𝓑𝓵𝓪𝓬𝓴 𝓵𝓲𝓴𝓮 𝓱𝓲𝓼 𝓭𝓪𝓻𝓴𝓷𝓮𝓼𝓼

~Κεφάλαιο 23~

                                 Κρίσταλ
Ακούω την πόρτα να χτυπά και πετάγομαι από τον καναπέ . Η Στέλλα με παρακολουθεί ήρεμη ,το έχει ξαναπεράσει αυτό . Ανοίγω την πόρτα και τον αντικρίζω . Μου φεύγει ένα βάρος και τον αγκαλιάζω . Ανησυχούσα τόσο πολύ για αυτόν . Νιώθω να αφήνει τους ώμους του ελεύθερους ,όταν με αγκαλιάζει σαν να έφυγε και από αυτόν ένα βάρος . 
-Σου έλειψα ; Λέει και τον τσιμπάω στον ώμο .
-Έλα πάμε να καθίσουμε . Μου λέει και με κρατάει από το χέρι . Ο Λουκά αγκαλιάζει την Στέλλα και κάθονται μαζί στον καναπέ . Ο Ντομινίκ μας φέρνει μπύρες από το ψυγείο . Μου προσφέρει μια και κάθεται δίπλα μου .
-Λοιπόν πως πήγε .; Ρωτάει ανυπόμονα η Στέλλα και τους κοιτάζει εναλλάξ .
-Δεν θέλω να το συζητήσω ... Είπε ο Ντομινίκ και μου έσφιξε ελαφρά το χέρι , όταν τον κοίταξα για να του πω να μιλήσει . Η Στέλλα αρκέστηκε σε ένα θετικό νεύμα . Ακόμα και άμα στο πρόσωπο της αποτυπώνονταν η ενόχληση .
-Εμείς θα φύγουμε , σήμερα . Είπε ο Λουκά σπάζοντας την σιωπή . Η Στέλλα τον κοίταξε σαν να μην ήξερε για ποιο πράγμα μιλάει εκείνος .
-Σήμερα ; Ρώτησε απλά ο Ντομινίκ .
-Ναι, ο πατέρας μου ανησυχεί μετά από όσα έγιναν με τον Φελίππε . Οι οικογένειες μας είναι κοντά μπορεί να θέλει να μας επιτεθεί επίσης .
-Δώσε χαιρετίσματα στον Μάρκο . Είπε ο Ντομινίκ και ο Λουκά χαμογέλασε .
-Κρίσταλ έλα να με βοηθήσεις να μαζέψω . Είπε η Στέλλα βγάζοντας με από τις σκέψεις μου . Πήγαμε στο δωμάτιο και η Στέλλα φαινόταν θλιμμένη .
-Ει ,τι έχεις ; Ρώτησα καθώς έβαζα μια κόκκινη μπλούζα στο σακίδιο της .
-Δεν νομίζω πως συμπαθούν οι γονείς του Λουκά . Είπε και κάθισε βαριά στο κρεβάτι .
-Τι ; Πως είναι δυνατόν κάτι τέτοιο είσαι καταπληκτικός άνθρωπος Στέλλα ...
-Μπορεί αλλά το γεγονός πως οι γονείς μου δεν ήταν στην μαφία ,παίζει ρόλο . Θαύμα ήταν που με αφήναν να είμαι κοντά στον Νίκ . Τον γνώρισα στο νηπιαγωγείο ,από τότε είμαστε αχώριστοι .
-Όλα καλά θα πάνε , θα δουν τελικά ποια είσαι και θα υποδεχτούν όπως σου αξίζει . Είπα στην προσπάθεια να την ηρεμήσω και πάρω λίγη από την θλίψη της .
-Μακάρι ... Ευχαριστώ Κρίσταλ . Είπε και σηκώθηκε . Μετά από λίγη ώρα η βαλίτσα ήταν έτοιμη το ίδιο και ο Λουκά .
-Μην ξεχνάς αυτά που είπαμε . Της είπα καθώς την αγκάλιαζα στο κατώφλι της πόρτας .
Ο Λουκά με αγκάλιαζε διστακτικά καθώς είμαι σίγουρη πως νιώθει και αυτός το επίμονο βλέμμα του Ντομινίκ ο οποίος στέκετε με σταυρωμένα τα χέρια στο στήθος από πίσω μας .
-Πρόσεχε την . Λέω στον Λουκά με σιγανή φωνή για να μην το ακούσει η Στέλλα . Απομακρύνετε και με κοιτάζει γλυκά . Κουνάει μια φορά θετικά το κεφάλι του και βγήκε μαζί με την Στέλλα
-Δεν είναι ανάγκη να ζηλεύεις . Είπα παιχνιδιάρικα .
-Δεν ζηλεύω . Απάντησε εκείνος με το ίδιο ύφος .
-Θέλω να μάθω τι έγινε . Είπα και το εννοώ . Δεν έχω να σταματήσει να το σκέφτομαι . Ξεφυσάει και με αρπάζει από το χέρι .
-Γιατί ,;δεν ...δεν . Λέει και σταματάει
-Γιατί νοιάζομαι ,γιατί είχες μια δύσκολη και είναι καλό να μοιράζεσαι τον πόνο σου .
