𝓑𝓵𝓪𝓬𝓴 𝓵𝓲𝓴𝓮 𝓱𝓲𝓼 𝓭𝓪𝓻𝓴𝓷𝓮𝓼𝓼

~Κεφάλαιο 26~

Ο Ντομινίκ άρπαξε το χέρι μου και με οδήγησε στην τουαλέτα .
-Τι κανείς ; Ρώτησα και επιτέλους είδα το προσωπείο του να χάνετε . Τώρα που είμαστε μόνο οι δυο μας .
-Κρίσταλ σε ικετεύω μην απομακρυνθείς . Μείνε κοντά μου ότι και να γίνει . Είπα και έπιασε το πρόσωπο μου στα χέρια του . Τα μάτια του φλέγονται με ανησυχία .
-Ντομινίκ , εδώ είμαι και δεν πάω πουθενά . Είπα και τον φίλησα στα χείλη . Πήρε μια βαθειά κόφτη ανάσα και απομάκρυνε τα χέρια του .
-Εντάξει τότε , πάμε Κυρία Λέβανον ; Ρώτησε και μου πρότεινε το χέρι του σαν κίνηση ευγένειας . Το κράτησα και βγήκαμε έξω . Πήγαμε ξανά στο κέντρο της αίθουσας . Όλοι μιλούσαν και έπιναν σαμπάνια . Κάποιοι χόρευαν στην απαλή μουσική στο κέντρο της αίθουσας . Για μια στιγμή λησμόνησα την σχολή χορού . Την Κυρία Τρέβορ , τη Ζώη . Κούνησα το κεφάλι μου για απομακρύνω τις σκέψεις μου και να συγκεντρωθώ στο σχέδιο .
-Πατέρα . Είπε ο Ντομινίκ και επιτέλους προσγειώθηκα ξανά στην κατάσταση .
-Χαίρομαι που σε γνωρίζω . Είπε εκείνος μιλώντας σε εμένα . Κούνησα ευγενικά το κεφάλι μου σαν απάντηση .
-Τι δουλειά είχες με τον Φελίππε ; Ρώτησε με νεύρα ο Νίκ .
-Λένε να έχεις τους φίλους σου κοντά και τους εχθρούς ακόμα ποιο κοντά γιε μου . Έτυχε να συναντηθούμε στο προαύλιο πριν μπούμε στην αίθουσα αυτό είναι όλο . Απάντησε εκείνος με ήρεμη φωνή .
                                     *****
Είναι περασμένα μεσάνυχτα και ο Ντομινίκ με ενημέρωσε πως η Στέλλα και ο Λουκά δεν πρόκειται να γυρίσουν . Αυτό μάλλον σημαίνει πως μίλησαν . Ο Φελίππε έχει εξαφανιστεί από την ώρα που μπήκε στο χώρο δεν τον ξαναείδα . Από την άλλη ο πατέρας του Ντομινίκ και οι άντρες του , περιφέρονται όλη νύχτα χαιρετώντας , συνομιλώντας με γνωστούς τους . Αφού ο Φελίππε δεν αποφάσισε να κάνει κίνηση αποφασίσαμε να φύγουμε . Μπήκαμε στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε . Ήμουν έτοιμη να κοιμηθώ όταν το αμάξι φρέναρε απότομα . Ο ουρανός άστραφτε που και που ήταν έτοιμος για βροχή . Η σημερινή βραδιά μια ολοκληρωτική αποτυχία , ο Ντομινίκ ταραγμένος από την πολύωρη παρουσία του πατέρα του κοντά μας , εγώ χαμένη ανάμεσα σε ποτά , κομψά φορέματα και όπλα . Ο Ντομινίκ βγήκε από το αμάξι και με διέταξε να μείνω μέσα . Κοίταξα έξω και είδα δέκα αμάξια να είναι παρκαρισμένα μπροστά μας κλείνοντας τον δρόμο . Τότε είδα τον Φελίππε να βγαίνει από ένα αμάξι κρατώντας ένα όπλο στο χέρι . Έβλεπα την σκηνή με γουρλωμένα μάτια .
