε;» με ρώτησε.

«Ποτό χωρίς φαγητό; Μέγα λάξος.»του είπα και εκείνος ξεφύσηξε με ανακούφιση.

«Έπρεπε να μου το πεις...πάμε θα σε πάω εγώ σπίτι και θα σου πάρω να φας κάτι στον δρόμο..» μου είπε και μου έδωσε το παλτό μου.

«Όχι, δεν είναι αναγκη είμαι εντάξει τώρα!» του είπα έκπληκτη από την αντίδραση του.

«Μην ανησυχείς δεν έχω πονηρά σχέδια για σένα. Απλά θέλω να βεβαιωθώ πως θα φτάσεις στο σπίτι σου ασφαλής και με γεμάτο στομάχι..» μου είπε και του χαμογέλασα ευγενικά.

«Αλήθεια δεν είναι ανάγκη...» του είπα και πήρα το παλτό μου από τα χέρια του.

«Τουλάχιστον άσε με να σου πάρω ένα κρύο σάντουιτς από την καντίνα απέναντι..» μου είπε.

«Καλώς..» του είπα και βγήκαμε έξω από το club.

      Μόλις πήραμε το σάντουιτς τον χαιρέτησα και έφυγα. Το μυαλό μου ήταν τόσο μπερδεμένο. Δεν γίνεται να είναι βρυκόλακας, απλά δεν γίνεται. Και αυτός ο τρόπος που με κάνει να νιώθω...ή το γεγονός ότι με είπε αγαπημένη του; Τι πάει να πει αυτό; Το μόνο σίγουρο είναι πως σχετικά με όλα όσα έγιναν δεν περίμενα τίποτα από αυτά. Εντάξει μπορεί να μην κατάλαβε ότι είμαι λυκάνθρωπος, αλλά και πάλι...σαν θνητή που υποτίθεται πως είμαι θα έπρεπε να με έχει δαγκώσει. Τι στο καλό γίνεται εδώ πέρα;
      Μέχρι να φτάσω στο μοτέλ το σάντουιτς είχε φαγωθεί στο πι και φι. Στην ρεσεψιόν δεν ήταν κανείς οπότε αναγκάστηκα να πάρω μόνη μου το κλειδί για το δωμάτιο. Ανέβηκα πάνω και μόλις μπήκα μέσα, άρχισα να μαζεύω τα πράγματα ώστε να μην τα δει κανείς. Έκαψα τα παλιά μου ρούχα, και μάζεψα όλα τα σαμπουάν και τα σπρέι μέσα στον σάκο.
     Όταν ήμουν σίγουρη πως όλα είναι εντάξει έπεσα για ύπνο, μα στην μέση της νύχτας το κρύο είχε γίνει παραπάνω από ανυπόφορο, έτσι όταν άνοιξα τα μάτια το παράθυρο ήταν ορθάνοιχτο.

Supernatural WarDonde viven las historias. Descúbrelo ahora