Mieke... a one direction adopted story

H6

MIEKE POV

Ja nu komt ie de klap. "Mieke kijk me even aan" zegt Zayn. Aarzelend kijk ik omhoog. "Weet dat niets van deze woorden kloppen okay. Je bent niet dik lelijk alleen en niets waard. Je bent super mooi en wij houden van je. Je bent zeker iets waard. Wij houden van je en doen je geen pijn." Zegt hij. Zei hij dat nou serieus? Nee dat kan niet. Ze proberen mijn vertrouwen tekrijgen maar die krijgen ze niet. Nooit niet. "Mieke please zeg iets" zegt Zayn. "Dan word ik alleen maar geslagen. " Zeg ik zachtjes. Ze kregen even een glimlach omdat  ik iets Zei maar die verdwijnt al snel weer in serieuze gezichten. "Geslagen omdat je praat?" Zegt Niall vol ongeloof.  Het klinkt misschien stom maar het is wel zo. Elke keer dat ik praatte bij mijn vorige adoptie adres werd ik geslagen. Bij ieder klein woordje... ik vertrouw het niet meer. Ik kan het niet meer. Ik wil het niet meer. Ik kijk naar mijn arm waar die littekens instaan. De woorden kloppen wel! Want als ze niet zouden kloppen waarom zouden ze het dan zo vaak naar me geschreeuwd hebben?!  "Mieke kan ik je even onder 4 ogen spreken?" Ik knik. Hij pakt mijn hand en neemt me mee naar mijn kamer. Ik ga op mijn bed zitten. En als hij er bij komt schiet ik een heel eind naar achteren. "Volgens mij ben jij niet alleen bang om mishandeld te worden. Is het niet?" Vraagt Zayn. Ik weet wat hij bedoelt. Hij bedoelt verkrachting. Ik kijk naar mijn handen en ik voel tranen opkomen. Ik mag nu niet huilen je moet sterk blijven! Ik pak mijn paarse knuffel en druk die stevig tegen me aan. Deze knuffel is alles wat ik nog heb van me moeder.  "Mieke?" Vraagt Zayn. Ik kijk hem met betraande ogen aan. Ik ben bang okay gewoon bang! Ik ben zo vaak verkracht en mishandeld! Dit is gewoon zo moeilijk voor mij. Was die zelfmoord poging laatst maar gewoon gelukt!  "Mieke je niet bang zijn!" Geloof me. Ik geloof hem niet echt niet. Hij gaat me zo verkrachten Ik weet het zeker waarom gingen we anders naar mijn kamer en zitten we op bed?! Bij de gedachte met wat er straks gaat gebeuren komen de tranen terug. Ik probeer ze tegen tehouden maar t lukt niet! Een voor een lopen ze over mijn inmiddels nat geworden wangen. Zayn komt dichterbij.  Hij gaat me slaan, gewoon omdat ik een zwakke zwakkeling ben! Hij trekt me op zijn schoot en sluit me in zijn armen. Hij geeft me een knuffel? Die had ik niet zien aankomen. Hij strijkt op een of andere manier gerustellend over mijn rug. Voorzichtig leg ik mijn hoofd in zijn nek. Tranen blijven stromen. En voor dat ik het weet ben ik echt aan het huilen. "Toe maar volgens mij heb je veel te lang niet gehuild gooi het eruit." "B-ben ik dan geen z-zwakkeling?" Breng ik er zachtjes uit. "Nee tuurlijk niet! Mensen huilen als ze teveel hebben meegemaakt en alle emotie komt er dan uit! En in houn geval heb je volgens mij veel teveel meegemaakt." Ik knik langzaam. Begin ik hem nu toevertrouwen?  Misschien kan het ook wel. Ik bedoel hij had nu van alles met me kunnen doen maar dat deed ie niet. Ik kruip nog wat dichter tegen hem aan. Heb ik nu eindelijk een tehuis waar ik gelukkig ben?