-Όχι τώρα . Σε παρακαλώ θέλω να το ξεχάσω . Το ότι τον είδα . Δεν ...δεν θέλω να τον θυμάμαι .
-Ντομινίκ ... Είπα και τον πλησίασα . Έκανε ένα βήμα πίσω .
-Κρίσταλ , όχι τώρα . Είπε και σταμάτησα . Μα τι κάνει ; Μήπως έκανα κάτι εγώ ; Ντομινίκ μιλά μου σε παρακαλώ . Σκέφτηκα . Με κοιτούσε από πάνω μέχρι κάτω . Ένωσε το βλέμμα μας και σούφρωσε με λύπη τα φρύδια του .
-Συγνώμη . Απλά δεν είμαι καλά . Μου είπε πως έχει μετανιώσει ,και -και εγώ τον μισώ δεν ξέρω τι να κάνω πως να αντιδράσω . Να πάω να του φυτέψω μια σφαίρα στο κρόταφο ή να τον συγχωρήσω . Είπε και πέρασε το χέρι του μέσα από τα μαλλιά του με νεύρα .
-Νίκ , κοιτά με , κοιτά με ...Είπα και έπιασα το χέρι του . Με κοίταξε και τα μάτια του γέμισαν με δάκρυα . Όχι ,όχι σε ικετεύω μη . Δεν θέλω να τον βλέπω να κλαίει . Τον πλησίασα και τύλιξα τα χέρια μου γύρω του . Με άρπαξε και με έσφιξε στην αγκαλιά του .
-Λένε πως ένας άνθρωπος δεν αλλάζει , αλλά υπάρχουν και εξαιρέσεις . Είπα και χάιδεψα τον αυχένα του . Ξεφύσηξε και έχωσε την μύτη του στα μαλλιά μου .
-Σαγαπώ Κρίσταλ ...Ψιθύρισε . Αλλά δεν το έλεγε για έμενα . Ήταν σαν επιβεβαίωση ,πως έχει πλέον κι'-αλλά άτομα που μπορεί να λέει αυτή την λέξη . Με σήκωσε στα χέρια του και με πήγε στο δωμάτιο .
-Νίκ ... Είπα καθώς με άφηνε στο κρεβάτι . Δεν μιλούσε το μόνο σημάδι πως είναι ζωντανός ·είναι το στήθος που ανέβαινε γρήγορα από την αναστάτωση . Έκαστα στα γόνατα μου και έβγαλα την μπλούζα του . Άφησα ένα φιλί στο τρίγωνο του και σχεδόν ένιωσα το χαμόγελο του . Έσυρα τα δάχτυλα μου πάνω -του -ίσα ,ίσα που ακουμπούσαν .
-Σιγά , θα με ευνουχίσεις Κρίσταλ . Μου ξέφυγε ένα χάχανο . Ξαφνικά με έριξε στο κρεβάτι και τράβηξε την φόρμα που φορούσα .
-Σειρά μου τώρα . Είπε και δεν έκανα καν κόπο να βγάλει το παντελόνι του τράβηξε το σλιπάκι μου και χάθηκε σε μια ανάσα ,μαζί του και εγώ .
-Νίκ ! Φώναξα και με κατάπιε η έξαψη. Με ακολούθησε και ξάπλωσε δίπλα μου . Βγάζοντας ολοκληρωτικά το παντελόνι του με σκέπασε και με αγκάλιασε . Με τα βίας είχε μιλήσει .
-Το έχω ανάγκη , με ηρεμεί , μετά από ένα τσακωμό έτσι ξέρω πως τουλάχιστον είμαι καλά μαζί σου . Είπε και ένιωσα να μου ξεριζώνουν την καρδιά . Δεν ξέρει άλλο τρόπο , δεν ξέρει πως να εκδηλώνει αγάπη δεν υπήρχε κανείς για του μαθαίνει . Παρόλα αυτά με εμένα ...με λατρεύει , με αγαπά με όλο του το είναι . Γύρισα για να τον αντικρίζω . Απομάκρυνα μια τούφα από τα μαύρα μαλλιά του που είχε πέσει στα μάτια του .
-Σημάνεις πολλά για εμένα , δεν χρειάζεστε να κάνουμε έρωτα για να καταλάβεις πως είμαστε καλά , μια αγκαλιά μου αρκεί , ένα βλέμμα σου μου αρκεί . Είπα και δάκρυα έτρεχαν στα μάτια μου πλέον .
-Μην κλαις ,όχι για έμενα . Είπε και φίλησε ένα από τα δάκρυα μου , και ένα άλλο, και ένα άλλο μέχρι που σταμάτησα να κλαίω .
-Είσαι τόσο πολύτιμος για εμένα ... ψιθύρισα κοντά του .
-Και εσύ είσαι πολύτιμη για εμένα κρύσταλλε μου . Είπε και αποκοιμήθηκα . Ονειρεύτηκα μια θάλασσα με κύμματα  φτιαγμένα από κρύσταλλο και ένα μόνο αγόρι που πνιγόταν σε αυτά .