Lost & Found

| Kεφάλαιο 27 |

Η ποιότητα της ζωής μας δεν εξαρτάται τόσο απ' αυτά που μας συμβαίνουν, αλλά περισσότερο από το πώς αντιδρούμε σ' αυτά που μας συμβαίνουν.

-Anthony Robbin

****

Ηθοποιός· σημαίνει φως.

Αυτό ισχύει, μόνο όταν κάποιος έχει επιλέξει να είναι ηθοποιός.

Όταν "αναγκάζεται" να το κάνει, μόνο σκοτάδι και καταστροφή μπορεί να φέρει.

Και τι συμβαίνει όταν η "εξαναγκασμένη" υποκριτική του είναι είναι τόσο καλή, που ξεγελά ακόμα και τους πιο κοντινούς του ανθρώπους;

Τότε η ηθοποιία παίρνει και την έννοια της απάτης και της προδοσίας; Ή μεταφράζεται ως τεράστια αδυναμία (ειλικρίνειας);

Κι όταν αυτή η υποκριτική ικανότητα μετατρέπεται σε μια συνήθεια σε εθιστικό επίπεδό; Τότε, χρειάζεται απεξάρτηση. Αλλά πώς θα γίνει αυτό, αν όλη του την ζωή κάποιος έχει μάθει να παίζει θέατρο για να επιβιώσει;

****

Kεφάλαιο 27: Δειλία

«Όλα άρχισαν στην πρώτη γυμνασίου» ξεκίνησε να λέει η Εβελίνα. Ο Μάνος σηκώθηκε από την θέση του και έκατσε στο κρεβάτι, δίπλα στην Εβελίνα. Η Εβελίνα ανακάθισε αμήχανα στην θέση της. Της χάιδεψε τρυφερά το χέρι, ενώ στο μυαλό του έπαιρνε μέρος ένας εμφύλιος πόλεμος. Από την μία ήθελε να μάθει τι της είχε συμβεί· αυτός ζήτησε να μάθει, αλλά από την άλλη σιχαινόταν που την έφερνε σε τόσο δύσκολη θέση. Όμως, δεν τόλμησε να εκφράσει τις αμφιβολίες του και την άκουσε προσεκτικά.

«Όλα πριν το γυμνάσιο ήταν υπέροχα! Χαρά, γέλια, ευτυχία, αγάπη, κατανόηση, ασφάλεια. Δεν υπήρχε φόβος τότε. Ούτε ανασφάλεια.» πρόφερε με ένα πικρό χαμόγελο στα χείλη της, σαν να αναπολούσε κάτι ωραίο, αλλά ξέροντας ότι δεν πρόκειται να επιστρέψει. «Θυμάσαι τι ωραία που ήταν στο δημοτικό; Γενικά. Δεν είχαμε τίποτα να χωρίσουμε ο ένας από τον άλλον, παίζαμε όλοι μαζί, ήμασταν ειλικρινείς και δεν μας ένοιαζε κιόλας τι έλεγαν οι άλλοι για εμάς. Ξεγνοιασιά και αφέλεια.» Ο Μάνος έγνεψε θετικά, δείχνοντας ότι καταλαβαίνει ακριβώς για τι πράγμα μιλάει. Κι αυτός το ίδιο ένιωθε.

«Στην πρώτη γυμνασίου, λοιπόν, ο πατέρας μου άρχισε να έχει προβλήματα στην δουλειά του. Αργούσαν πάρα πολύ να τον πληρώσουν, έκανε πολλές υπερωρίες και γενικά είχε φτάσει σε σημείο να μοιάζει με κάποιον νεοφερμένο ειδικευόμενο που κάνει όλες τις αγγαρείες. Το παιδί για όλες της δουλειές, έλεγε» γέλασε. «Αλλά όλο αυτό το μετέφερε και σε εμάς. Ήταν όλο και πιο εκνευρισμένος, όλο και πιο έξαλλος, όλο και πιο αυστηρός, όλο και πιο σκληρός. Ξεσπούσε πάνω μας. Όχι σωματικά. Ψυχικά.» έκανε μια παύση, προσπαθώντας να διατηρήσει στεγνά, τα ήδη βουρκωμένα μάτια της.