Lost & Found

| Κεφάλαιο 22 |

Η υπομονή είναι πικρή, αλλά ο καρπός της είναι γλυκός.

-Ζαν-Ζακ Ρουσσώ

**** 

Κεφάλαιο 22: Υπομονή

Ο Μάνος αφού ηρέμησε, επέστρεψε στην μητέρα της Εβελίνας. Την βρήκε ακουμπισμένη στον τοίχο, έχοντας λυγισμένα τα γόνατά της και ακουμπώντας με τα χέρια της το κεφάλι της. 

«Είστε καλά, κυρία Γεωργία;» την ρώτησε, καθώς την ακουμπούσε στον ώμο ως ένδειξη συμπόνιας.

Αυτή σήκωσε το κεφάλι της και σκούπισε με τα χέρια της κάποια δάκρυα που είχαν ξεφύγει από τα μάτια της. «Ναι. Όσα καλά μπορώ.» του απάντησε, δίχως να τον κοιτάει στα μάτια. Δεν ήταν σίγουρη αν μπορούσε να το κάνει αυτό, λόγω όλης της έντασης της ημέρα, έτσι και δεν το τόλμησε.

Ο Μάνος έγνεψε θετικά, δείχνοντας να καταλαβαίνει τι περνάει και πήρε μια θέση δίπλα της. Μετά από κάποια λεπτά σιωπής, πρόφερε «Πάντως να ξέρετε πως ό,τι και να θελήσετε, εγώ είμαι εδώ.»

«Το ξέρω Μάνο. Και σε ευχαριστώ. Αν δεν ήσουν εσύ, τώρα ποιος ξέρει πόσο χειρότερα θα ήταν τα πράγματα. Σε ευχαριστώ.» του είπε με βαθιά ευγνωμοσύνη και τον έβαλε στην αγκαλιά της. Ο Μάνος ανταπέδωσε αμέσως. Ήξερε πως αυτή η αγκαλιά δεν ήταν για αυτόν. Αλλά για την Γεωργία που ήθελε υποστήριξη και συναισθηματική βοήθεια, ακόμα κι αν δεν το έδειχνε. 

Όταν σταμάτησαν την αγκαλιά τους, η Γεωργία τον κοίταξε στα μάτια και τον ρώτησε «Μάνο, ήξερες ότι η Εβελίνα κάνει χρήση; Είναι κατ' εξακολούθηση;»

Ο Μάνος δίστασε λίγο και άργησε να της απαντήσει. Δεν ήξερε τι να της πει. Έπρεπε να της πει όλη την αλήθεια ή μόνο ένα μέρος της; 

Ευφορία.

Απόλυτη ευφορία.

Αυτό νιώθω.

Μία απλή εισπνοή και μετά ευφορία.

Η ηρωίνη είναι ήρωας, τελικά.

Σε σώζει από την δυστυχία σου.

Σε κάνει χαρούμενο.

Σε κάνει αισιόδοξο.

Σε κάνει αυθόρμητο.

Και όλα αυτά, με τι;

Με μια απλή, βαθιά εισπνοή.

Θέλω να κάνω τα πάντα, εδώ και τώρα.

Τουλάχιστον εγώ ξέρω τους κανόνες.