The Man Behind The Mask( Completed)

CHAPTER 22

"Mama why are you crying? Are you hurt?" Nabalik ako sa kasalukuyan ng marinig ko ang boses ng aking anak. Habang pinupunasan niya ang luha sa pisngi ko. Kita ko rin sa mukha niya ang pag aalala.

"No Shawn may naalala lang si mama, dont worry mama's ok. Ok?" Hindi ko namalayan umiiyak na pala ako ng maalala ko ang pangyayaring iyon. Pero kahit kailan, hindi ko pinagsisihan na ginawa ko iyon. Kung kailangan mangyari uli ang bagay na iyon ay gagawin ko pa rin.

"I love you mama, please don't cry." He said, while kissing and hugging me.

"I love you too anak, always remember that. Mama loves you so much." Sabi ko sa kanya i kiss and hug him back.

"Mama, why do I have this feelings po?" Sabi niya sa akin. Naguguluhan man tinanong ko siya.

"What is it anak?" Tanong ko sa kanya.

"I feel strange Mama, when I saw Mr. James. My heart beating so fast po. And, I want to hug him. And kiss him too, Mama."

Nagulat ako sa mga sinabi ng anak ko sa akin. At biglang lumakas ang tibok ng puso ko. Parang may mga kabayong naghahabulan sa loob. I don't know what to say. Maybe because magkahawig sila? Naghahanap na ba ng father figure ang anak ko? Parang dinurog ang puso ko.

"Ahmm maybe because magkahawig kayo kaya ganyan ang narardaman mo sa kanya anak." Nasabi ko na lang sa kanya.

"Is that so, Mama?". Alanganin akong tumango sa kanya.

"Gusto mo na bang magkaroon ng papa?" I ask him, but he did not say anything. He's just looking at me. And I saw sadness and longing in his eyes.

I felt pain in my chest dahil sa nakita ko sa mga mata ng anak ko. Gusto ko mang hanapin siya para makilala siya ng anak ko. Pero paano?

Ang hirap pala pag ang anak mo na ang pinag-uusapan.
"Hayaan mo anak hahanapin ko ang papa mo." Bigla naman siyang napatingin sa akin. At nagliwanag ang kangyang mukha.

"Talaga po Mama?" Hindi makapaniwalang sabi niya sa akin. "But how mama? You don't even know him too." Napakamot na lang ako sa batok ko.
"Honestly Shawn, hindi ko rin alam eh." Nahihiyang sabi ko na lang sa kanya.

Nakita ko siyang parang nag-iisip. Nalungkot na naman ako, pakiramdam ko kasi disidido na talaga siyang makilala ang ama niya.

"Alam ko na po Mama" Biglang nagliwanag ang mukha niya. Mukhang may naisip na siya. Tiningnan ko na lang siya.

"Why don't we go to that place? Do you still remember the place mama?" Suhestiyon niya sa akin. Napatanga na naman ako sa anak ko. Paano niya naisip ang mga iyon. Ako ni hindi pumasok sa isip ko ang idea na yan. Pero siya, a five years old kid. Nakapag-isip non, ganoon na ba talaga ang kagustuhan niya na makita at makilala na ang ama niya? Tuloy naawa na naman akong bigla sa anak ko. Kung pwede lang ibalik ang panahon na iyon, tatanungin ko siya kahit na pangalan lang niya ang malaman ko. Gagawin ko.

Napapikit ako at pilit kong inalala ang lugar na iyon. Wala talaga, ni hindi ko alam ang address at pangalan ng building na iyon. Floor at room number lang ang naalala ko.

"I'm sorry anak, hindi ko rin alam eh. Ang natatandaan ko lang is floor at room number lang. Wala na, im sorry Shawn."

"It's ok Mama, don't worry makikilala rin natin siya. Maybe this is not the right time yet." His smiling at me, at puno ng pag- asa sa mga mata niya. I just node at him. Pero humirit pa rin siya.

"But, really Mama I have this feeling po na we already meet him."
Son instinct maybe naisip ko. Iniisip ba talaga niya na si Sir James? Oh God please help me...

*****

James POV

And that was six years ago. But still parang nararamdaman at naaamoy ko pa rin siya. Agad akong napaayos ng upo, ng may maalala akong amoy na katulad ng sa babaing iyon. Posible kaya?

I need to know, may naisip akong bigla. Kinuha ko ang phone ko. "Hello Arthur," Arthur is my friend and he's a private investigator.

"Oh Bro, what made call? How's life?" I heard him chuckle while talking me.

"I need your service bro and I want it ASAP." I told him.

"Hmm what is it this time?" He ask.

"I want you to dig some info about SHAKEERA ALCANTARA six years ago until present. ASAP bro, don't worry about the payment I will transfer it now." Sabi ko sa kanya.

"I knew it! Just like before, it's a girl. But I thought the same girl. Will, consider it done, bro. And expect the unexpected." He chuckle again sabang sinasabi niya iyon.

Napatawa na rin ako. Nabanggit ko kasi sa kanya dati ang tungkol sa babaing iyon six years ago. Nang binalikan ko ang site na iyon, ay wala na doon ang pictures ng mga babae. Tinangal na, at sinubukan ko uli after that day. Pero ibang mga mukha na, binura na ang mga naunang photo.

"I will expect that, bro. Thanks. Oh by the way, call the troops bar tayo mamaya." Aya ko sa kanya. Namiss ko na rin ang tropa.

"Sure bro, siguradong matutuwa ang mga iyon. Tagal mo rin kasing nawala. Kung hindi pa naaksidente ang kapatid mo hindi ka uuwi." Natawa na lang ako sa sinabi niya. Nagpaalam na rin ako bago pinatay ang tawag.

Binalik ko na rin ang atensyon ko sa mga papeles. Kahit linggo at walang opisina pero hito ako ngayon nilulugmoknang sarili sa trabaho dahil nababagot. Hindi lang dahil sa tambak ang trabaho. Napabuntong hininga na lang ako.

I feel exhausted. I feel bored. Meron akong gusto, but I don't think it's possible to. Aside from investigating Shakeera meron pa akong gustong alamin. Her son. I want to know about that kid. I feel strange when I laid my eyes on him. My hearts beats become abnormal. I want to cage him in my arms, his little body. I want to kiss him too. I want DNA test.