Lost & Found

| Kεφάλαιο 26 |

Κεφάλαιο 26: Πες κάτι

«Μαμά!» φώναξε η Εβελίνα. Ήταν υπερβολικά αγχωμένη. Έβγαλε τα σκεπάσματα από το σώμα της και ακούμπησε τα πόδια της στο πάτωμα, θέλοντας να σηκωθεί όρθια.

Η μητέρα της μπήκε στο δωμάτιο. «Τι πας να κάνεις εκεί;» την ρώτησε μόλις την είδε να παλεύει με την ισορροπία της.

«Τι να πάω να κάνω ρε μαμά; Δεν βλέπεις;» της απάντησε ειρωνικά.

«Βλέπω. Γι' αυτό και ξανακάτσε. Θέλεις ξεκούραση.» αποκρίθηκε επιτακτικά και την πλησίασε, ώστε να την "ξαναβάλει" στο κρεβάτι της.

Η Εβελίνα έδιωξε τα χέρια της μαμάς της, που προσπαθούσε να την ξαπλώσει. «Ξεκουράζομαι εδώ και δύο εβδομάδες! Μπορώ να σηκωθώ!» αναφώνησε και έκανε μια απότομη κίνηση, καθώς ήθελε να σταθεί όρθια. Όμως ένιωσε μια έντονη ζαλάδα και τα μάτια της να μαυρίζουν και ξανακάθισε. «Οου» αναφώνησε και στηρίχτηκε με τα χέρια της στο κρεβάτι.

«Είδες; Αφού σου λέω, θέλεις ξεκούραση. Κάτσε.» την πρόσταξε. Πάντα οι μαμάδες έχουν το 'αλάθητο'. σκέφτηκε η Εβελίνα και έπνιξε ένα γελάκι.

«Καλά είμαι. Απλά σηκώθηκα απότομα και ζαλίστηκα. Αυτό είναι όλο.» της απάντησε εκνευρισμένη, αλλά δεν έκανε κάποια κίνηση για να ξαναπροσπαθήσει να σηκωθεί. Είχε φοβηθεί. 

«Ναι, εντάξει.» αποκρίθηκε, αλλά ήταν ολοφάνερο ότι δεν την πίστευε. Μπορούσε να καταλάβει πολύ καλά τα φοβισμένα μάτια της κόρης της. «Τι ήθελες να μου πεις;» την ρώτησε εν τέλει, έχοντας σταυρώσει τα χέρια της κάτω από το στήθος της.

«Τι ήθελα να σου πω;»

«Καλά, δεν με φώναξες για να μου πεις κάτι;»

«Α, ναι.» θυμήθηκε. «Μήπως μπορείς να πεις στον Μάνο ή στην μαμά του, να μην έρθει;» την ρώτησε κάνοντας τα γλυκά ματάκια.

«Όχι.» της απάντησε με ένα ειρωνικό χαμόγελο να απλώνεται στα χείλη της.

«Γιατί ρε μαμά;» παραπονέθηκε και μπήκε ολόκληρη κάτω από τα σκεπάσματα, αντιδρώντας σαν μικρό παιδί.

«Γιατί το έχουμε αναβάλει άλλες 5 φορές. Την 6η πρέπει να έρθει και δεν ακούω κουβέντα.» είπε και χωρίς να περιμένει κάποια απάντηση, βγήκε από το δωμάτιο κλείνοντας και την πόρτα.