| Κεφάλαιο 17 |

72 16 4
                                        



Κεφάλαιο 17: Ειρωνεία

Καθόταν στο κρεβάτι του, κρατώντας στα χέρια του το βιβλίο των Λατινικών, χωρίς όμως να δίνει σημασία σε αυτά που "διαβάζει". Απλά χρησιμοποιεί το βιβλίο σαν προσωπείο των σκέψεων του. Κι αυτό το προσωπείο, σαν καθρέπτης· τον κοιτά και αντανακλά όλες του τις σκέψεις, κάνοντάς τον να μην μπορεί να ξεφύγει από τις σκέψεις και τις Ερινύες του.

Ακόμη, δεν είχε επεξεργαστεί πλήρως όσα είχαν γίνει. Είχαν περάσει τρεις μέρες, κι όμως, ακόμη, δεν είχε συνειδητοποιήσει πλήρως αυτά που είχαν συμβεί. 

Δηλαδή, το τετράδιο είναι της Εβελίνας. Και τόσο καιρό μας έλεγε ψέματα. Τόσα χρόνια, μας έλεγε ψέματα. Δεν μας εμπιστευόταν; Δεν μας εμπιστεύεται;

Και εγώ γιατί δεν νιώθω -τουλάχιστον- προσβεβλημένος για αυτό;

Είμαστε μαζί από το δημοτικό. Είμαστε πολύ καλοί φίλοι από το δημοτικό. Λέγαμε τα πάντα μεταξύ μας. Αλλά μάλλον, λέγαμε -παρατατικός. Ή ακόμη καλύτερα, έλεγα -παρατατικός, α' πρόσωπο. 

Πώς γίναμε έτσι; 

Αν δεν έβρισκα το τετράδιο, δεν υπάρχει περίπτωση να καταλάβαινα ότι κάτι συμβαίνει με την Εβελίνα, ότι κάτι την βασανίζει.

Τόσο επιφανειακός! 

Τόσο καιρό έβλεπα αυτό που έδειχνε. Όχι αυτό που ήταν πραγματικά.

Παιρνόμουν και για καλός φίλος. Νόμιζα ότι ήμουν καλός φίλος.

Ειρωνεία στα μεγαλεία της!

Μα πώς μπο-

Οι σκέψεις του διακόπηκαν απότομα από τους τρεις χτύποι που ακούστηκαν πάνω στην ξύλινη πόρτα. Ο Μάνος απευθείας πετάχτηκε από την θέση του και σηκώθηκε όρθιος μπροστά από το κρεβάτι, περιμένοντας την πόρτα να ανοίξει.

«Να μπω;» ακούστηκε να ρωτά μια γυναικεία φωνή.

Προς στιγμήν, η καρδιά του άρχισε να χτυπά πιο γρήγορα, πιο δυνατά. Έπιασε τον εαυτό του να ανυπομονεί να φύγει το ξύλινο εμπόδιο από μπροστά του και να εμφανιστεί το πρόσωπο πίσω από αυτό.

«Ναι!» αναφώνησε, μόλις κατάλαβε ότι τόση ώρα δεν είχε απαντήσει τίποτα και απλά περίμενε την πόρτα να ανοίξει ως δια μαγείας· με την δύναμη του έντονου βλέμματος και του μυαλού του.

Η πόρτα επιτέλους άνοιξε και ένα σώμα με καστανά μαλλιά, ξεπρόβαλλε πίσω από αυτήν. Μπήκε διστακτικά μέσα στο δωμάτιο και στάθηκε με μια απόσταση, απέναντι από τον χαμογελαστό Μάνο.

Lost & FoundHistorias para obsesionarse. Descúbrelo ahora