𝓑𝓵𝓪𝓬𝓴 𝓵𝓲𝓴𝓮 𝓱𝓲𝓼 𝓭𝓪𝓻𝓴𝓷𝓮𝓼𝓼

~Κεφάλαιο 29~

Το σπίτι ήταν μαγικό . Πολυέλαιοι κρέμονταν σε κάθε δωμάτιο που πήγαμε . Όμορφα χάλια κοσμούσαν το πάτωμα . Τεράστια παράθυρα υπήρχαν παντού κάνοντας το σπίτι πολύ φωτεινό . Όταν βγήκαμε στην πίσω αυλή έμεινα με το στόμα ανοιχτό . Μια τεράστια πισίνα υπήρχε εκεί γύρω της ξαπλώστρες και ένα κιόσκι με μπαρ και διαφορά αλλά κουζινικά υπήρχε στα δεξιά του κήπου .
-Αχ ποσό μου έλειψε αυτή η πισίνα ! Είπε η Στέλλα ενθουσιασμένη . Ο καιρός ειχε αρχίσει να ζεσταίνετε για τα καλά καθώς το καλοκαίρι πλησιάζει ακόμα περισσότερο , υποθέτω σε λίγο καιρό θα μπορούμε να βουτήξουμε .Μου τηλεφώνησαν από το πανεπιστήμιο θα πρέπει να κάνω όλο το καλοκαίρι μαθήματα για να αναπληρώσω αλλά τουλάχιστον μέχρι τον Ιούνιο θα είμαι ξένοιαστη .
-Σου αρέσει ; Με ρώτησε ο Ντομινίκ και με έφερε κοντά του .
-Πολύ ... Απάντησα χωρίς να πάρω τα μάτια μου από τον πανέμορφο κήπο .
                                        *****
Δυο ώρες μετά αφού φάγαμε , πήγαμε όλοι μας να ξεκουραστούμε στα δωμάτια μας . Είμαι ξαπλωμένη στο πολυτελές κρεβάτι το στήθος του Νίκ .
-Σε πονάω ; Ρώτησα . Εκεινος κούνησε το κεφάλι του αρνητικά .
-Τι θα κανείς με τον πατέρα σου ;
- Δεν ξέρω , θα αφής τον χρόνο να μας οδηγήσει όπου είναι να μας οδηγήσει . Απάντησε και έκλεισα τα μάτια μου .
-Νόμιζα πως θα σε έχανα . Είπα και δεν μπόρεσα να συγκρατήσω ένα δάκρυ μου που κύλισε στην μπλούζα του .
-Εδώ είμαι Κρίσταλ δεν θα με ξεφορτωθείς τόσο εύκολα . Είπε και γέλασα λιγάκι .
-Σαγαπω. Ψιθύρισα και άφησα τον ύπνο να με παρασύρει .
-Σαγαπω. Άκουσα τον Νίκ να λέει και τον ένιωσα να με αγκαλιάζει .
  Άνοιξα τα μάτια μου. Ο Ντομινίκ κοιμάται ακόμα . Σηκώθηκα σιγά σιγά και κατέβηκα κάτω . Η Στέλλα καθόταν στον κήπο με ένα ποτήρι χυμό στο χέρι φορώντας γυαλιά ηλίου ξαπλωμένη σε μια ξαπλώστρα δίπλα στην πισίνα .
-Γεια ... Είπε και κάθισα στην άλλη ξαπλώστρα κοντά της .
-Λοιπόν δεν με χώρισε ! Είπε και ο τόνος της ήταν αστείος .
-Στέλλα , δεν υπήρχε περίπτωση να σε χωρίσει . Ο Λουκά σε λατρεύει .
-Το ξέρω ... Απάντησε εκείνη .
-Ο Νίκ δεν το ξέρει ακόμα . Είπα και χαμογέλασε .
- Τι δεν ξέρω ;! Ρώτησε ο Ντομινίκ τρομάζοντας μας με την  βραχνή φωνή του .
-Ε ,λοιπόν φίλε μου . Είπε η Στέλλα και σηκώθηκε όρθια .  Έπιασε το χέρι του και το έβαλε στην κοιλιά της . Ο Νίκ ανασήκωσε τα φρύδια του και μετά από ένα λεπτό την αγκάλιαζε σφιχτά . Και εγώ θέλω φώναξε ο Λουκά από μέσα και έτρεξε να τους αγκαλιάσει . 
-Έλα Κρίσταλ !! Με διέταξε σχεδόν η Στέλλα . Και τους αγκάλιασα και εγώ . Εδώ ανήκω αυτή είναι η οικογένεια μου . Με τον έρωτα της ζωής μου , τους φίλους μου σε αυτό το σπίτι . Είμαι χαρούμενη . Και θα είμαι για όσο βρίσκομαι εδώ .
                                   *****
2 χρόνια  μετά .
-Μαμά !!  Έλα να δεις περπατάει!! Φώναξα την μαμά μου . Η Στέλλα δίπλα μου έκλαιγε από συγκίνηση .
-Ο Γιος μου περπατάει ... είπε και αγκάλιασε τον μικρό Τομ . Ο Λουκά μας πλησίασε και εγώ σηκώθηκα για να αφήσω το ζευγάρι να ζήσει την στιγμή αυτή με την ησυχία του .
Πήγα στην βεράντα και θαύμασα την Ιταλία που απλώνονταν από κάτω μας . Ήταν πανέμορφα . Τώρα καλά τα βαίνω την μανία του Νίκ και του Λουκά με αυτή την χώρα .
-Ει τι κανείς εδώ . Μου είπε ο Νίκ και τύλιξε τα χέρια του γύρω μου .
-Νίκ . Είπα χωρίς να είμαι  σίγουρη πως θέλω κάτι . Ακόμα και μετά την πρόταση γάμου καθώς κάναμε έρωτα , νιώθω πως θα το χάσω πως κάτι  θα γίνει και θα τον χάσω .
-Εδώ είμαι μωρό μου δεν παώ πουθενά . Είπε και γέλασα . Τι διάολο το μυαλό μου διαβάζει . Γύρισα και τον φίλησα στα χείλη .
-Πάμε στην οικογένεια μας . Είπα και βαδίσαμε ξανά πίσω στο σπίτι

Τέλος