Lost & Found

| Κεφάλαιο 8 |

Κεφάλαιο 8: Παρελθόν

Δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Οι σκέψεις του τον βασάνιζαν. Δεν μπορούσε να σταματήσει να σκέφτεται αυτό το άγνωστο κορίτσι. Για κάποιον λόγο, είχε ένα κακό αίσθημα, ένα βάρος στο στέρνο του. Γυρνούσε συνεχώς στο κρεβάτι του, με αποτέλεσμα τα σκεπάσματά του να έχουν βρεθεί στο κάτω μέρος του, αλλά δεν τον ένοιαζε. Αυτή τη στιγμή το μόνο που τον απασχολούσε ήταν εκείνο το σφίξιμο που ένιωθε στο στήθος. 

Μετά από αρκετή ώρα προσπάθειας να κοιμηθεί, τα παράτησε και σηκώθηκε. Κατευθύνθηκε προς την κουζίνα. Κοίταξε το ρολόι της ηλεκτρική κουζίνας.

«Υπέροχα. 2:11. Πώς θα πάω αύριο στο σχολείο; Δεν θα πάω.», σκέφτηκε.

Άνοιξε το δεξί ντουλάπι πάνω από τον πάγκο και πήρε ένα ποτήρι. Καθώς το γέμιζε στην βρύση με νερό, άκουσε μια φωνή και πετάχτηκε από την ταραχή του.

«Τι κάνεις τέτοια ώρα ξύπνιος παιδάκι μου;», τον ρώτησε η μαμά του, που εμφανίστηκε στα ξαφνικά μέσα από τα σκοτάδια.

«Πω ρε μάνα! Πώς εμφανίζεσαι έτσι;» της είπε προσπαθώντας ακόμα να ηρεμήσει από την ξαφνική της είσοδο και συνέχισε «Δεν με έπιανε ο ύπνος. Εσύ γιατί είσαι όρθια;»

«Εγώ, περιμένω τον πατέρα σου. Ξέρεις ότι δεν μπορώ να κοιμηθώ αν έχω την έγνοια κάποιου», του απάντησε.

«Πάλι άργησε;», την ρώτησε απογοητευμένος. Στις έξι μέρες της εβδομάδας που δούλευε, τις τέσσερις γυρνούσε μετά τις δώδεκα.

«Ναι, όπως βλέπεις. Τώρα τελευταία κάνει πολλές υπερωρίες»

«Ναι, όμως, μαμά, αυτές δεν είναι υπερωρίες! Έχει πάει 2 η ώρα. Και σχολούσε κανονικά στις 12 σήμερα. Σε εστιατόριο δουλεύει, όχι σε κλαμπάκι!»

«Για εσάς το κάνει! Για να ζούμε άνετα και χωρίς έγνοιες.» του απάντησε αυτή υποστηρίζοντας τον σύζυγό της. 

Έπεσε μια βροντερή σιωπή ανάμεσά τους. Ο ένας κοιτούσε τον άλλον έντονα στα μάτια, σαν να μάλωναν με αυτά. Το πράσινο πάλευε με το σκούρο καφέ, για το ποιος θα υπερτερούσε. Όμως, κατά την διάρκεια αυτής της διαμάχης των ματιών, μια σκέψη και μια απορία καρφώθηκε στο μυαλό του Μάνου.

«Μαμά, γιατί τον δέχτηκες πίσω;», τόλμησε να την ρωτήσει. Αυτό το θέμα, ήταν από εκείνα τα ταμπού της οικογένειάς τους. Όλοι θυμόντουσαν τι έγινε, αλλά κανείς δεν είχε το θάρρος να το συζητήσει. Κυρίως γιατί φοβόταν τις συνέπειες.