Lost & Found

| Κεφάλαιο 20 |

Κεφάλαιο 20: Παιχνίδι

«Άρα σου είπε ότι δεν της έχει πει τίποτα;» τον ρώτησε, καθώς βρισκόταν στην ζεστή αγκαλιά του. Πολύ της άρεσε αυτή η αγκαλιά. Την έκανε να νιώθει ασφαλής και αποδεκτή, αλλά ταυτόχρονα ένοχη.

«Ναι. Αλλά αν δεν της το πω εγώ γρήγορα, θα της το πει αυτός. Σίγουρα. Κρατάει τα λόγια του ο Μάνος.» της απάντησε.

«Λες να μην το ξέρω; Έτσι καταλήξαμε όπως είμαστε τώρα.» αναφώνησε δυσαρεστημένα.

«Και πώς είμαστε τώρα; Εγώ κι εσύ, μαζί. Αυτό δεν θέλαμε;» την ρώτησε χαρίζοντάς της ένα μικρό φιλί στην βάση του λαιμού της, που έβαλε φωτιά σε όλο της το σώμα και στην φαντασία της. Ήξερε πολύ καλά πώς να την τουμπάρει.

«Ναι, αλλά έξω από αυτόν τον μικρόκοσμο των δυο μας, έχεις μια κοπέλα, που ακόμα μετά από τόσους μήνες δεν έχεις χωρίσει και ένα κολλητό που είναι έτοιμος να χαλάσει τα πάντα. Τι έχεις να πεις για αυτά;» του απάντησε με ερώτηση, όντας απίστευτα εκνευρισμένη από την συνεχή απάθειά του.

«Έλα βρε αγάπη μου. Όλα θα λυθούν στο υπόσχομαι!» της είπε θέλοντας να την καθησυχάσει και την φίλησε πάνω στο κόκκαλο της κλείδας, κατεβαίνοντας απειλητικά όλο και πιο κάτω.

«Γιατί δεν την χωρίζεις Άκη επιτέλους; Την θέλεις ακόμα, έτσι δεν είναι; Την θέλεις, αλλά δεν σου κάθεται και έχεις εμένα για να πηδάς κάποια! Ε ναι, φυσικά. Γιατί να είμαι εγώ κάτι παραπάνω; Η Εβελίνα είναι το καλό κορίτσι, που όλοι ερωτεύονται! Εγώ τι είμαι; Ένα τίποτα!» σηκώθηκε, αποκαλύπτοντας την γύμνια της και άρχισε να φορά τα ρούχα της, νευρικά. «Και πρέπει να το παίζω και φίλη της από πάνω! Μην υποψιαστεί τίποτα το Εβελινάκι! Μην πληγωθεί το Εβελινάκι! Είναι ευαίσθητο το Εβελινάκι! Έχει περάσει πολλά το Εβελινάκι! Όλα για το Εβελινάκι! Χέστηκα για το Εβελινάκι!» αναφώνησε, ενώ πλέον είχε γίνει κόκκινη από τα νεύρα.

Ο Άκης δεν της έλεγε τίποτα. Την άφηνε να ξεσπάσει, μιας και είχε πιεστεί πολύ το τελευταίο διάστημα και παρακολουθούσε με άπλετη προσοχή το θεϊκό -για αυτόν- μικρό της σωματάκι, που καλυπτόταν σιγά σιγά από τα υφάσματα των ρούχων της.

«Τώρα με συγχωρείς, αλλά έχω αργήσει. Πρέπει να πάω στο Εβελινάκι!» αναφώνησε και βγήκε από το δωμάτιο, κλείνοντας με δύναμη την πόρτα και δημιουργώντας έναν τεράστιο κρότο, ίσου και μπορεί μικρότερου μεγέθους, από τον εκνευρισμό της.  Ο Άκης σε αυτήν την εικόνα, απλά γέλασε και άφησε το κεφάλι του να πέσει πίσω στο μαξιλάρι. Κατά κάποιον περίεργο τρόπο, το απολάμβανε.