Lost & Found

| Κεφάλαιο 25 |

Κεφάλαιο 25: Μαμά

Μπήκε στο γνωστό, πλέον, δωμάτιο αργά και ήρεμα. Ήταν η πρώτη που έμπαινε εκεί, αφού η Εβελίνα είχε ξυπνήσει και μετά από τις δύο ώρες που χρειάστηκαν οι γιατροί για να της κάνουν τις απαραίτητες εξετάσεις. 

Θα ήταν η πρώτη φορά που θα έβλεπε την κόρη της ξύπνια μετά από πέντε ολόκληρες μέρες. Ένα ακόμα μαχαίρι στην καρδιά. Ή μάλλον ένα μαχαίρι που μεγάλωσε την ήδη τεράστια πληγή της καρδιάς της. Είχε υποκύψει στον δαίμονα που είχε καταστρέψει την οικογένειά τους.

Σκεφτόταν ότι μάλλον θα έπρεπε να της είχε δώσει παραπάνω σημασία. Έπρεπε να είχε δώσει παραπάνω σημασία σε όλα τα σημάδια που έβρισκε μπροστά της. Έπρεπε να δώσει παραπάνω σημασία στα ρούχα με την γνωστή μυρωδιά των ναρκωτικών. Έπρεπε να είχε δώσει παραπάνω σημασία στο χαμογελαστό της πρόσωπο με τα άκρως θλιμμένα μάτια. Έπρεπε να δώσει παραπάνω σημασία στις τυχαίες -όπως νόμιζε- πληγές της κόρης της. Έπρεπε να δώσει παραπάνω σημασία στα λεφτά που ζητούσε και ξόδευε.

Αλλά δεν το έκανε. Εθελοτυφλούσε. 

Αρνούνταν να δει όλα αυτά τα σημάδια. Γιατί της θύμιζαν όλα ακριβώς ένα πρόσωπο, που όσο κι αν είχε αγαπήσει, προσπαθούσε να ξεχάσει.

Προσπαθούσε τόσο πολύ να έχουν τα πάντα που χρειάζονταν και δούλευε απελπιστικά πολλές ώρες, αλλά τώρα κατάλαβε ότι είχε ξεχάσει και αμελήσει να προσφέρει το σημαντικότερο στην κόρη της· ψυχική υγεία, μια αγκαλιά κάθε βράδυ και έναν άνθρωπο που είναι εκεί δίπλα της και ακούει και βλέπει, δεν τυφλώνεται μόνος του για να απαλύνει τον δικό του πόνο.

Μετάνιωνε πολύ για όλα αυτά.

Αλλά τώρα ήταν εκεί. Στην κόρη της, που μόλις είχε ξυπνήσει από κώμα. Έπρεπε να φανεί δυνατή, χωρίς να δείχνει ότι θέλει κλάψει μέχρι να τελειώσει το 2020 που μόλις είχε μπει.

Μπήκε πιο δυναμικά μέσα στο δωμάτιο και έκατσε στην μπλε καρέκλα δίπλα από το κρεβάτι. Είδε ότι η Εβελίνα είχε κλειστά μάτια, αλλά δεν ήταν σίγουρη αν κοιμόταν ή όχι. Αμφιταλευόταν αν έπρεπε να μιλήσει ή να κουνηθεί για να την ξυπνήσει, αν όντως κοιμόταν. 

Τελικά δεν έκανε κάτι και έμεινε να την κοιτάει. Με τεράστια αυτοσυγκράτηση κατάφερε να μην την αγγίξει, να μην την χαϊδέψει, να μην την πάρει στην αγκαλιά της. Της είχε λείψει πάρα πολύ. Ήταν η μητέρα της και της είχε στοιχίσει πολύ αυτό, όσο εγωιστικό κι αν ακούγεται. Την ήθελε δίπλα της, υγιή και να παραμένει και αυτή ήσυχη. Ο εγωισμός της δεν προερχόταν από πουθενά αλλού, εκτός από την ανιδιοτελή αγάπη της. Οξύμωρο.