-Βλέπω έφερες και την πουτάνα σου , σε μάζωξη . Ποσό αφελείς ; Τι δηλαδή θέλεις να βάλω και άλλον να την βιάσει ;Ρίγησα στα λόγια του και σαν να το ήξερε ο Ντομινίκ έσφιξε τη γροθιά του και με μια κίνηση την προσγείωσε στο πρόσωπο του Φελίππε .
-Πρόσεχε.!  Του είπε ο Νίκ . Εκεινος γέλασε  και σκούπισε το λιγοστό αίμα που είχε τρέχει στα χείλη του . Τότε η νύχτα βρόντηξε η ησυχία έσπασε και κάποιος από την ομάδα του Φελίππε πυροβόλησε , στο άκουσμα του δυνατού ήχου πετάχτηκα από το κάθισμα του αυτοκινήτου έξω . Είδα σε αργή κίνηση τον Ντομινίκ να πέφτει στο έδαφος . Έτρεξα προς το μέρος του έπεσα στα γόνατα και αγνοείσα τον πόνο που ένοιωσα όταν ήρθε σε επαφή το γυμνό μου δέρμα με το κρύο και βρεγμένο έδαφος . Σαν τα σύννεφα να έκλαιγαν και αυτά μαζί μου για τον αγαπημένο μου . Είχε πυροβοληθεί στην κοιλιακή περιφέρεια . Έβγαλα το πανωφόρι μου και το πίεσα στην πληγή του .
-Φύγε . Είπε ξέπνοα .
-Όχι ! Γρύλισα . Και τον κοίταξα στα μάτια .
-Σαγαπω , εσύ θα είσαι για πάντα Κρίσταλ . Είπε και δάκρυσε . Το κατάλαβα με αποχαιρετούσε . Αυτό ήταν το τελευταίο αντίο .
-Σε περίμενα , εδώ ... είπε και με δυσκολία σήκωσε το χέρι του και το ακούμπησε στην καρδιά του . Έκλαιγα με λυγμούς, ενώ πίσω μου ακούγονταν πυροβολισμοί , ουρλιαχτά , αναφωνήματα πόνου .
-Σαγαπω , για πάντα θα σε αγαπώ. Είπα και μου ξέφυγε ένας λυγμός . Ένοιωσα την παρουσία κάποιου από πίσω μου .
- Ήρθε η ώρα να τελειώσω  και με εσένα . Είπε ο Φελίππε και ακούμπησε το όπλο του στο κρανίο μου . Με μια κίνηση τράβηξα το όπλο του Ντομινίκ , γύρισα , σηκώθηκα όρθια , σημάδεψα όσο καλύτερα μπορούσα και ....πυροβόλησα . Ο Φελίππε έπεσε κάτω νεκρός με ένα κενό στο μέτωπο του εκεί όπου η σφαίρα τον είχε διαπεράσει . Άφησα το όπλο να γλιστρήσει από τα χέρια μου . Οι φωνές σταμάτησαν . Επεσα κάτω , αγκάλιασα το κορμί του Ντομινίκ . Τότε ούρλιαξα , πονούσα , πονούσα .... δεν μπορούσα να αναπνέω . Άκουσα τις σειρήνες από το ασθενώ φόρο να ακούγονται από μακριά .
-Έρχονται , έρχονται , υπομονή . Είπα και σήκωσα το βλέμμα μου για τον δω . Όμως δεν μιλούσε . Είχε κλείσει τα μάτια του ...έμοιαζε νεκρός . Λιποθύμησα δίπλα του . Προσευχήθηκα να μην τον πάρουν από δίπλα μου . Ότι είχαμε ζήσει περνούσε από μπροστά μου . Όταν μπήκα πρώτη φορά στο σπίτι , όταν τον αγκάλιασα για πρώτη φορά , όταν με φίλησε για πρώτη φορά . Τον έχανα ...