Lost & Found

| Κεφάλαιο 16 |

Να ελπίζεις για το καλύτερο. Να περιμένεις το χειρότερο. Η ζωή είναι μια παράσταση. Χωρίς πρόβες.

-Μελ Μπρουκς

****

Κεφάλαιο 16: Παράσταση

Ο Μάνος συνέχισε «Γιατί κοριτσάκι μου, δεν μου έλεγες τίποτα τόσο καιρό; Γιατί δεν μου έλεγες τίποτα τόσα χρόνια; Το ξέρεις και πάντα το ήξερες, ότι ήμουν, είμαι και θα είμαι πάντα εκεί για εσένα.» της είπε με ένα παράπονο στην φωνή του, σκουπίζοντας με τους αντίχειρές του τα δάκρυα από τα μάγουλά της και προσπαθώντας να συγκρατήσει τα δικά του. «Γιατί Εβελινάκι; Γιατί;»

Στο άκουσμα της φωνής του, άρχισε να κλαίει περισσότερο και έπεσε στην ζεστή του αγκαλιά, στο ασφαλές της μέρος. Αυτός ανταπέδωσε αμέσως την αγκαλιά, χαϊδεύοντας την πλάτη και τα μαλλιά της, στην προσπάθειά του να την ηρεμήσει. «Δε- δεν μπορούσα. Δεν μπο- μπορώ», ψέλλισε η Εβελίνα σιγανά, μέσα από το κλάμα της και χώθηκε πιο βαθιά μέσα στo τρυφερό άνοιγμα των χεριών του.

«Σσς ησύχασε... Όλα καλά θα πάνε τώρα... Όλα καλά.» της είπε ο Μάνος, χαϊδεύοντας γλυκά και αργά την πλάτη της, στην προσπάθειά του να την ηρεμήσει. Δεν πίστευε απολύτως τα λόγια του. Ήταν κυρίως λόγια συμπαράστασης, όχι λόγια αληθινά. Δεν ήταν σίγουρος αν όλα θα πήγαιναν καλά, αν όλα θα κυλούσαν αισιόδοξα. Μάλλον, το αντίθετο θα έλεγε. Πλέον, από την στιγμή που κατάλαβε ποια είναι η κάτοχος του τετραδίου, ένα αχαλίνωτο κύμα απαισιοδοξίας τον κατέκλυζε.

Τίποτα δεν θα έμενε το ίδιο. Πολλά είχαν ήδη αλλάξει, αλλά ακόμα περισσότερα θα άλλαζαν ακόμη. Στην ουσία, ολόκληρη η παρέα, ήταν χτισμένη πάνω σε ψέματα και σε μυστικά. Πόσο μπορεί να αντέξει κάτι, που για θεμέλιά του έχει τα ψέματα και μυστικά; Ελάχιστα. Τι μπορεί να αντέξει με τόσο αδύναμα θεμέλια; Τίποτα. Μόλις φυσήξει ένα ελαφρύ αεράκι, ολόκληρο το κτίσμα θα πέσει, ολόκληρο το κτίσμα θα καταστραφεί.

«Μάνο...», πρόφερε σιγανά η Εβελίνα μέσα στην αγκαλιά του. «Μπορούμε να μιλήσουμε;» τον ρώτησε και τον κοίταξε στα μάτια, με την λάμψη της ελπίδας να διακρίνεται εύκολα.

«Ναι, φυσικά μπορούμε να μιλήσουμε» της απάντησε κουνώντας καταφατικά το κεφάλι του.

«Ωραία.» αποκρίθηκε η Εβελίνα, καθώς έβγαινε από την αγκαλιά του και σκούπιζε με το ύφασμα της μπλούζας της τα βρεγμένα, από δάκρυα, μάγουλά της. «Βάλια, μπορείς να φύγεις λίγο; Θα τα πούμε μετά εμείς.» είπε ευγενικά και καθησυχαστικά, κοιτώντας το κορίτσι που παρέμενε καθισμένο στο παγκάκι, παρακολουθώντας όλες τις εξελίξεις.