MIEKE POV
"Mieke Mieke wakker worden kom op" hoor ik mevrouw de groot roepen. Langzaam open ik mijn ogen. "Maak je even klaar er komen zo mensen om iemand te adopteren." Ik knik maar gewoon. Maar geaddopteerd no way! Mevrouw de groot loopt weg. Ik sta ook op en loop naar mijn kast. Ik pak daar n blauwe rok uit, een blauw, wit gestreept truitje, een zwarte legging en blauwe nep vans. Ik kleed me snel even om, doe mijn haar en zet mijn bril op. Als zometeen de addopteerders komen zit ik mooi hier! Ik ga bij mijn piano zitten, en begin nog wat liedjes tespelen.
LIAM POV
"We zijn er!" Roept Zayn en we stappen uit. "Wat een klein weeshuis" zegt Harry. We knikken allemaal, ja het is inderdaad niet super groot... "Welke leeftijd doen we eigenlijk? " vraagt Louis" tussen de 12 en 15?" vraagt Niall meer als dat hij het zegt. We lopen naar binnen en we worden begroet door een nogal dikke, maar volgens mij wel aardige vrouw. "Kan ik jullie helpen?" Vraagt ze. "Uhm ja , wij willen graag een meisje tussen de 12 en 15 adopteren." "De enige die we in die leeftijdscategorie hebben is Mieke" "zouden we haar kunnen spreken?" "Uhm ja, ik zou Hugo even roepen, dan helpt hij jullie met Mieke. HUGO!" Een man van rond de 30 komt aanlopen. "Hallo ik ben Hugo" stelt hij zich zelf voor. "Wij zijn Liam,Niall,Louis,Harry en Zayn" zegt Zayn. "We zouden graag kennis maken met Mieke" zegt Harry. "Dat kan volg mij maar" hij loopt naar een trap en loopt naar boven. Hij stopt bij kamer nummer 19. We horen er muziek uit komen. Er speelt dus iemamd op de piano. En ze speelt story of my life." Heey guys, ze speelt story of my life." "Ja we horen het." Hugo doet de deur op n kier en daar zat een meisje piano tespelen. "MIEKE!" Roept Hugo hard. Ze schrikt daar door en valt van de kruk die voor de piano staat af. Een beetje ongemakkelijk en beschaamd staat ze op. Hugo loopt naar haar toe en gaat naast haar staan. "Jongens dit is Mieke!" Mieke die kijkt hem zonder enige emotie aan en stapt een stapje op zij."kom maar binnen hoor" zegt Hugo. We komen binnen lopen. Net toonde mieke geen emotie, maar nu toond ze er wel 1. Ze is bang. "Zeg eens hoi tegen ze, stel je zelf eens voor" zegt Hugo. Mieke zegt niks en kijkt naar de grond. Die is vast verlegen. "Zeg hoi tegen ze!" Roept hij nu wat harder. Nog steeds niks. "STEL JE ZELF EENS VOOR!" Ze kijkt op maar dat ik het dan ook wel. Hugo grijpt haar hij het haar en trekt er heel hard aan. "STEL JE ZELF VOOR." "Doe normaal blijf van haar af!" Zegt Niall. Hugo geeft een ruk aan Mieke's haar en ze valt weer op de grond. Ze gaat daar met haar hoofd op haar knieën zitten. Om zich zelf te beschermen. Ik weet het zeker dit word het meisje. "Sta op Mieke!" Ze staat op en Hugo slaat haar hard in haar gezicht. Met een blik van staal blijft ze naar hem kijken. Het enigste wat je in haar ogen kan aflezen, is dat ze heel erg bang is. "HUGO!" Roept mevrouw de groot. "Ja?" "Wil jij de andere addopteerders even rondlleiden dan help ik met Mieke." Hij zucht en verlaat de kamer. Even later komt mevrouw de groot de kamer binnen. "Hebben jullie al een keuze gemaakt?" Vraagt ze. "Ja, we willen Mieke graag." Zeg ik. "Weten jullie het heel zeker?" "Uhm ja?" "Mieke pak jij je spullen? Dan laat ik de jongens de papieren even tekenen." Mieke knikt en loopt naar de kast toe. "Volg mij maar" zegt mevrouw de groot en met ze alle lopen we haar achterna. We komen aan bij n kantoor. "Ga zitten" zegt ze. En met zijn allen gaan ze zitten. "Mieke is een meisje dat niet praat, ze praat alleen als ze je voor 1000% vertrouwd, en dat doet ze niet zo snel! Ze is vaak bang voor alles en iedereen, met name voor jongens. Ze heeft altijd een knuffel bij zich voor al niet proberen af tepakken! Weten jullie zeker dat jullie haar nog willen?" "Ja heel zeker! We willen dit meisje een goed tehuis geven" "Oke mooi." We horen geklop en Mieke komt binnen lopen met een rugzak en een paarse knuffel. "Klaar om te gaan?"
------
Heey peepzzz hoofdstuk 2 (: hope you like it!xx
JE LEEST
Mieke... a one direction adopted story
Fanfictionnooit meer zou ik praten... nooit meer zou ik huilen... nooit meer zou ik lachen... nooit meer zou ik enige emoties tonen.... nooit meer zou ik gelukkig zijn... of veranderd dit allemaal als ik word geaddopteerd door 5 jongens?
