𝓑𝓵𝓪𝓬𝓴 𝓵𝓲𝓴𝓮 𝓱𝓲𝓼 𝓭𝓪𝓻𝓴𝓷𝓮𝓼𝓼

~Κεφάλαιο 4~

Ξυπνάω από έναν δυνατό κρότο που έρχεται από κάτω. Τινάζομαι και σηκώνομαι . Πηγαίνω στις σκάλες και κοιτάζω κάτω για να δω άκοπο που ήρθε ο ήχος .
-Σε ξύπνησα ; Εμφανίζεται η Στέλλα .
-Όχι . -είπα ψέματα- Δεν ήθελα να την κάνω να αισθανθεί άσχημα . Κατέβηκα από τις σκάλες ανακουφισμένη που είναι η Στέλλα
-Έφυγαν . Μην ανησυχείς . Χαμογέλασα με πικρία .
-Είσαι καλά . Ξέρεις τι εννοώ . Στεκόμασταν στο κάτω μέρος της σκάλας .
-Όχι ιδιαίτερα . Η μαμά μου θα ανησυχεί . Η σπουδές μου έχουν μείνει στην μέση . Η ζωή μου έχει σταματήσει . Είπα και εκείνη ξεφυσηξε .
- Ω ...Κρίσταλ λυπάμαι . Μην τον μισείς .
-Δεν έχω άλλη επιλογή . Είπα και την κοίταξα στα μάτια γεμάτη μίσος . Εκεινος φτάιει . Καλύτερα να με είχε σκοτώσει . Τουλάχιστον η μητέρα μου θα ήξερε ότι πέθανα ,δεν θα ζούσε με τον φόβο για το που είμαι .
-Έλα πάμε στο σαλόνι έχω φταίξει τσάι . Είπε και μου έδειξε με το χέρι της τον δρόμο .
      
                                    *****
Έχουν περάσει ώρες . Μαζί με την Στέλλα περνάω καλά . Δυστυχώς όμως τα περισσότερα χαμόγελα που δίνω είναι ψεύτικα και δεν τα νιώθω . Σίγουρα το έχει καταλάβει αλλά είναι διακριτική δεν το δείχνει . Χαίρομαι για αυτό .
-Ιατρική λοιπόν ; Με ρωτάει .
-Ναι . Μου αρέσει να βοηθάω ανθρώπους . Απαντάω -αυτό έλεγα πάντα σε όσους με ρωτούσαν- .
-Μισό λεπτό που τα ξέρεις όλα αυτά ;
-Ο Ντομινίκ .
-Μμμ... Ποσά ξέρει αυτός ο άνθρωπος για έμενα ; Γιατί να θέλει να ξέρει ;  Γιατί να με κρατήσει και να μην με δώσει μαζί με τα υπόλοιπα κορίτσια . Τα υπόλοιπα κορίτσια ...θυμήθηκα την κοπέλα που είχε πάθει κρίση .
-Τι απέγιναν τα κορίτσια που ήταν μαζί μου .
-Δεν ξέρω λεπτομέρειες Κρίσταλ . Και να γνώριζα δεν θα σου έλεγα . Τα αγόρια είναι αυστηρά με αυτά τα θέματα . Πήγα να ξαναρώτησα όταν η πόρτα άνοιξε . Μπήκε μέσα ο Ντομινίκ .
-Ο Λουκά ; Τον ρώτησα η Στέλλα .
-Έξω σε περιμένει . Απάντησε με το ζόρι . Είναι μεθυσμένος . Το μισώ αυτό . Ο Πατέρας μου πρώτου πεθάνει , έπινε και χτυπούσε την μαμά μου . Ποτέ μου δεν έβαλα αλκοόλ στο στόμα μου .
-Θα είσαι εντάξει . Με ρώτησε η Στέλλα .
-Δεν μου αρέσει να λέω ψέματα . Όχι . Απάντησα .
-Θα ξαναέρθω αύριο . Με αγκάλιασε και έφυγε . Παρακολούθησα τον Ντομινίκ . Προσπαθούσε να προσανατολιστεί ,γυρνούσε μια μπρος μια πίσω . Γύρισε προς το μέρος μου και με είδε .
-Μμμ όμορφη είσαι . Είπε και ήρθε κοντά μου . Είχε ένα πρόστυχο χαμόγελο στα χείλη του .
-Ζεχνεις αλκοόλ . Απάντησα χωρίς να το σκεφτώ . Αμέσως σοβάρεψε . Με άρπαξε από τον καρπό και με έσυρε επάνω .
-Ντομινίκ με πονάς ! Σαματά ! Ούρλιαξα αλλά τίποτα . Ξαφνικά έδειχνε νηφάλιος .
Με πήγε σε ένα δωμάτιο που δεν έχω ξαναπάει . Οι τοίχοι ήταν μαύροι . Είχε μόνο ένα τεράστιο κρεβάτι στην μέση . Μαύρα σεντόνια και είχε στα πλαγιά ένα περίτεχνο χρυσό σχέδιο . Λίγα φώτα στο ταβάνι που με τα βίας φώτιζαν το δωμάτιο . Με μια κίνηση με έσπρωξε στο κρεβάτι . Όχι ...μην το κανείς σε ικετεύω . Σκεφτηκα Γούρλωσα τα μάτια μου , δάκρυα άρχισαν να τρέχουν στα μάγουλα μου . Έκαιγαν το πρωσοπο μου .
-Μην κλαις Κρίσταλ . Δεν θα σε ακουμπήσω .
Τι ; Ήθελα να πω αλλά δεν το είπα .
-Κοιμίσου μαζί μου . Είπε και με κοίταξε στα μάτια . Έδειχνε κουρασμένος και κακόκεφος .
Δεν μίλησα κουλούριαστικα σε μια γωνία στο κρεβάτι . Εκεινος ήρθε με σκέπασε και ξάπλωσε δίπλα μου . Δεν με ακούμπησε ήταν γυρισμένος από την μεριά μου αλλά δεν με ακούμπησε .
-Μυρίζεις όπως τότε . Είπε σιγανά .
-Τι ; Είπα και γύρισα από την άλλη για να τον κοιτάζω .
-Μμμ...νυστάζω μικρή κοιμήσου . Είπε και έκλεισε τα αστραφτερά γαλάζια γυάλινα μάτια του . Δεν κοιμιθήκα λεπτό . Σκεφτόμουν αυτό που είπε . Ξαφνικά ξεπήδησε στο μυαλό μου μια ανάμνηση από τη πρώτη μέρα που ημουν εδώ .
Πόσες φορές θα πρέπει να σε σώσω . Θα έφταιγε το χτύπημα στο κεφάλι που με εμπόδιζε από το να θυμηθώ . Ήταν αυτός . Το αγόρι που μου έσωσε την ζωή , το ξαναέκανε αλλά τώρα δεν ήταν ένα αγόρι πλέον . Σκεφτηκα και τον κοίταξα που κοιμόταν γαλήνια . Δεν είχε αλλάξει ρούχα φορούσε ακόμα το δερμάτινο μπουφάν του . Τα μαλλιά του έπεφταν αδέξια στα μάτια του . Ήταν όμορφος