Lost & Found

| Κεφάλαιο 1 |

Κεφάλαιο 1: Ζάλη

«Κορίτσια, είστε κότες!», αναφώνησαν όλα τα αγόρια της παρέας. 

«Kι εσείς δηλαδή τι είστε; Κόκορες;» κάγχασε ειρωνικά η Εβελίνα, καθώς σταύρωνε τα χέρια της μπροστά στο στήθος. «Σιγά να μην είμαστε και παγώνια. Ηρεμήστε λίγο!»

«Χα-χα. Γελάσαμε.» απάντησαν αυτοί εξίσου ειρωνικά και έβγαλαν έξω τις γλώσσες τους κοροϊδευτικά. Το παράδειγμά τους ακολούθησαν και τα κορίτσια.

Αφού πέρασαν τουλάχιστον πέντε λεπτά "ωριμότητας", ο Ορφέας πήρε τον λόγο. «Αφού φοβάστε να ανεβείτε σε ένα απλό δέντρο. Τι θέλετε να σας πούμε;»

«Αν θες να ξέρεις,» είπε η Κλειώ, «εγώ δεν φοβάμαι καθόλου. Κάθε καλοκαίρι στο χωριό της μαμάς μου, εγώ είμαι αυτή που ανεβαίνω πρώτη-πρώτη στο δέντρο στην πλατεία»

«Και τότε, γιατί δεν ανεβαίνεις και τώρα, να σε καμαρώσουμε;» ρώτησε ο Άκης, με ένα γελάκι να παλεύει να μην βγει από τα χείλη του. Τα υπόλοιπα αγόρια χαχάνισαν και κέρδισαν δολοφονικά βλέμματα από τα κορίτσια.

«Απλά,» σκέφτηκε λίγο πώς έπρεπε να το θέσει, «δεν έχω όρεξη». Αυτό που εννοούσε στην πραγματικότητα ήταν ότι ήταν η δεύτερη μέρα της πρώτης έμμηνου ρήσης της ζωής της και δεν ήξερε ακόμα πώς να συμπεριφερθεί. Η αλήθεια είναι ότι φοβόταν λίγο. Πρώτη φορά της συνέβαινε αυτό και ήταν και η πρώτη από τις στενές τις φίλες που το αντιμετώπιζε. Ναι μεν, δεν ειναι κάτι τραγικό, μόνο η φυσική ροή των πραγμάτων, αλλά για ένα εντεκάχρονο παιδί είναι... κάτι. 

«Εσύ να πας να καμαρώσεις την Ελένη!» μπήκε στην συζήτηση η Εβελίνα, κάνοντας ένα σχόλιο για την "αγαπημένη" του Άκη. Αυτήν ανέφερε συνέχεια ο ίδιος στις συζητήσεις του και έλεγε ότι ήταν πολύ όμορφη. Όλη η παρέα ήταν πεπεισμένη ότι ήταν ερωτευμένος. Αυτός, βέβαια, είχε αντίθετη άποψη και κάτι ήξερε καλύτερα. 

«Άσε μας κι εσύ!», αναφώνησε. «Εσύ για να έχουμε καλό ρώτημα, γιατί δεν ανεβαίνεις;»

«Δεν θέλω. Τόσο απλό», αποκρίθηκε. «Δηλαδή γιατί πρέπει να κάνουμε πάντα αυτό που εσείς θέλετε;»

«Ναι, γιατί; Γίνεστε καταπιεστικοί!» συμφώνησε η Κλειώ.

Ο Ορφέας πήγε να μιλήσει, αλλά μια άλλη φωνή τον διέκοψε. «Θα σταματήσετε καμιά ώρα;»