Lost & Found

| Κεφάλαιο 34 |

Κεφάλαιο 34: Μελαγχολία

Απρίλιος

Η άνοιξη είχε μπει για τα καλά. Έξω όλα τα λουλούδια είχαν ανθίσει και τα πουλιά είχαν ήδη καταφέρει να χτίσουν τις φωλιές τους. Για την υπόλοιπη φύση, δηλαδή, τα πάντα κυλούσαν φυσιολογικά -ίσως και καλύτερα από πριν-. 
Για τους ανθρώπους, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Εκεί, μέσα στο σπίτι, με το ζόρι προσπαθούσαν να διώξουν τον χειμώνα, αλλά αυτός αρνούνταν πεισματικά να φύγει. 

Ίσως όλο αυτό ήταν ένα απαραίτητο διάλειμμα, ένα επείγον στοπ, μα πάντα ακόμη και το διάλειμμα κουράζει.
Πλέον η χαλαρή περίοδος, όπου οι περισσότεροι έβλεπαν την καραντίνα ως κάτι ωραίο και «δημιουργικό», είχε περάσει. Είκοσι τέσσερεις ώρες το εικοσιτετράωρο μέσα σε ένα σπίτι με τους ίδιους ανθρώπους και περιορισμένα πράγματα να κάνεις, δεν ήταν και ό,τι καλύτερο. Ειδικά όταν τα μισά που μπορούσαν να κάνουν, τα είχαν κάνει ήδη στον πρώτο μήνα καραντίνας. 

Σωτήρας σε αυτήν την κατάσταση, οι βόλτες. 

Αν και ζούσαν στην Αθήνα, σε μια μεγαλούπολη για τα ελληνικά δεδομένα, αυτές τις μέρες ένιωθαν σαν να ζούσαν σε ένα μικρό χωριό έναν καλοκαιρινό μήνα. Έξω δεν κυκλοφορούσε κάποιο αμάξι, οι δρόμοι όμορφα άδειοι να γεμίζουν σιγά σιγά με δειλά βήματα με το κελάηδισμα των πουλιών και ο ήλιος να λάμπει, να χτυπάει την άσφαλτο, να την ζεσταίνει, αλλά κανείς να μην γκρινιάζει για αυτό.
Ήταν λες και αυτόν τον μήνα, όλοι είχαν καταλάβει ότι δεν υπάρχει λόγος να γκρινιάζουν για μικροπράγματα. Το μόνο που άρμοζε να κάνουν ήταν να χαίρονται και την παραμικρή ευχάριστη λεπτομέρεια της μέρας. Ίσως έτσι να ξόρκιζαν όλα τα κακά και αυτός ο στάσιμος χρόνος να περνούσε γρηγορότερα.

Έτσι λοιπόν, η Εβελίνα και ο Μάνος αποφάσισαν να βγουν κι αυτοί μια βόλτα έπειτα από δύο εβδομάδες. Έστειλαν τα μηνύματά τους, έβαλαν τις μάσκες τους και συναντήθηκαν.

Μοναστηράκι, άδειο. Πλάκα, άδεια. Θησείο, άδειο. Σύνταγμα, άδειο.
Τι περίεργο να βλέπεις, την άλλοτε ασφυκτική πόλη σου νεκρή.

Δεν μπορούσε να προσδιορίσει το συναίσθημά της. Ήταν θλίψη; Ήταν ανακούφιση; Ήταν νοσταλγία; Ήταν κάτι τέλος πάντων ή απλά το κενό μεταμφιεσμένο; Δεν καταλάβαινε.