Lost & Found

| Κεφάλαιο 24 |

Κεφάλαιο 24: (Απο)χωρισμός

«Μάνο, θέλω να μιλήσουμε.» του ανακοίνωσε σκεπτική η Βάλια. Είχαν ήδη φύγει από το νοσοκομείο και την πήγαινε σπίτι της. 

«Ναι, εννοείται. Τι θέλεις να πούμε;» την ρώτησε και της έπιασε το χέρι. Εκείνη όμως απομακρύνθηκε. 

«Θέλεις να κάτσουμε κάπου καλύτερα; Να τα πούμε με την άνεση μας;» τον ρώτησε και άρχισε να περπατάει πιο γρήγορα προς το πάρκο.

«Ναι, πάμε να κάτσουμε.» απάντησε ο Μάνος, σχεδόν ψιθυριστά. Φαινόταν απόμακρη και είχε καταλάβει στο περίπου τι ήθελε να του πει. Το ίδιο ήθελε να της πει και αυτός.

Βρήκαν ένα άδειο παγκάκι και έκατσαν. Το κρύο ήταν τσουχτερό, αλλά δεν τους ενδιέφερε εκείνη την στιγμή. Σε λίγες μέρες θα έμπαινε ο νέος χρόνος, το 2020, και ήθελαν και οι δύο να το υποδεχτούν, χωρίς να υπάρχει τίποτα που να τους κρατάει πίσω.

«Λοιπόν...» πρόφερε αγχωμένα η Βάλια. «Αρχικά, θέλω να σου πω ευχαριστώ. Είσαι εκεί πάντα, με νοιάζεσαι, έχεις καλή καρδιά και προσπαθείς να βοηθήσεις τους πάντες γύρω σου. Κι αυτό είναι υπέροχο! Σε ευχαριστώ!» του είπε και η γνήσια ευγνωμοσύνη ξεχείλιζε από τα μάτια της.

«Κι εγώ σε ευχαριστώ Βάλια! Αλλά γιατί όλα αυτά; Έγινε κάτι;» την ρώτησε, ενώ στην πραγματικότητα ήξερε πολύ καλά τι συνέβαινε.

«Άπλα Μάνο...» πρόφερε, χωρίς να ολοκληρώσει την πρότασή της. «Δεν το έχω ξανακάνει αυτό. Οπότε θα το πω μπαμ και κάτω.» είπε τελικά και το ξανθο αγόρι δίπλα της παρακολουθούσε με προσοχή την κάθε της κίνηση. «Θέλω να χωρίσουμε.» του ανακοίνωσε και έκλεισε σφιχτά τα μάτια της, σαν να περίμενε τρομοκρατημένη κάποια έντονη αντίδραση του. Όμως, το μόνο που άκουσε ήταν σιωπή του.

Άνοιξε τα μάτια της και τον είδε να κοιτάει τα πόδια του. Το βλέμμα του ούτε θλιμμένο ούτε θυμωμένο. Απλά μπερδεμένο.

«Συγγνώμη Μάνο. Αλήθεια, συγγνώμη. Αλλά δεν μπορούσα να το κάνω άλλο αυτό, ούτε σε εμένα ούτε σε εμένα.» προσπάθησε να του εξηγήσει.

«Δεν χρειάζεται να ζητάς συγγνώμη. Ίσα ίσα, με βοήθησες με κάποιον τρόπο. Σε ευχαριστώ.» αποκρίθηκε αυτός και την κοίταξε στα μάτια.

«Πώς σε βοήθησα;» τον ρώτησε μπερδεμένη.

«Απλά, τον τελευταίο καιρό ήμουν πολύ μπερδεμένος. Στα πάντα και με τα πάντα. Δεν ήξερα πού πάω, πώς πάω και για ποιον λόγο. Και τώρα, με ξεμπερδεψες κάπως. Όχι τελείως, αλλά και πάλι. Τώρα ξέρω τουλάχιστον πού πάω και είμαι πολύ κοντά στο να βρω τον λόγο.» της εξήγησε αινιγματικά, χωρίς να της δίνει πολλές ή περιττές πληροφορίες.