Supernatural War

Chapter 8

   Το επόμενο πρωί όταν ξύπνησα, το φως του ηλίου ήταν απειροελάχιστο μέσα στο δωμάτιο, ήταν λες και είχα κοιμηθεί μόνο τρεις ώρες. Ακόμα δεν μου επέτρεπαν να επιστρέψω στην προπόνηση, δεν έχω ιδέα γιατί συνέχιζα να ξυνπάω σε αυτό το ωράριο. Το μόνο που μου έμενε να κάνω ήταν μία βόλτα, ή να πάω για κυνήγι ή κάτι τέτοιο, κάτι ήταν και αυτό τουλάχιστον.
    Σηκώθηκα από το κρεβάτι μου και φόρεσα ενα αθλητικό κολάν με το φούτερ μου και ένα ζεστό αντιανεμικό μπουφάν, είχε αρχίσει να κάνει ψύχρα τώρα τελευταία. Έπιασα τα μαλλιά μου σε μία κοτσίδα, φόρεσα το κασκόλ μου και το σκουφί μου και πήγα κάτω στο υπόγειο για να πάρω το τόξο μου. Ακόμα δεν είχε ξυπνήσει κανείς. Μόλις βγήκα έξω για κάποιον περίεργο λόγο θυμήθηκα εκείνη την ημέρα που έπαιζα με τον James κρυφτό, παρόλο που δεν κρύωνα, ανατρίχιασα ολόκληρη.
     Ακολούθησα την ίδια διαδρομή που είχαμε ακολουθήσει κατι τότε, όταν έφτασα στο σημείο που ήμασταν ένιωσα όλο το σώμα μου να παγώνει καθώς η θλίψη με πλημμύρισε για μία ακόμη φορά. Προσπάθησα να κλείσω τα μάτια μου και να διώξω την σκέψη μακριά μου, αλλά το μόνο που μπορούσα να δω ήταν μόνο τους γονείς μου ξαπλωμένους στο χώμα, ακίνητους. Κούνησα βίαια το κεφάλι μου δεξιά-αριστερά. Ξαφνικά το κυνήγι μου φάνηκε τόσο βαρετό και ανούσιο, το μόνο που ήθελα ήταν να ξεδιαλύνω τις σκέψεις μου, κλείνοντας πάλι το τόξο μου, το έβαλα στην τσέπη από το μπουφάν μου και άλλαξα σε λύκο.
    Μου είχε λείψει πραγματικά πολύ, το τρέξιμο και η ελευθερία που μου πρόσφερε. Όσο πιο βαθιά έμπαινα στο δάσος, τόσο περισσότερο ένιωθα πως απομακρυνόμουν από τα προβλήματα μου, το κακό είναι πως κάποια στιγμή έπρεπε να γυρίσω γιατί έπρεπε να μιλήσω με την Jessica σήμερα για την πορεία της αγέλης.
    Καθώς έτρεχα μέσα στο δάσος, η μυρωδιά των βρυκολάκων μου τρύπησε την μύτη. Όχι πάλι! Σταματώντας απότομα το τρέξιμο, άλλαξα και πάλι σε άνθρωπο και σκαρφάλωσα πάνω στο πρώτο δέντρο που βγήκα μπροστά μου.
     Κοιτάζοντας όλη την περιοχή, δεν μπορούσα να βρω καμία απειλή, είχαν καιρό να μας επιτεθούν, και αυτό ήταν το πρώτο σημάδι μετά από την επίθεση εκείνη την νύχτα και για αυτό ακριβώς τον λόγο ήξερα πως κάτι δεν πάει καλά.
    Μόλις βεβαιώθηκα πως δεν υπάρχει κίνδυνος εδώ κοντά, πήδηξα από το δέντρο, αλλάζοντας σε λύκο και άρχισα να τρέχω όσο πιο γρήγορα μπορούσα προς το σπίτι. Η μυρωδιά όλο και δυνάμωνε όσο πλησίαζα και ο φόβος μου το ίδιο, σπάνια επιτίθενται την ημέρα, δεν είναι του στυλ τους, μακάρι να είναι όλα καλά.
      Όταν έφτασα όμως, το θέαμα ήταν τρομαχτικό. Εκατοντάδες βρυκόλακες ορμούσαν πάνω στους λύκους της αγέλης, μικρά παιδιά έπεφταν κάτω νεκρά, ή στην καλύτερη των περιπτώσεων σοβαρά τραυματισμένα. Τόση μεγάλη αξία είχε για αυτούς ο βρυκόλακας που σκοτώσα; Κάνοντας όμως αυτή την ερώτηση στον εαυτό μου, κατάλαβα πως εγώ έφταιγα για όλα αυτά. Μόλις είδα τον Derek άλλαξα πάλι σε άνθρωπο και πήγα τρέχοντας προς το μέρος του.