Lost & Found

| Κεφάλαιο 31 |

Κεφάλαιο 31: Νίκη

Από όταν πήρε το μήνυμα, δεν μπορούσε να ηρεμήσει. Η ταραχή μέσα σε μια άλλη ταραχή είναι ύπουλη. Είναι έτοιμη να σε διαλύσει ολοκληρωτικά, χωρίς δισταγμό και προειδοποίηση.
Αλλά είχε βαρεθεί τις απανωτές ταραχές. Ήθελε να ξεφύγει από όλη αυτήν την κατάσταση. Ήθελε μια νέα ζωή με όλα τα αγαπημένα της πρόσωπα.

Καθημερινά έβλεπε πόσο πολύ αυτοί οι άνθρωποι την αγαπούσαν και την νοιάζονταν και ένιωθε σαν να τους απαξιεί τελείως με τις πράξεις της. Δεν μπορούσε να τους ανταποδώσει την αγάπη τους. Δεν ήξερε πώς. Απλά έπαιρνε, έπαιρνε εγωιστικά όση της πρόσφεραν και την έβαζε στην αποθήκη σαν απόθεμα.
Κάποτε θα μάθαινε πώς πρέπει να αγαπάς και ήταν πεπεισμένη ότι θα τους επέστρεφε και την τελευταία στάλα που υπήρχε στο βαζάκι της "Ατομικής Αγάπης". Όχι σαν «δίνω-ανταποδίδω» που ήταν κανόνας για τους αρχαίους. Ήθελε πραγματικά να δώσει αγάπη.
Αλλά αγνοούσε το γεγονός ότι η αγάπη δεν έχει πρέπει. Την αγάπη την δίνεις ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνεις με τις πιο μικρές πράξεις που μπορεί να μοιάζουν ανούσιες. Η Εβελίνα το έκανε αυτό. Και πολύ μάλιστα.

Απλά δεν ένιωθε την αγάπη που έδινε γιατί ήταν ακόμα πολύ μουδιασμένη από όσα είχε ζήσει.

Κάποιοι όταν υποστούν σοκ, σταματάνε να μιλάνε, βουβαίνονται, άλλοι κλείνονται στον εαυτό τους, άλλοι κλαίνε μέχρι να στερέψει κάθε συναίσθημα μέσα τους και κάποιοι άλλοι, όπως η Εβελίνα, μουδιάζουν και σταματάνε να νιώθουν ότι μέχρι πρότινος ήταν άγνωστο ή περιορισμένο για αυτούς.

Είχε ξεκινήσει από το σπίτι με αρκετή «όρεξη» και δύναμη για να τον αντιμετωπίσει. Αν δεν το έκανε τώρα, δεν θα το έκανε ποτέ, σκεφτόταν. Αλλά όσο προχωρούσε αυτή η θέληση για ξεκαθάρισμα μειωνόταν και την θέση της έπαιρνε ένας φόβος. Φόβος για το τι θα αντιμετώπιζε, φόβος για αυτόν, φόβος για το αν θα υπέκυπτε στον πειρασμό.
Και τώρα που ήταν δέκα βήματα μακριά από το στενάκι, ο φόβος είχε κυριαρχήσει και καλύψει κάθε άλλο συναίσθημα. Ούτε άγχος, ούτε θυμός και σίγουρα όχι ανυπομονησία. Μόνο φόβος.

Τελευταίο βήμα και αποφασιστικά έστριψε στο στενό. Καπνός, σκοτάδι και αδυναμία. Αυτά ήταν τα μόνα που έβλεπε εκεί πέρα. Το καπνό που την έμπλεξε, το σκοτάδι που παρεισέφρησε μέσα της και την αδυναμία της να ξεφύγει.
Και τότε ήταν που άκουσε την φωνή του. Την είχε προσέξει από το πρώτο δευτερόλεπτο. «Βρε, βρε, βρε! Η Εβελίνα μας! Πώς κι από δω;» Το γνωστό ειρωνικό και γλοιώδες ύφος ήταν κολλημένο στο πρόσωπό του.
Σίγουρα, δεν της είχε λείψει καθόλου όλο αυτό.